Dutch East Indies

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Tumalon sa: nabigasyon, hanapin
Netherlands East Indies
Nederlands-Oost-Indië
Hindia-Belanda
Kolonyang Dutch (1800-1942, 1945-1950)

 

1800–1942
1945–1950a

 

 

Flag Coat of arms
Map of the Dutch East Indies showing its territorial expansion from 1800 to its fullest extent prior to Japanese occupation in 1942.
Kabisera Batavia (now Jakarta)
Wika Indonesian
Dutch
Indigenous languages
Relihiyon Sunni Islam
Christianity
Hinduism
Buddhism
Pamahalaan Colonial administration
Governor-General
 - 1800–1801 (first) Pieter G. van Overstraten
 - 1949 (last) A. H. J. Lovinka
Kasaysayan
 - VOC era 1603–1800
 - VOC nationalised 1 January
 - Japanese occupation[1] Feb 1942 – Aug 1945
 - Independence proclaimed 17 August 1945
 - Dutch recognition as the Autonomous Republic within the Netherlands 27 December 1949
 - Independence from the Netherlands after United Indonesian States Dissolved 17 August
Populasyon
 - 1930 est. 60,727,233 
Salapi Dutch East Indies gulden
Bahagi ngayon ng Watawat ng Indonesya Indonesia

Ang Dutch East Indies o Netherlands East Indies (Dutch: Nederlands-Oost-Indië; Indonesian: Hindia-Belanda) ay isang kolonyang Dutch na naging modernong Indonesia pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ito ay nabuo mula sa mga ginawang bansang kolonya ng Dutch East India Company na nasa ilalim ng pamahalaang Dutch noong 1800 hanggang 1950. Pagkatapos sumuko ng Hapon sa mga Alyado noong 1945, inihayag ng mga nasyonalistang Indonesian ang kanilang kalayaan noong Pambansang Rebolusyon na Indonesia. Pormal na kinilala ng Netherlands ang soberanya ng Indonesia sa 1949 Dutch–Indonesian Round Table Conference bilang autonomosong Republika sa loob ng Netherlands maliban sa Netherlands New Guinea (Western New Guinea) na isinuko sa Indonesia noong 1963 sa ilalim ng tadhana ng Kasunduang New York.

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. Friend (1942), Vickers (2003), Ricklefs (1991), Reid (1974), Taylor (2003).