Surah Al-Ikhlas

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Tumalon sa: nabigasyon, hanapin

Ang Sūrat al-Ikhlāṣ (Arabiko: سورة الإخلاص‎, Ang Kadalisayan) na kilala rin bilang Sūrat al-Tawḥīd (Arabiko: سورة التوحيد‎, Monoteismo) ang ika-112 kapitulo ng Koran na may 4 na talata.

Mga bersikulong Arabiko[baguhin | baguhin ang batayan]


بِسۡمِ اللّٰہِ الرَّحۡمٰنِ الرَّحِیۡمِ

  1. قُلۡ هُوَ اللّٰہُ اَحَدٌ
  2. اَللّٰہُ الصَّمَدُ
  3. لَمۡ یَلِدۡۙ وَ لَمۡ یُوۡلَدۡ
  4. وَ لَمۡ یَکُنۡ لَّهّ کُفُوًا اَحَدٌ


Salin[baguhin | baguhin ang batayan]

Sa Ngalan ng Allâh, ang Pinakamahabagin, ang Napakamaawain at Ganap na Mapagmahal

1. Sabihin mo, O Muhammad: “Siya ang Allâh na ‘Ahad’ – Bukod-Tangi na ang pagsamba ay para lamang sa Kanya, na wala Siyang katambal na kahit na sinuman.

2. “Ang Allâh ay ‘As-Samad’ – ang Bukod-Tangi na inaasahan ng Kanyang mga nilikha sa lahat ng kanilang pangangailangan, Ganap, walang kakulangan at walang pangangailangan.

3. “Kailanman ay hindi Siya nagkaroon ng anak at kailanman ay hindi Siya ipinanganak at wala Siyang asawa.

4. “At kailanman ay walang maihahalintulad sa Kanya, sa Kanyang Pangalan, sa Kanyang mga Katangian at sa Kanyang mga Gawain, na luwalhati sa Kanya na Kataas-Taasan.”