Tainga
Mula sa Tagalog na Wikipedia, ang malayang ensiklopedya
Ang tainga o tenga ay ang organong pandama na ginagamit sa pagdinig ng mga tunog. May pagkakapareho sa kanilang biyolohiya ang mga vertebrate, mula sa mga isda hanggang sa mga tao, na may pagkakaiba lamang sa istruktura ng tainga ayon sa sari at uri. Gumaganap lamang na tagatanggap ng tunog ang tainga, subalit mayroon ding ginagampanan sa pandamang panimbang at posisyon ng katawan. Bahagi sistemang auditoryo ang tainga. Tumutukoy ang pang-uring aural (huwag ikalito sa salitang aura) sa lahat ng bagay na may kaugnayan sa tainga.[1]
Sa halos lahat ng mga hayop, ang nakikitang tainga ay isang pilas ng laman na karaniwan ding tinatawag na pinna sa larangan ng anatomiya. Sa anatomiya ng tao, kilala ang pinna bilang aurikulo (Ingles: auricle). May isang pares ng mga tainga ang mga vertebrates, na nakalagay sa magkapantay (simetriko) na lugar sa magkabilang gilid ng ulo. Nakatutulong ang pagkakaayos na ito sa kakayahang tumuon sa pinanggagalingan at kinaroroonan ng mga tunog.
[baguhin] Mga sanggunian
- ↑ Robinson, Victor, Ph.C., M.D. (patnugot). (1939). "Aural, ipinaliwanag sa ilalim ng paksang aurist". The Modern Home Physician, A New Encyclopedia of Medical Knowledge. WM. H. Wise & Company (New York)., pahina 63.
Ang lathalaing ito na tungkol sa Anatomiya ay isang usbong. Makakatulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.
