Wikang Syriac

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Tumalon sa: nabigasyon, hanapin
Syriac
ܠܫܢܐ ܣܘܪܝܝܐ Leššānā Suryāyā
Syriac - Estrangelo Nisibin Calligraphy.png
Leššānā Suryāyā in written Syriac (Esṭrangelā script)
Pagbigkas /lɛʃʃɑːnɑː surjɑːjɑː/
Sinasalitang katutubo sa Mesopotamia, Aram, Roman Syria
Ethnicity Assyrian
Extinct Disappeared as a vernacular language after the 14th century.[1]
Pamilyang wika
Sistema ng pagsulat Syriac abjad
Mga kodigo ng wika
ISO 639-2 syc
ISO 639-3 syc

Ang Syriac (ܠܫܢܐ ܣܘܪܝܝܐ leššānā Suryāyā) ay isang dialekto ng Gitnang Aramaiko na minsang sinalita sa ibayo ng karamihang kresiyenteng mayabong. Ito ay unang lumitaw bilang skritpo sa unang siglo CE pagkatapos na salitan bilang isang hindi isinusulat na wika sa loob ng 5 siglo.[2] Ang Klasikong Syriac ay naging pangunahing wika ng panitikan sa buong Gitnang Silangan mula ika-4 hanggang ika-8 siglo.[3] Ang klasikong wika ng Edessa ay naingatan sa malaking katawan ng panitikang Syriac. Ang wikang Syriac ang naging sasakyan ng Kristiyanismong Syriac at kulturang Syriac na kumalat sa buong Asya hanggang sa Baybaying Malabar ng India gayundin sa Silangang Tsina.[4] Ito ang medium ng komunikasyon at pagpapakalat ng kultura para sa mga Arabo at mga Persa (Persian). Ito ay pangunahing isang medium ng paghahayag ng mga Kristiyano at may pundamental na impluwensiya sa panitikan at kultura sa pagpapaunlad ng wikang Arabiko[5] na malaking pumalit rito tungo sa ika-14 siglo.[1] Ang Syriac ay nanatiling ang wikang liturhikal ng Kristiyanismong Syriac. Ang Syriac ay isang wikang Gitnang Aramaiko at sa gayon ay wika ng sanga na Hilangang kanluran ng pamilyang wikang Semitiko. Ang Syriac ay isinulat sa alpabetong Syriac na isang paghango ng alpabetong Aramaiko.

Mga sanggunian[baguhin]

  1. 1.0 1.1 Angold 2006, pp. 391
  2. "Ancient Scripts: Syriac". http://www.ancientscripts.com/syriac.html. 
  3. Beyer, Klaus; John F. Healey (trans.) (1986). The Aramaic Language: its distribution and subdivisions. Göttingen: Vandenhoeck und Ruprecht. p. 44. ISBN 3-525-53573-2. 
  4. Ji, Jingyi (2007). Encounters Between Chinese Culture and Christianity: A Hermeneutical Perspective. LIT Verlag Münster. p. 41. ISBN 978-3-8258-0709-2. http://books.google.nl/books?id=DxhyQJEUXq4C&pg=PA41. 
  5. Beeston, Alfred Felix Landon (1983). Arabic literature to the end of the Umayyad period. Cambridge University Press. p. 497. ISBN 978-0-521-24015-4. http://books.google.nl/books?id=Y0QkhaK4kBUC&pg=PA497.