Alejandro II ng Rusya
Si Alejandro II (Abril 29, 1818 – Marso 13, 1881) ay Emperador ng Rusya, Hari ng Polonya, at Dakilang Duke ng Finland mula 2 Marso 1855 hanggang sa kaniyang pagpaslang noong 13 Marso 1881. Kilala rin siya bilang “Alejandro ang Tagapagpalaya” dahil sa kaniyang makasaysayang Kautusan ng Emansipasyon, na opisyal na nag-alis sa sistemang serfdom sa Rusya noong 1861. Kinoronahan siya noong 7 Setyembre 1856 bilang kahalili ng kaniyang amang si Nicolas I, at kalaunan ay hinalinhan ng kaniyang anak na si Alejandro III.
Bukod sa pagpapalaya sa mga serf sa buong Imperyong Ruso, nagpatupad si Alejandro ng iba pang mga liberal na reporma. Kabilang dito ang pagpapabuti ng sistemang panghukuman, pagluluwag sa sensura ng pamamahayag, pag-aalis ng ilang legal na paghihigpit laban sa mga Hudyo, pagpawi sa parusang paghahagupit at iba pang pisikal na kaparusahan, pagtataguyod ng lokal na sariling pamahalaan, pagpapalakas ng Hukbong Katihan at Hukbong Pandagat ng Rusya, pagpapamoderno at pagpapalawak ng mga paaralan at pamantasan, at pagpapasigla sa ekonomiya sa pamamagitan ng mas malawak na pag-unlad ng iba’t ibang industriya. Gayunpaman, marami sa mga repormang ito ang sinalubong ng matinding pagtutol, at ang ilan ay nilimitahan o tuluyang binawi. Matapos ang isang tangkang pagpaslang laban sa kaniya noong 1866, unti-unti siyang lumihis tungo sa isang higit na konserbatibong tindig pampulitika.
Sa larangan ng ugnayang panlabas, mas mapayapa ang kaniyang patakaran kumpara sa kaniyang ama, bagaman ipinagpatuloy pa rin niya ang pagpapalawak ng Imperyong Ruso sa Malayong Silangan, Caucasus, at Gitnang Asya. Dahil sa mga karanasan ng Digmaang Krimeano at ng tinatawag na Dakilang Laro sa Gitnang Asya, naging maingat at mapagduda siya sa Britanya. Kapansin-pansin din ang kaniyang suporta sa Estados Unidos; sinuportahan niya ang Unyon sa panahon ng Digmaang Sibil sa Amerika at nagpadala pa ng mga barkong pandigma ng Rusya sa mga daungan ng New York at San Francisco upang hadlangan ang anumang posibleng pag-atake mula sa hukbong-dagat ng mga Konpederado.
Noong 1867, ipinagbili niya ang Alaska sa Estados Unidos, bahagyang dahil sa pangambang magiging mahirap itong ipagtanggol laban sa Britanya sakaling sumiklab muli ang digmaan. Upang mapanatili ang kapayapaan sa Europa, lumayo rin siya sa Pransiya matapos bumagsak ang pamumuno ni Napoleon III noong 1870 at kalaunan ay nakisali sa Liga ng Tatlong Emperador kasama ang Alemanya at Austria-Unggarya noong 1873.
Sa ilalim ng kaniyang pamumuno, lumahok ang Imperyong Ruso sa Digmaang Ruso-Turko ng 1877–1878, na nagbunga ng pagkilala sa kasarinlan ng Bulgaria, Montenegro, Romania, at Serbia mula sa Imperyong Otomano. Ang kaniyang mga kampanya sa pagpapalawak sa Malayong Silangan ay nagresulta sa pagsasanib ng rehiyong Amur sa Rusya. Inaprubahan din niya ang mga planong militar sa Caucasus na humantong sa malawakang pagpapatalsik at pagpatay sa mga Circassian. Bagaman hindi siya nasiyahan sa mga naging pasya ng Kongreso ng Berlin noong 1878, tinanggap pa rin niya ang mga kasunduang napagkasunduan doon.
Isa sa pinakamalalaking hamon sa loob ng kaniyang imperyo ay ang Pag-aalsang Enero sa Polonya noong 1863. Bilang tugon, inalis niya ang hiwalay na saligang batas ng Polonya at mas mahigpit itong isinama sa Imperyong Ruso. Sa mga taon bago ang kaniyang pagpaslang noong 1881, pinag-aaralan niya ang posibilidad ng karagdagang mga repormang parlamentaryo upang tugunan ang lumalakas na mga kilusang rebolusyonaryo at anarkista sa imperyo.
Maling banggit (May<ref> tag na ang grupong "lower-alpha", pero walang nakitang <references group="lower-alpha"/> tag para rito); $2