Bantayog ni Bonifacio
 Bonifacio Monument in 2013 | |
| Mga koordinado | 14°39′25″N 120°59′02″E / 14.65708°N 120.98397°E |
|---|---|
| Kinaroroonan | Caloocan, Kalakhang Maynila, Pilipinas |
| Nagdisenyo | Guillermo Tolentino |
| Taas | 13.7 m (45 tal) |
| Sinimulan noong | Nobyembre 30, 1929 |
| Pinasinayaan noong | Nobyembre 30, 1933 |
| Inihandog kay | Alaala ni Andrés Bonifacio, ang Supremo ng Katipunan |
| Opisyal na pangalan | Bonifacio National Monument |
| Itinutukoy | 30 Nobyembre 2009 |
| Region | National Capital Region |
National Historical Landmarks | |
| Opisyal na pangalan | Bonifacio National Monument |
| Uri | Structure, Monument |
| Itinutukoy | 14 Agosto 2002 |
| Region | National Capital Region |
| Legal basis | Resolution No. 9, s. 2002 |
| Pananda | 2009 |
Ang Monumento ni Andrés Bonifacio, na karaniwang kilala bilang Monumento ni Bonifacio o Monumento, ay isang monumentong pang-alaala sa Caloocan, Pilipinas, na idinisenyo ng Pambansang Alagad ng Sining na si Guillermo Tolentino upang gunitain ang rebolusyonaryong Pilipino na si Andrés Bonifacio, ang nagtatag at Supremo ng Katipunan, na lumaban para sa kalayaan mula sa kolonyal na pamamahala ng España.[1]
Ang monumento, 13.7 metro (45 tal) ang taas, naglalaman ng mga simbolikong imahen at iba pang katangiang kilala bilang "Sigaw ng Balintawak". Kinikilala ito bilang isa sa mga pinakamahusay na monumento sa mundo.[2][3]
Lokasyon
[baguhin | baguhin ang wikitext]Ang monumento ay matatagpuan sa Timog Caloocan sa isang rotonda na nagdarausan ng apat na kalsada, katulad ng Abenida Epifanio de los Santos (EDSA), Lansangang-bayang MacArthur, Daang Samson, at Ekstensiyon ng Abenida Rizal (Avenida Rizal), ang lumang kalsadang patungo sa Maynila.[2]
Kasaysayan
[baguhin | baguhin ang wikitext]
Ang Monumento ni Bonifacio ay nagpapaalala sa Rebolusyong Pilipino na pinangunahan ni Andrés Bonifacio, na humikayat sa kanyang mga tauhan na mag-alsa laban sa kolonyal na pamamahala ng España. Ang kaniyang panawagan na humawak ng armas laban sa pamamahala ng mga Espanyol ay ibinigay noong Agosto 23, 1896, na kilala bilang "Sigaw ng Pugad Lawin".[4][2]
Ang pundasyon ay pormal na inilatag ni Aurora Quezon, ang asawa ng Pilipinong Pangulo ng Senado at magiging Pangulo na si Manuel L. Quezon, noong Nobyembre 30, 1929, sa ika-66 na anibersaryo ng kapanganakan ni Bonifacio. Ang monumento, na nilikha sa ilalim ng utos ng Amerikanong Gobernador-Heneral na si Frank Murphy, ay pinasinayaan eksaktong apat na taon pagkatapos noong Nobyembre 30, 1933. Ang kontrata para sa pagtatayo nito ay naiulat na nagkakahalagang ₱125,000 (nasa ₱38,986,072 noong 2021). Ito ay pinasinayaan ni Tagapagsalita ng Kapulungan ng mga Kinatawan na si Quintín Paredes, na may labis na kinang sa isang makulay na pagdiriwang na pinangunahan ng tatlong kababaihan mula sa Luzon (ng Women's College), Visayas (ng Institute of Women), at Mindanao (ng Centro Escolar de Señoritas /Center for Women) kasama ang iba pang kababaihan na kumakatawan sa walong lalawigan ng Maynila, Cavite, Batangas, Pampanga, Bulacan, Tarlac, Nueva Ecija, at Laguna na lumahok sa rebolusyon noong 1896.[5]
Noong Nobyembre 30, 2013, ipinagdiwang ang ika-150 anibersaryo ng kapanganakan ni Bonifacio at ang ika-80 anibersaryo ng pagbubunyag ng monumento.[6]
Mga katangian
[baguhin | baguhin ang wikitext]Ang Monumento ni Bonifacio, na inukit ni Guillermo Tolentino noong 1933, ay isang obelisko na may taas na 13.7 metro (45 tal); ang obelisko ay binubuo ng limang bahagi na sumasalamin sa limang aspekto ng lipunan, "Kataastaasan, Kagalanggalang na Katipunan ng mga Anak ng Bayan". Ito ay kinokoronahan ng isang pigura na may mga pakpak na sumisimbolo ng tagumpay. Sa ibaba ng patayong pylon, 20 pigura na hinulma sa tanso ang hinulma sa ibabaw ng isang oktagonal na plinto, kasama ang isang anghel ng kapayapaan sa itaas. Ang oktagono ay kumakatawan sa walong lalawigan na lumaban sa Espanya at gayundin sa walong sinag ng watawat ng Katipunan. Ang patungan ay itinataas sa tatlong baitang, na ang bawat isa ay kumakatawan sa tatlong siglo ng pamamahala ng España. Ang mga pigurang ito ay representasyon ng mga mamamayan ng Pilipinas, na naharap sa hindi pagkakapantay-pantay, paghihirap, at panunupil sa ilalim ng kolonyal na pamamahala, na kalaunan ay nagtapos sa isang armadong rebolusyon noong 1896. Ang pangunahing imahen sa gitna ng monumento ay may hawak na bolo, itak sa kanang kamay, at baril sa kabilang kamay. Sa likod ng gitnang pigura, makikita ang isang nakaladlad na bandila ng Katipunan. Isang kapansin-pansing katangian ng mga hinulma na imahen ng mga pigura ng tao ay ang klasikong estilo, na may mga detalyeng minarkahan ng makatotohanang mga ekspresyong sumasalamin sa rebolusyonaryong diwa gamit ang "tuwid na ulo at katawan" at mga brasong nakabuka sa tagiliran. Ang gitnang obelisko ay napapalibutan ng mga lawa ng tubig.[7][8]
Mga sanggunian
[baguhin | baguhin ang wikitext]- ↑ The Dynamic Teeners of the 21st Century Ii ' 2005 Ed. Rex Bookstore, Inc. p. 68. ISBN 978-971-23-4046-8.
- 1 2 3 "150th Birth Anniversary". Government of Philippines. Nakuha noong November 16, 2015.
- ↑ Filipinas. Filipinas Pub. 2003. p. 20.
- ↑ The Filipino Moving Onward 1' 2007 Ed. Rex Bookstore, Inc. pp. 58–. ISBN 978-971-23-4150-2.
- ↑ "150th Birth Anniversary". Government of Philippines. Nakuha noong November 16, 2015.
- ↑ "150th Birth Anniversary". Government of Philippines. Nakuha noong November 16, 2015.
- ↑ "150th Birth Anniversary". Government of Philippines. Nakuha noong November 16, 2015.
- ↑ Art: Perception & Appreciation. Goodwill Trading Co., Inc. pp. 294–. ISBN 978-971-11-0933-2.
Padron:Manila attractionsPadron:Declared cultural properties of the PhilippinesPadron:National Cultural Treasures of the Philippines
(2018-06-04).jpg){kind=small}
