Château de Montsoreau

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Palasyo ng Montsoreau
Château de Montsoreau
Chateau de Montsoreau Museum of contemporary art Loire Valley France.jpg
Pangkalahatang impormasyon
Estilong arkitekturalRenasimiyento Pranses
KinaroroonanMontsoreau
 Pransiya
PahatiranChâteau de Montsoreau
F-49730 Montsoreau
France
Mga koordinado47°12′56″N 0°03′44″E / 47.21556°N 0.06222°E / 47.21556; 0.06222Mga koordinado: 47°12′56″N 0°03′44″E / 47.21556°N 0.06222°E / 47.21556; 0.06222
Kasalukuyang gumagamitPhilippe Méaille
Sinimulan1443
Natapos1515
Taas45m
Disenyo at konstruksiyon
ArkitektoUnknown
Websayt
chateau-montsoreau.com
Opisyal na pangalanThe Loire Valley between Sully-sur-Loire and Chalonnes
UriCultural
Pamantayani, ii, vi
Itinutukoy2000 (24th session)
Takdang bilang933
State PartyPransiya
RegionEurope

Ang Château de Montsoreau (lit. Palasyo ng Montsoreau) ay isang palasyo ng Renasimiyento na matatagpuan sa Loire lambak sa lungsod ng Montsoreau sa kanlurang Pransiya, 250 kilometro mula sa Paris. Ito ay isa lamang sa lahat ng mga palasyo ng Loire lambak na itinayo sa kama ng ilog ng Loire. Mula noong 2016, ang Palasyo ng Montsoreau ay nagho-host ng Museo ng kontemporaryong sining - Palasyo ng Montsoreau, na itinatag ng Pranses kontemporaryong kolektor ng sining na si Philippe Méaille.[1][2][3] Ang koleksyon nito ay kumakatawan sa pinakamalaking paghawak ng mundo ng mga radikal na konseptuwal na artista ng Sining at Wika (Ingles: Art & Language).[4]

Etimolohiya[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang Palasyo ng Montsoreau ay pinangalanan pagkatapos ng mabatong bundok kung saan ito itinayo, ang bundok Soro (Latin: Monte Sorello / Mons Sorello).[5]

Pag-uuri at proteksyon[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang palasyo ng Montsoreau ay nakalista ng makasaysayang monumento ng pranses na ministro ng kultura mula noong 1862.[6] Ang Loire lambak sa pagitan ng Sully-sur-Loire at Chalonnes, kasama ang Montsoreau at ang palasyo ng Montsoreau, ay naidagdag sa listahan ng Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO noong 2000.[7]

Kasaysayan[baguhin | baguhin ang batayan]

Kilala ang Montsoreau na una sa lahat ng mga palasyo ng Loire lambak na itinayo. Ito ay itinayo ni Jean II de Chambes, ang unang tagapayo ni Charles VII ng Pransya.[8] Si Jean II de Chambes ay naging embahador ng Pransiya sa Turkey at sa Venezia, at itinayo niya (hindi pangkaraniwan sa Pransya) ang kanyang palasyo sa kanan ng mga bangko ng Loire tulad ng mga palasyo ng Venetian.[9]

Arkitektura[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang istilo ng arkitektura nito ay ang paglipat sa pagitan ng arkitekturang gotiko (militar) at arkitekturang renasimiyento (tirahan). Ang kastilyo ay binubuo ng 25 mga silid, 23 bukas na mga tsiminea at 6 hagdanan.

Ang makasaysayang site[baguhin | baguhin ang batayan]

Mayroong tatlong pangunahing gusali sa bundok Soro:

  • Isang Gallo-Roman templo o gusali ng pamamahala.
  • Isang kastilyong medieval na itinayo ni Odo I ng Blois, na muling idinisenyo sa lalong madaling panahon ni Fulk III ng Anjou.
  • Isang palasyo ng Renasimiyento na binuo kaagad matapos ang digmaan ng Daang taon.

Talasanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. https://www.artsy.net/article/artsy-editorial-collector-turned-15th-century-french-castle-contemporary-art-destination
  2. https://news.artnet.com/market/art-language-philippe-meaille-french-chateau-310458
  3. https://www.momondo.fr/discover/article/musees-art-contemporain-france
  4. https://www.artmarketmonitor.com/2014/09/22/everybody-talks-about-collecting-with-their-eyes-not-their-ears-few-do-it-like-philippe-meaille/
  5. https://books.google.fr/books?id=W5Rnfv-Cp7kC&q=sorello&dq=sorello&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjgudy5gO3dAhVPxYUKHf1fA90Q6AEIWzAJ
  6. https://www.pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00109211
  7. https://whc.unesco.org/en/list/933/
  8. https://www.atlantic-loire-valley.com/visits/castles/chateau-de-montsoreau-musee-d-art-contemporain
  9. https://www.valdeloire.org/Connaitre/Au-fil-de-l-histoire/Le-Val-de-Loire-siege-du-pouvoir-royal/Charles-VII-et-Louis-XI