Gisele Quittner

Gisele Quittner noong 1901

Si Gisele Quittner (5 Marso 1883 – 29 Oktubre 1965) ay isang Pranses na nobelista, manunulat ng sanaysay, aktibistang pangkarapatan ng tao.

Talambuhay

Si Gisèle Quittner, na ipinanganak noong bilang Gisèle Allatini, ay ipinanganak sa isang simpleng pamilya. Ang kanyang ama, si Charles Carlo Allatini, ay isang manlilimbag sa Paris, at ang kanyang ina, si Ida Allatini, ay nagtrabaho bilang isang nars sa isang ospital.

Nagtapos si Gisèle mula sa klase ng paghahanda para sa panitikan at pagkatapos ay nagtapos ng mas mataas na edukasyon sa Faculty of Letters of Paris (Sorbonne). Una niyang inialay ang kanyang sarili sa panitikan at kalaunan sa pamamahayag.

Pagkatapos ng kanyang kasal kay Armand Hermann Quittner, binago ni Gisèle ang kanyang apelyido sa Gisèle Quittner .

Noong 1933, inilathala ni Gisèle ang "Fleur de Grâce," ang kanyang unang nobela, kasama si Grasset.

Noong 1938, inilathala niya ang "Rêves de Gloire: Prague, la Ville d'Or," ang kanyang susunod na nobela, kasama rin si Grasset.

Noong dekada 1930, naglakbay si Gisèle Quittner patungong Palestine, kung saan siya ay nagtipon ng mga materyal na pangkasaysayan at pampanitikan para sa isang dalawang-bahaging akda tungkol sa buhay ni Hesukristo, ang mga simula ng Kristiyanismo, ang mga Essene ng rehiyon ng Qumran, at ang mga unang Kristiyanong obispo ng Herusalem.

Matapos ang pagsalakay ng mga Aleman sa Pransya noong 1940, si Gisèle Quittner, tulad ng lahat ng mga Pranses na Hudyo, ay nasa panganib na mortal. Dahil sa hindi pagpaplano ng kanyang pagtakas, naharap siya sa napakalaking kahirapan. Nag-aplay siya sa gobyerno ng Portugal para sa isang transit visa upang maglakbay patungong New York, ngunit tahasang tinanggihan ni Pangulong António de Oliveira Salazar ang kanyang kahilingan sa dalawang magkahiwalay na telegrama. Utang niya ang kanyang kaligtasan sa pamamagitan ng interbensyon ng konsul ng Portugal na si Aristides de Sousa Mendes, na, sa kabila ng unang pagtanggi ni Salazar, ay sa wakas ay pinagkalooban siya ng visa sa Bordeaux noong Hunyo 12, 1940. Agad na pumasok si Gisèle Quittner sa Portugal bago binawi nina Salazar at ng kanyang embahador sa Espanya na si Pedro Teotónio Pereira ang mga visa, at nanirahan sa Figueira da Foz. Pagkalipas ng tatlong buwan, lumipat siya sa Estados Unidos.

Noong 1961, namatay ang kanyang asawang si Armand Hermann Quittner sa New York.

Noong 1965, namatay si Gisèle Quittner sa New York

Mga Nobela

• 1933 : Bulaklak ng Biyaya (Fleur de grâce)
• 1935 : Tungo sa Isang Bagong Patriotismo (Vers un nouveau patriotisme)
• 1936 : Bilang Pagpupuri sa Paghihirap (Eloge de l'adversité)
• 1936 : Ang Halimbawa ng mga Anglo-Saxon (L'Exemple Anglo-saxon)
• 1936 : Ang Pang-akit at Romansa ng Lugano (L'attrait et le romantisme de Lugano)
• 1937 : Ang Pang-akit at Romansa ng Lugano (The Lure and Romance of Lugano)
• 1938 : Mga Pangarap ng Kaluwalhatian: Prague, ang Ginintuang Lungsod (Rêves de gloire: Prague, la ville d'or)

Mga sanggunian

Ang lathalaing ito na tungkol sa Tao, Pransiya at Panitikan ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa pagpapalawig nito.