Ion Antonescu

Ion Antonescu
Portrait, 1941
Conducător of Romania
Nasa puwesto 6 September 1940 – 23 August 1944
Nakaraang sinundan	Position established
Sinundan ni	Position abolished
43rd Prime Minister of Romania
Nasa puwesto 5 September 1940 – 23 August 1944
Monarko	Carol II Michael I
Diputado	Horia Sima (1940–1941) Mihai Antonescu (1941–1944)
Nakaraang sinundan	Ion Gigurtu
Sinundan ni	Constantin Sănătescu
Other positions Minister of War Nasa puwesto 22 September 1941 – 23 January 1942 Nakaraang sinundan Iosif Iacobici Sinundan ni Constantin Pantazi Nasa puwesto 4 September 1940 – 27 January 1941 Nakaraang sinundan Constantin Nicolescu Sinundan ni Iosif Iacobici Nasa puwesto 28 December 1937 – 31 March 1938 Nakaraang sinundan Constantin Ilasievici Sinundan ni Gheorghe Argeșanu Minister of Culture and Religious Affairs Acting 11 November 1941 – 5 December 1941 Nakaraang sinundan Radu R. Rosetti Sinundan ni Ion Petrovici Minister of Foreign Affairs Acting 27 January 1941 – 29 June 1941 Nakaraang sinundan Mihail R. Sturdza Sinundan ni Mihai Antonescu Minister of Air Transport and Marine Acting 10 February 1938 – 30 March 1938 Nakaraang sinundan Radu Irimescu Sinundan ni Paul Teodorescu
Chief of the Romanian General Staff
Nasa puwesto 1 December 1933 – 11 December 1934
Monarko	Carol II
Nakaraang sinundan	Constantin Lăzărescu
Sinundan ni	Nicolae Samsonovici
Pansariling Detalye
Isinilang	14 Hunyo 1882(1882-06-14) Pitești, Argeș County, Romania
Yumao	1 Hunyo 1946(1946-06-01) (63 taong gulang)  Jilava Prison, Ilfov County, Romania
Partido	None
Asawa	Maria Antonescu (k. 1927)
Propesyon	Soldier
Kilala bilang	Recapture of Bessarabia and Bukovina
Serbisyo sa militar
Palayaw	Câinele Roșu ("Red Dog")
Katapatan	Kingdom of Romania
Branch	Romanian Army
Ranggo	Marshal of Romania
Atasan	Commander-in-chief of the Romanian Armed Forces
Conflicts/battles	See list 1907 Peasants' Revolt Second Balkan War Southern Dobruja Offensive World War I Moldavian Defensive Battle of Mărășești Hungarian-Romanian War World War II Legionary rebellion Eastern Front Operation Barbarossa Operation München Siege of Odessa Jassy–Kishinev Operation
Mga parangal	See list Military Virtue Medal Order of Michael the Brave Pilot/Observer Badge Iron Cross Knight's Cross of the Iron Cross Order of the White Rose of Finland Crimea Shield
Ion Antonescu (Mga) Paghatol War crimes Crimes against peace Crimes against humanity Treason Mga pagpatay (Mga) Biktima Romanian Jews Ukrainian Jews Romani people
a. ^ Formally allied with the Iron Guard (1940–41)

Si Ion Antonescu ay isang Romanian na opisyal ng militar at marshal na namuno sa dalawang magkasunod na diktadurang panahon ng digmaan bilang Punong Ministro at Konduktor ng World War II noong panahon ng World War II. Dahil naging responsable para sa pagpapadali sa Holocaust sa Romania, siya ay pinatalsik noong 1944, bago nilitis para sa mga krimen sa digmaan at pinatay makalipas ang dalawang taon noong 1946.

Isang career officer ng Romanian Army na ginawa ang kanyang pangalan noong 1907 na pag-aalsa ng mga magsasaka at ang World War I Romanian campaign, ang antisemitikong si Antonescu ay nakiramay sa pinakakanan at pasistang pulitika. Siya ay isang military attaché sa France at kalaunan ay Chief of the General Staff, panandaliang nagsilbi bilang Defense Minister sa National Christian cabinet ng Octavian Goga pati na rin ang kasunod na First Cristea cabinet, kung saan nagsilbi rin siya bilang Air and Marine Minister. Noong huling bahagi ng 1930s, ang kanyang pampulitikang paninindigan ay nagdala sa kanya sa kontrahan ni Haring Carol II at humantong sa kanyang pagkakakulong. Si Antonescu ay sumikat sa pulitika sa panahon ng krisis pampulitika noong 1940, at itinatag ang National Legionary State, isang hindi mapakali na pakikipagsosyo kay Horia Sima ng Iron Guard. Matapos pumasok sa Romania sa isang alyansa sa Nazi Germany, inalis niya ang Guard noong Legionary Rebellion noong 1941. Bilang karagdagan sa pagiging Punong Ministro, nagsilbi siya bilang kanyang sariling Foreign Minister at Defense Minister. Di-nagtagal pagkatapos sumali ang Romania sa Axis sa Operation Barbarossa, na nabawi ang Bessarabia at Northern Bukovina, naging Marshal din ng Romania si Antonescu.

Isang hindi tipikal na pigura sa mga nagkasala ng Holocaust, ipinatupad ni Antonescu ang mga patakarang independiyenteng responsable para sa pagkamatay ng aabot sa 400,000 katao, karamihan sa kanila ay Bessarabian, Ukrainian at Romanian na mga Hudyo, gayundin ang Romanian Romani. Ang pakikipagsabwatan ng rehimen sa Holocaust ay pinagsama ang mga pogrom at malawakang pagpatay tulad ng Odessa massacre na may etnikong paglilinis, at sistematikong mga deportasyon sa sinasakop na Transnistria. Ang sistemang ipinatupad ay gayunpaman ay nailalarawan sa pamamagitan ng mga isahan na hindi pagkakapare-pareho, inuuna ang pandarambong kaysa sa pagpatay, pagpapakita ng pagpapaubaya sa karamihan ng mga Hudyo sa Lumang Kaharian, at sa huli ay tumatangging tanggapin ang Pangwakas na Solusyon. Ito ay naging posible sa pamamagitan ng katotohanan na ang Romania, bilang isang junior ally ng Nazi Germany, ay hindi sinakop ng Wehrmacht at napanatili ang isang antas ng awtonomiya sa politika.

Ang mga pag-atake sa himpapawid sa Romania ng mga Allies noong 1944 at ang mabibigat na kaswalti sa Eastern Front ay nag-udyok kay Antonescu na magbukas ng negosasyong pangkapayapaan sa mga Allies, na walang tiyak na paniniwala. Noong 23 Agosto 1944, pinangunahan ni Haring Michael I ang isang kudeta laban kay Antonescu, na inaresto; pagkatapos ng digmaan siya ay nahatulan ng mga krimen sa digmaan, at pinatay noong Hunyo 1946. Ang kanyang pagkakasangkot sa Holocaust ay opisyal na muling iginiit at kinondena kasunod ng ulat ng Komisyon ng Wiesel noong 2003.

Talambuhay

Maagang Buhay

Ipinanganak sa bayan ng Pitești, hilaga-kanluran ng kabisera ng Bucharest, si Antonescu ay supling ng isang upper-middle-class na Romanian Orthodox na pamilya na may ilang tradisyong militar. Lalo siyang naging malapit sa kanyang ina, si Lița Baranga, na nakaligtas sa kanya. Nais ng kanyang ama, isang opisyal ng hukbo, na sundan ni Ion ang kanyang mga yapak kaya ipinadala siya upang mag-aral sa Infantry and Cavalry School sa Craiova. Sa kanyang pagkabata, hiniwalayan ng kanyang ama ang kanyang ina upang pakasalan ang isang babaeng Hudyo na nakumberte sa Orthodoxy. Ang paghihiwalay ng kanyang mga magulang ay isang traumatikong pangyayari para sa batang si Antonescu, at hindi niya itinago ang kanyang pagkamuhi sa kanyang madrasta, na madalas niyang inilalarawan bilang isang femme fatale na sumira sa tingin niyang masayang pagsasama ng kanyang mga magulang.

Ayon sa isang salaysay, si Antonescu ay naging kaklase ni Wilhelm Filderman, ang hinaharap na Romanian Jewish community activist na ang mga interbensyon kay Conducător Antonescu ay nakatulong sa pagligtas ng ilan sa kanyang mga kapanalig. Pagkatapos ng kanyang pagtatapos noong 1904, sumali si Antonescu sa Romanian Army bilang Second Lieutenant. Ginugol niya ang sumunod na dalawang taon sa pagdalo sa mga kurso sa Special Cavalry Section sa Târgoviște. Ayon sa mga ulat, si Antonescu ay isang masigasig at disiplinadong estudyante, na nabalisa sa mabagal na takbo ng promosyon, at binawi ang kanyang maliit na tangkad sa pamamagitan ng pagiging matigas. Sa kalaunan, ang kanyang reputasyon bilang isang matigas at walang awang kumander, kasama ang kanyang mapupulang buhok, ay nagbigay sa kanya ng palayaw na Câinele Roșu (“Ang Pulang Aso”). Nakilala rin siya sa pagkuwestiyon sa kanyang mga nakatataas at sa pag-apela sa mas mataas na awtoridad tuwing naniniwala siyang mali ang mga ito.

During the repression of the 1907 peasant revolt, he headed a cavalry unit in Covurlui County. Iba-iba ang pananaw sa kanyang papel sa mga pangyayaring ito: may mga historyador na naniniwalang si Antonescu ay isang partikular na marahas na kalahok sa pagsupil sa pag-aalsa, habang ang iba ay itinuturing ang kanyang partisipasyon bilang katulad ng ibang mga opisyal o kaya ay medyo maingat at propesyonal. Bukod sa pagsupil sa mga protesta ng mga magsasaka, ang kanyang yunit ay tumulong din sa pagpigil sa mga aktibidad ng mga sosyalista sa daungan ng Galați. Ang kanyang paghawak sa sitwasyon ay umani ng papuri mula kay Haring Carol I, na nagpadala kay Crown Prince Ferdinand upang personal siyang batiin sa harap ng buong garison. Sa sumunod na taon, si Antonescu ay na-promote bilang Lieutenant, at mula 1911 hanggang 1913 ay nag-aral siya sa Advanced War School, kung saan natanggap niya ang ranggo na Captain pagkatapos ng kanyang pagtatapos. Noong 1913, sa panahon ng Ikalawang Balkan War laban sa Bulgaria, nagsilbi si Antonescu bilang staff officer sa First Cavalry Division sa Dobruja.

Unang Digmaang Pandaigdig

Pagkatapos ng 1916, nang pumasok ang Romania sa Unang Digmaang Pandaigdig sa panig ng mga Alyado, si Ion Antonescu ay nagsilbing punong kawani para kay Heneral Constantin Prezan. Nang tumawid ang mga tropa ng kaaway mula Transylvania patungong Wallachia, inatasan si Antonescu na bumuo ng plano sa pagtatanggol ng Bucharest.

Ang maharlikang korte, hukbo, at administrasyon ng Romania ay napilitang umatras patungong Moldavia. Lumahok si Antonescu sa mahahalagang desisyon kaugnay ng depensa, isang hindi pangkaraniwang pag-angat na malamang na nagpasigla sa kanyang mga ambisyon. Noong Disyembre, nang si Prezan ay naging Chief of the General Staff, si Antonescu—na isa nang major—ay hinirang na pinuno ng mga operasyon, na responsable sa depensa ng Moldavia. Nag-ambag siya sa mga taktika sa Labanan sa Mărășești (Hulyo–Agosto 1917), kung saan napigilan ng mga Romaniano sa pamumuno ni Heneral Eremia Grigorescu ang pagsulong ng mga pwersang Aleman sa ilalim ni Field Marshal August von Mackensen. Inilarawan si Antonescu bilang “isang may talento ngunit mahirap pakisamahan na indibidwal,” at nanatili siyang malapit kay Prezan sa buong natitirang bahagi ng digmaan, na nakaimpluwensiya sa ilang desisyon nito. Dahil sa kanyang impluwensiya, ginamit pa ni Heneral Alexandru Averescu ang pormulang “Prezan (Antonescu)” sa kanyang mga gunita upang tukuyin ang mga plano at aksyon ni Prezan.

Noong taglagas ng taong iyon, umatras ang pangunahing kaalyado ng Romania, ang Russian Provisional Government, mula sa digmaan. Ang kahalili nito, ang Bolshevik Russia, ay nakipagkasundo sa Central Powers, kaya’t naiwan ang Romania bilang nag-iisang kalaban ng Central Powers sa Eastern Front. Dahil dito, nakipagkasundo ang pamahalaan ng Romania para sa kapayapaan sa Central Powers, ngunit kalaunan ay binawi ito dahil hindi ito pinirmahan ni Haring Ferdinand I. Sa panahong ito, si Antonescu, na tumuturing sa hiwalay na kapayapaan bilang “pinaka-makatwirang solusyon,” ay naitalaga sa pamumuno ng isang regimen ng kabalyero. Ang panibagong opensiba ay nakatulong sa pagtiyak ng unyon ng Transylvania sa Romania.

Pagkatapos ng digmaan, ang kanyang mga nagawa bilang opisyal ng operasyon ay kinilala ng iba’t ibang personalidad, kabilang si Ion G. Duca, na nagsabing ang kanyang talino, kasanayan, at aktibidad ay nagdulot ng karangalan sa kanya at mahalagang serbisyo sa bansa. Naging bahagi rin ng kanyang personal na reputasyon ang lumalalang tensyon sa monarkiya, lalo na matapos maitalaga ang hari sa isang pag-aasawa sa isang karaniwang tao, na nagbunsod kay Antonescu na magkaroon ng matinding paghamak sa magiging hari.

Diplomasya sa Panahong Entregera

Si Lieutenant Colonel Ion Antonescu ay nanatiling kilala sa publiko noong panahon ng pagitan ng dalawang digmaan. Lumahok siya sa kampanyang pampulitika upang makuha ng Romania ang pagkilala sa Paris Peace Conference ng 1919 para sa mga natamong teritoryo sa Transylvania. Ang kanyang nasyonalistang argumento tungkol sa hinaharap na estado ay inilathala sa sanaysay na Românii. Origina, trecutul, sacrificiile și drepturile lor (“Ang mga Romaniano. Ang Kanilang Pinagmulan, Nakaraan, mga Sakripisyo at mga Karapatan”). Itinulak ng aklat na ito ang pagpapalawak ng kapangyarihang Romanian lampas sa hangganan ng Greater Romania, at iminungkahi—kahit na may panganib ng digmaan sa umuusbong na Kaharian ng Yugoslavia—ang pagsasanib ng buong mga lugar sa Banat at ang Timok Valley. Kilala si Antonescu sa madalas at biglaang pagbabago ng kanyang emosyon, mula sa matinding galit hanggang sa pagiging kalmado at muling pagkapikon sa loob lamang ng ilang minuto, isang ugaling madalas makalito sa mga nakatrabaho niya. Ayon sa istoryador na si Jean Ancel, ang mga pagbabagong ito ng kanyang mood ay maaaring dulot ng syphilis na nakuha niya noong kabataan at kanyang dinanas habang buhay.

Naging military attaché siya sa Paris noong 1922 at nakipag-negosasyon para sa 100 milyong French francs na kredito upang makabili ng mga sandatang Pranses. Nakipagtulungan siya sa diplomat na si Nicolae Titulescu at naging malapit na kaibigan nito. Nakipag-ugnayan din siya sa aristokrata at manunulat na si Marthe Bibesco, na nagpakilala sa kanya sa mga ideya ni Gustave Le Bon, isang iskolar ng sikolohiya ng masa na nagkaroon ng impluwensya sa pasismo. Itinuring ni Bibesco si Antonescu bilang isang makabagong bersyon ng 19th-century na nasyonalistang Pranses na si Georges Boulanger, at ipinakilala siya kay Le Bon. Noong 1923, nakilala niya ang abogado na si Mihai Antonescu, na kalaunan ay naging kanyang malapit na kaibigan, legal na tagapayo, at katuwang sa politika.

Pagbalik sa Romania noong 1926, ipinagpatuloy ni Antonescu ang pagtuturo sa Sibiu, at noong taglagas ng 1928 ay naging Secretary-General ng Ministry of Defence sa gabinete ni Vintilă Brătianu. Ikinasal siya kay Maria Niculescu, na matagal na nanirahan sa Pransya at dalawang beses nang naikasal: una sa isang opisyal ng pulisya ng Romania kung saan nagkaroon siya ng anak na si Gheorghe (namatay noong 1944), at ikalawa sa isang Pranses na may lahing Hudyo. Pagkatapos magsilbi bilang Deputy Chief ng General Staff, siya ay itinalaga bilang Chief nito mula 1933 hanggang 1934. Ang mga tungkuling ito ay kasabay ng pamumuno ng batang hari na si Michael I sa ilalim ng mga rehente, at ng pag-akyat ni Carol sa kapangyarihan noong 1930.

Sa panahong ito, nagsimulang magkaroon ng interes si Antonescu sa Iron Guard, isang antisemitiko at pasistang kilusan na pinamumunuan ni Corneliu Zelea Codreanu. Bilang Deputy Chief of Staff, inutusan niya ang yunit ng intelligence ng hukbo na gumawa ng ulat tungkol sa grupo, at nagbigay siya ng mga kritikal na tala tungkol sa mga pahayag ni Codreanu. Bilang Chief of Staff, iniulat na nakaranas siya ng unang seryosong tunggalian sa politikal na hanay at sa monarkiya. Kinuwestiyon ang kanyang mga proyekto sa modernisasyon ng sandata ng Defense Minister na si Paul Angelescu, kaya’t nagbitiw si Antonescu sa puwesto. Ayon sa ibang ulat, nakagawa siya ng opisyal na ulat tungkol sa maling paggamit ng pondo ng hukbo na hindi direktang nakadawit kay Haring Carol at sa kanyang mga malapit na kasamahan, na naging bahagi ng tinatawag na Škoda Affair. Dahil dito, inalis siya ng hari sa puwesto, na nagdulot ng galit sa ilang bahagi ng politikal na establisimyento.

Sa utos ni Carol, isinailalim si Antonescu sa pagbabantay ng serbisyong paniktik na Siguranța Statului, at mahigpit na minanmanan ng Undersecretary of the Interior na si Armand Călinescu. Sa kabila nito, patuloy na tumaas ang kanyang impluwensiyang politikal dahil nagawa niyang makipag-ugnayan sa iba’t ibang panig ng politikal na spectrum, habang humihina ang suporta para kay Carol. Kabilang sa kanyang mga koneksyon ang dalawang pangunahing demokratikong grupo: ang National Liberal Party at ang National Peasants’ Party. Nakipag-usap din siya sa lumalakas na mga kilusang kanan, antisemitiko, at pasista; at bagama’t magkakalaban ang National Christian Party ni Octavian Goga at ang Iron Guard, pareho nilang sinubukang makuha si Antonescu sa kanilang panig.

Noong 1936, ikinabahala ng mga awtoridad nang si Heneral Gheorghe Cantacuzino-Grănicerul, isang opisyal ng hukbo at miyembro ng Iron Guard, ay nag-ayos ng pagpupulong sa pagitan ni Antonescu at lider ng kilusan na si Corneliu Codreanu. Iniulat na itinuring ni Antonescu si Codreanu bilang mayabang, ngunit nagustuhan niya ang radikal at “rebolusyonaryong” paraan nito sa politika.

Kredensyales sa Tanggulan at Paglilitis sa Codreanu

Noong huling bahagi ng 1937, matapos ang halalan noong Disyembre na nagresulta sa hindi malinaw na mayorya, hinirang ni Haring Carol si Goga bilang Punong Ministro ng isang pamahalaang kanang pakpak na siyang unang nagpatupad ng hayagang diskriminasyong lahi laban sa komunidad ng mga Hudyo. Ang paghirang kay Goga ay layuning pigilan ang pag-angat ng mas popular at mas radikal na si Codreanu. Sa simula, si Antonescu ay binigyan ng posisyon sa Communications ng kanyang karibal na si Interior Minister Armand Călinescu, ngunit paulit-ulit niyang hiniling ang posisyon bilang Defense Minister, na kalaunan ay ibinigay sa kanya. Ang kanyang panunungkulan ay kasabay ng isang magulong panahon kung saan kinailangang pumili ng Romania sa pagitan ng tradisyunal na alyansa nito sa France, Britain, at sa humihinang Little Entente at League of Nations, o ang paglapit sa Nazi Germany at Anti-Comintern Pact. May magkakaibang pananaw ang mga historyador sa kanyang posisyon: ang iba ay nagsasabing pabor siya sa Anglo-French alliance, habang ang iba ay nakikitang mas bukas siya sa pakikipag-ugnayan sa Germany. Sa panahong ito, itinuturing niya ang alyansa sa Entente bilang proteksyon laban sa Hungarian at Soviet na banta, ngunit bilang anti-komunista, nag-aalinlangan siya sa paglapit ng France sa Soviet Union. Dahil sa pangamba sa mga teritoryal na paghahabol ng Hungary sa Transylvania, iniutos niya sa General Staff na maghanda para sa posibleng pag-atakeng kanluranin. Gayunpaman, ang pinakamahalagang naging ambag niya sa panahong ito ay ang pagtugon sa panloob na krisis: bilang reaksyon sa mararahas na sagupaan sa pagitan ng Iron Guard at militia ng PNC na Lăncieri, pinalawak niya ang umiiral nang martial law.

Natapos ang pamahalaan ni Goga nang ang pansamantalang pagkakasundo nina Goga at Codreanu ay nagbigay daan para sa pag-alis ni Carol sa demokratikong sistema at pagdeklara ng kanyang awtoritaryong rehimen. Namatay si Goga noong 1938, at nanatiling malapit si Antonescu sa kanyang biyudang si Veturia Goga. Sa panahong ito, binago rin ni Antonescu ang kanyang dating posisyon at naging malapit kay Codreanu, at sinasabing naging kumpidente pa nito. Sa utos ni Carol, hiniling ni Antonescu kay Codreanu na makipag-alyansa sa hari, ngunit tinanggihan ito ni Codreanu pabor sa pakikipag-usap kay Goga, kasabay ng pahayag na hindi siya interesado sa pulitikal na labanan—isang tindig na sinasabing naimpluwensiyahan din ni Antonescu.

Di-nagtagal, si Călinescu, sa utos ng monarko, ay inaresto si Codreanu at isinailalim ito sa dalawang sunod na paglilitis. Si Antonescu, na pinalawig ang mandato bilang Defense Minister sa ilalim ng pamahalaan ni Miron Cristea, ay nagbitiw bilang protesta sa pag-aresto kay Codreanu. Nagtapos ang kanyang panunungkulan noong Marso 30, 1938, at nagsilbi rin siya bilang Air at Marine Minister mula Pebrero hanggang sa kanyang pagbibitiw. Siya ay naging kilalang saksi sa depensa sa una at ikalawang paglilitis kay Codreanu. Sa ikalawang paglilitis, na humantong sa hatol na nagkasala si Codreanu sa pagtataksil, ipinahayag ni Antonescu ang kanyang pagtitiwala sa katapatan nito at kinamayan pa siya sa harap ng hurado. Matapos ang paglilitis, inutusan ng hari na ikulong si Antonescu sa Predeal, bago siya italaga sa pamumuno ng Third Army sa Bessarabia, at kalaunan ay inalis sa puwesto matapos siyang magpakita ng pakikiramay sa mga miyembro ng Iron Guard na nakakulong sa Chișinău. Sa pagsisikap na sirain ang kanyang reputasyon, ipinag-utos din ni Carol na litisin ang asawa ni Antonescu dahil sa bigamy, batay sa maling paratang na hindi pa pinal ang diborsyo nito, ngunit napatunayan ng depensa na mali ang akusasyon. Si Codreanu naman ay kalaunang pinatay nang palihim ng mga Gendarme sa utos ni Carol noong Nobyembre 1938.

Unti-unting bumagsak ang rehimen ni Carol at lalo itong lumala nang sumiklab ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, kung saan ang tagumpay ng Axis powers at ang non-aggression pact sa pagitan ng Germany at Soviet Union ay nag-iwang nakahiwalay at nanganganib ang Romania. Noong 1940, nawala sa Romania ang Bessarabia at Northern Bukovina matapos sakupin ito ng Soviet Union, habang sinusubukan ng bansa na lumapit sa Germany matapos ang pagbagsak ng France. Si Antonescu ay naging mas pabor sa pro-Axis na posisyon matapos ang Munich Agreement noong 1938, nang pilitin ng Germany ang Czechoslovakia sa pamamagitan ng mga kahilingang tinanggap ng France at United Kingdom, na nagdulot ng pangamba na maaaring sumunod ang Romania. Dahil sa galit sa pagkawala ng teritoryo noong 1940, nagpadala si Heneral Antonescu ng opisyal na liham ng protesta kay Carol, at dahil dito ay inaresto siya at ikinulong sa Bistrița Monastery. Habang naroon, inatasan niya si Mihai Antonescu na magtatag ng ugnayan sa mga opisyal ng Nazi Germany, na nangangakong susuportahan ang interes ng ekonomiyang Aleman, lalo na sa industriya ng langis, kapalit ng kanilang suporta. Ayon sa tala ng embahador ni Hitler sa Romania na si Wilhelm Fabricius, “Hindi ako kumbinsido na siya ay isang ligtas na tao.”

Angat sa Kapangyarihan

Ang elite ng Romania ay matagal nang malakas ang pagkiling sa France mula pa noong nakamit ng bansa ang kalayaan nito noong ika-19 na siglo—napakalakas ng pagiging maka-Pranses na ang pagkatalo ng France noong Hunyo 1940 ay nagdulot ng pagkawala ng kredibilidad ng buong elite. Ang pagkakakulong kay Antonescu ay natapos noong Agosto, sa panahong ang Romania, dahil sa presyur ng Axis, ay napilitang isuko ang Southern Dobruja sa Bulgaria at ang Northern Transylvania sa Hungary. Ang paglipat ng Northern Transylvania ay nagdulot ng matinding pagkabahala sa malalaking bahagi ng populasyon, na nagbaba sa popularidad ni Carol sa pinakamababang antas at nagpasiklab ng malawakang protesta sa Bucharest. Ang mga kilusang ito ay hiwa-hiwalay na pinangunahan ng pro-Allied na National Peasants’ Party sa ilalim ni Iuliu Maniu at ng pro-Nazi na Iron Guard. Ang Iron Guard, sa pamumuno ni Horia Sima, ay naghahanda na rin ng isang kudeta.

Sa ganitong magulong kalagayan, iniwan ni Antonescu ang kanyang itinalagang tirahan. May mga palagay na maaaring tinulungan siya nang palihim ng mga Aleman, ngunit mas direkta siyang natulungan ni Alice Sturdza, na kumikilos sa kahilingan ni Maniu. Pagkatapos nito, nakipagkita si Antonescu kay Maniu sa Ploiești upang talakayin kung paano haharapin ang krisis pampulitika. Habang nagpapatuloy ang mga pag-uusap, pinapayuhan na si Haring Carol ng kanyang mga tagapayo na ibalik ang kanyang kredibilidad sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan kay Antonescu at pagbuo ng bagong mayoryang pampulitika.

Noong Setyembre 2, 1940, unang iminungkahi ni Valer Pop na italaga si Antonescu bilang Punong Ministro bilang solusyon sa krisis. Kabilang sa kanyang mga dahilan ay ang paniniwalang si Antonescu, na kilala sa pagiging malapit sa Iron Guard at dating nakulong sa ilalim ni Carol, ay may sapat na oposisyon laban sa rehimen upang mapatahimik ang publiko, ngunit kasabay nito ay kabilang pa rin sa elite at hindi magbabanta sa sistema. Nang mag-atubiling si Carol, si Pop ay nakipagkita sa Aleman na legasyon at hiniling kay Fabricius na ipaalam sa hari na nais ng Alemanya si Antonescu bilang Punong Ministro, at agad itong ginawa ni Fabricius. Kalaunan ay tinanggap nina Carol at Antonescu ang panukala, at inatasan si Antonescu na makipag-ugnayan sa mga lider ng partidong pampulitika na sina Iuliu Maniu at Dinu Brătianu. Pareho silang nanawagan ng pagbibitiw ni Carol bilang paunang hakbang, habang si Sima ay hindi agad matagpuan upang makapagbigay ng posisyon.

Bahagyang sumunod si Antonescu sa kahilingan, ngunit hiniling din niya kay Carol na bigyan siya ng karagdagang kapangyarihang reserba bilang pinuno ng estado. Pumayag si Carol, at noong Setyembre 5, 1940, naging Punong Ministro si Antonescu habang inililipat sa kanya ang karamihan ng diktatoryal na kapangyarihan ng hari. Ang kanyang unang hakbang ay pigilan ang posibleng paglaban sa hukbo sa pamamagitan ng pagpapalit ng kumander ng garrison sa Bucharest. Di-nagtagal, kumalat ang mga bulung-bulungan na may planong pagpatay sa kanya ang ilang tapat na heneral ni Carol, kaya’t pinilit ni Antonescu ang hari na magbitiw, lalo na’t tumanggi ang isang heneral na sundin ang utos na barilin ang mga nagpoprotestang Iron Guard.

Makalipas nito, umakyat sa trono si Michael sa ikalawang pagkakataon, habang ang kapangyarihang diktatoryal ni Antonescu ay pinagtibay at pinalawak. Noong Setyembre 6, idineklara siya bilang Conducător o pinuno ng estado, at ang hari ay naging simbolikong pinuno na lamang. Isa sa kanyang mga unang hakbang ay tiyakin ang ligtas na pag-alis nina Carol at ng kanyang kinakasama na si Elena Lupescu, at pagbibigay ng proteksyon sa tren ng maharlikang pamilya nang ito ay atakihin ng mga miyembro ng Iron Guard. Kilala ang rehimen ni Carol bilang isa sa pinakakorap sa Europa noong dekada 1930, at sa kanyang pag-alis ay dinala niya ang malaking bahagi ng kaban ng bayan, na nag-iwan sa bagong pamahalaan ng malubhang krisis pinansyal. Inasahan ni Antonescu na mag-iiwan si Carol ng sapat na pera para sa maayos na pagkatapon, ngunit nagulat siya nang halos buong pambansang yaman ang nawala. Sa sumunod na apat na taon, sinubukan ng kanyang pamahalaan na mabawi mula sa mga bangko sa Switzerland ang perang ito, ngunit hindi ito nagtagumpay.

Ang pakikipagtulungan ni Horia Sima kay Antonescu ay sinuportahan ng mga mataas na opisyal ng Nazi Germany, na nangangambang hindi sapat ang lakas ng Iron Guard upang mamuno nang mag-isa. Dahil dito, nakuha ni Antonescu ang pag-apruba ni Ambassador Fabricius. Sa kabila ng mga unang pangako, tinalikuran ni Antonescu ang plano para sa isang pambansang pamahalaan at pinili ang koalisyon ng diktadurang militar at Iron Guard. Ipinaliwanag niya kalaunan na ang Iron Guard ang “pampulitikang batayan ng bansa” noong panahong iyon. Gayunpaman, mula pa sa simula ay nagkaroon na siya ng alitan kay Sima, lalo na sa usaping pang-ekonomiya: ang pangunahing layunin ni Antonescu ay pasiglahin ang ekonomiya upang mapunan ang nawawalang pondo ng estado, habang si Sima ay nagtaguyod ng mga populistang hakbang na ayon kay Antonescu ay hindi kayang pondohan ng bansa.