Meryl Streep

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search

Si Mary Louise " Meryl " Streep (ipinanganak noong Hunyo 22, 1949) ay isang Amerikanong artista. Madalas na inilarawan bilang "pinakamahusay na artista ng kanyang henerasyon",{[1][2] Streep ay partikular na kilala para sa kanyang kakayahang umangkop at accent. Nominated para sa isang record 21 Academy Awards, siya ay nanalo ng tatlo.[3] Sa iba pang mga pag-accolade, nakatanggap siya ng 32 mga nominasyon ng Golden Globe, higit sa sinumang tao, at nanalo ng walo. [4]

Meryl Streep
Meryl Streep At The 2014 SAG Awards (12024455556) (cropped).jpg
Si Streep sa 2014 SAG Awards.
KapanganakanMary Louise Streep
(1949-06-22) Hunyo 22, 1949 (edad 71)
Summit, New Jersey, Estados Unidos
HanapbuhayAktres, prodyuser
Mga taon ng kasiglahan1971–kasalukuyan
AsawaDon Gummer
(1978–kasalukuyan)
KatambalJohn Cazale
(1976–1978)
Anak4
Pook-sapot
merylstreeponline.net

Ginawa ni Streep ang kanyang yugto sa entablado sa Trelawny ng Wells noong 1975. Noong 1976, nakatanggap siya ng nominasyon ng Tony Award para sa Pinakamagandang Itinatampok na Aktres sa isang Play para sa 27 Mga Wagons na Puno ng Cotton at Isang Memorya ng Dalawang Lunes . Noong 1977, ginawa niya ang kanyang screen debut sa telebisyon sa telebisyon na The Deadliest Season, at ginawaran din ang debut ng pelikula niya kay Julia . Noong 1978, nanalo siya ng isang Emmy Award para sa Natitirang Lead Actress - Miniseries o isang Pelikula para sa kanyang papel sa mga ministeryo Holocaust, at natanggap ang kanyang unang Oscar nominasyon para sa The Deer Hunter . Nagpatuloy si Streep upang manalo ng Academy Award para sa Pinakamagandang Supporting Actress para sa Kramer vs. Kramer (1979), at ang Academy Award para sa Pinakamahusay na Aktres para sa Sophie's Choice (1982) at The Iron Lady (2011).

Ang iba pang mga tungkulin ng Oscar na hinirang ni Streep ay nasa The French Lieutenant's Woman (1981), Silkwood (1983), Out of Africa (1985), Ironweed (1987), Evil Angels (1988), Mga postkard mula sa Edge (1990), The Bridges of Madison County (1995), One True Thing (1998), Music of the Heart (1999), Adaptation (2002), The Devil Wears Prada (2006), Doubt (2008), Julie & Julia (2009), Agosto: Osage County (2013), Sa Kahoy (2014), Florence Foster Jenkins (2016), at The Post (2017). Ang kanyang mga tungkulin sa entablado ay kinabibilangan ng The Public Theatre 's 2001 revival ng The Seagull, at ang kanyang mga tungkulin sa telebisyon ay may kasamang dalawang mga proyekto para sa HBO, ang tinanggap na Mga Anghel sa America (2003), kung saan ang kanyang pagganap ay nanalo sa kanya ng isa pang Emmy Award, at ang serye ng drama na Big Little Lies (2019).

Ang iba pang mga pelikula ni Streep na kritikal at o komersyal na matagumpay kung saan hindi siya hinirang para sa isang Academy Award ay kasama sina Julia (1977), Manhattan (1979), Ang Seduction ni Joe Tynan (1979), Pagtatanggol sa Iyong Buhay (1991), Kamatayan Naging Kanya (1992), The River Wild (1994), Marvin's Room (1996), Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004), Isang Prairie Home Companion (2006), Mamma Mia! (2008) at ang sumunod na sumunod nitong Mamma Mia! Narito Kami Bumalik Muli, Nakamamanghang G. Fox (2009), Ito ay kumplikado (2009), Suffragette (2015), Mary Poppins Returns (2018) at Little Women (2019).

Si Streep ay ang tumanggap ng maraming mga parangal na parangal. Siya ay iginawad ng AFI Life Achievement Award noong 2004, ang Gala Tribute mula sa Film Society of Lincoln Center noong 2008, at Kennedy Center Honor noong 2011 para sa kanyang kontribusyon sa kulturang Amerikano, sa pamamagitan ng pagganap na sining. Iginawad siya ni Pangulong Barack Obama sa 2010 Pambansang Medalya ng Sining, at noong 2014, ang Medalya ng Kalayaan ng Pangulo .[5] Noong 2003, ang gobyerno ng Pransya ay gumawa sa kanya ng isang Kumander ng Order of Arts and Letters .[6] Siya ay iginawad sa Golden Globe Cecil B. DeMille Award noong 2017. [7]

Maagang buhay[baguhin | baguhin ang batayan]

Si Mary Louise Streep ay ipinanganak noong Hunyo 22, 1949, sa Summit, New Jersey . [8] Siya ay ang anak na babae ng Maria Wilkinson Streep (née Mary Wolf Wilkinson), isang komersyal na artist at art editor; at Harry William Streep, Jr, isang pharmaceutical executive.[9] Mayroon siyang dalawang nakababatang kapatid: sina Harry William Streep III at Dana David Streep, na aktor din. [10]

Si Meryl Streep bilang isang senior sa high school, 1966

Ang ama ni Streep na si Harry ay taga-Aleman at Switzerland. Ang linya ng kanyang ama ay sumubaybay sa Loffenau, Alemanya, mula sa kung saan ang kanyang pangalawang lolo sa tuhod na si Gottfried Streeb, ay lumipat sa Estados Unidos, at kung saan ang isa sa kanyang mga ninuno ay nagsilbi bilang alkalde (ang apelyido ay kalaunan ay binago sa "Streep"). [11] Ang isa pang linya ng pamilya ng kanyang ama ay mula sa Giswil, Switzerland. Ang kanyang ina ay mayroong English English, German, at Irish. [11] Ang ilan sa mga ninuno ng Streep ay nanirahan sa Pennsylvania at Rhode Island, at nagmula sa mga imigrante mula sa ika-17 siglo mula sa Inglatera.[12][13] Ang kanyang ikawalong lolo-lolo, si Lawrence Wilkinson, ay isa sa mga unang taga-Europa na tumira sa Rhode Island.[14] Si Streep ay ang pangalawang pinsan 7 beses na tinanggal ni William Penn, ang tagapagtatag ng Pennsylvania; ipinakikita ng mga tala na ang kanyang pamilya ay kabilang sa mga unang namimili ng lupa sa estado.[14]Ang mga apo sa tuhod ni Streep, na sina Manus McFadden at Grace Strain, ang huli ang pangalan ng pangalawang anak na babae ni Streep, ay mga katutubo ng distrito ng Horn Head ng Dunfanaghy, Ireland. [13][15][16]

Streep sa Bernards High School, 1966

Ang ina ni Streep, na kanyang inihambing sa parehong hitsura at pamamaraan kay Dame Judi Dench,[17] mariing hinikayat ang kanyang anak na babae, at nagtanim ng tiwala sa kanya mula sa isang napakabata.[18] Sinabi ni Streep: "Siya ay isang mentor dahil sinabi niya sa akin, 'Meryl, may kakayahan ka. Napakaganda mo. ' Sinasabi niya, 'Maaari mong gawin ang anumang inilagay mo sa iyong isip. Kung tamad ka, hindi mo ito gagawa. Ngunit kung ilalagay mo ang iyong isipan, magagawa mo ang anumang bagay. ' At naniwala ako sa kanya. " Kahit na si Streep ay natural na mas introverted kaysa sa kanyang ina, kung minsan, kapag nang maglaon ay kailangan niya ng isang iniksyon ng kumpiyansa sa pagtanda, siya ay kumunsulta sa kanyang ina, humihingi sa kanya ng payo.[18]

Si Streep ay pinalaki bilang isang Presbyterian[19] sa Basking Ridge, New Jersey, at nag-aral sa Cedar Hill Elementary School at sa Oak Street School, na kung saan ay isang Junior High school noon. Sa kanyang debut sa Junior High, nag-star siya bilang Louise Heller sa play na " The Family Upstairs ". Noong 1963, lumipat ang pamilya sa Bernardsville, New Jersey, kung saan nag-aral siya sa Bernards High School .ref>"N.J. Teachers Honor 6 Graduates". The Philadelphia Inquirer. November 12, 1983. Nakuha noong July 20, 2007. Streep is a graduate of Bernards High School in Bernardsville ...</ref> Inilarawan siya ng may-akda na si Karina Longworth bilang isang "gawing bata na may baso at kulot na buhok", ngunit nabanggit na gusto niyang magpakita sa harap ng camera sa mga pelikula sa bahay ng pamilya mula sa isang batang edad. [20] Sa edad na 12, si Streep ay napili upang kumanta sa isang recital ng paaralan, na humahantong sa kanya na may mga aralin sa opera mula kay Estelle Liebling . Gayunpaman, sa kabila ng kanyang talento, sinabi niya na, "Kumakanta ako ng isang bagay na hindi ko naramdaman at naunawaan. Iyon ay isang mahalagang aralin — hindi gawin iyon. Upang mahanap ang bagay na aking maramdaman. " [20] Tumigil siya pagkatapos ng apat na taon. Si Streep ay maraming kaibigan sa paaralan ng Katoliko, at regular na dumalo sa misa .[21] Siya ay isang tagapagbalita ng high school para sa Bernards High School Mountaineers at napili din bilang homecoming queen sa kanyang senior year.[22] Ang kanyang pamilya ay nakatira sa Old Fort Road.

Bagaman lumitaw si Streep sa maraming mga dula sa eskuwela sa kanyang mga taon sa high school, hindi siya interesado sa seryosong teatro hanggang sa kumikilos sa dula na Miss Julie sa Vassar College noong 1969, kung saan nakakuha siya ng pansin sa buong campus. [23] propesor ng drama sa Vassar na si Clinton J. Atkinson ay nagbanggit, "Hindi sa palagay ko ang sinumang nagturo sa pagkilos ni Meryl. Itinuro niya talaga ang sarili. " [23] Nagpakita si Streep ng isang maagang kakayahang gayahin ang mga accent at mabilis na maisaulo ang kanyang mga linya. Natanggap niya ang kanyang BA cum laude mula sa kolehiyo noong 1971, bago mag-apply para sa isang MFA mula sa Yale School of Drama . Sa Yale, dinagdagan niya ang kanyang mga bayarin sa kurso sa pamamagitan ng paghihintay at pagta-type, at lumitaw sa mahigit isang dosenang mga paggawa ng yugto sa isang taon, hanggang sa siya ay naging labis na nagtrabaho, bumubuo ng mga ulser. Pinaglaruan niya na tumigil sa pag-arte at lumipat sa batas ng pag-aaral. [23] Streep ay naglaro ng iba't ibang mga tungkulin sa entablado, [24] mula sa Helena sa A Midsummer Night's Dream sa isang 80-taong-gulang na babae sa isang wheelchair sa isang komedya na isinulat ng noon-hindi kilalang mga playwright na sina Christopher Durang at Albert Innaurato .[25][26] She was a student of choreographer Carmen de Lavallade, whom she introduced at the 2017 Kennedy Center Honors.[27]Siya ay isang mag-aaral ng choreographer na si Carmen de Lavallade, na ipinakilala niya sa 2017 Kennedy Center Honors . [28] Ang isa pa sa kanyang mga guro ay si Robert Lewis, isa sa mga co-founder ng Actors Studio . Si Streep ay hindi naaprubahan ng ilan sa mga pag-eehersisyo sa pag-arte na hiniling niya na gawin, na sinasabi na ang mga propesor ay "natunaw sa mga personal na buhay sa isang paraan na nahahanap ako ng kawalang-habas". [29][30] Natanggap niya ang kanyang MFA mula sa Yale noong 1975. .[31] Nag-enrol din si Streep bilang isang mag-aaral na bumibisita sa Dartmouth College sa taglagas ng 1970, at nakatanggap ng isang Honorary Doctor of Arts degree mula sa kolehiyo noong 1981. [31]

Karera[baguhin | baguhin ang batayan]

1970s[baguhin | baguhin ang batayan]

Teatro at debut ng pelikula[baguhin | baguhin ang batayan]

Streep noong 1979

Ang isa sa mga unang propesyonal na trabaho ni Meryl Streep noong 1975, pagkatapos ni Yale, ay nasa National Playwrights Conference ng Eugene O'Neill Theatre Center kung saan kumilos siya sa limang dula sa loob ng anim na linggo. Si Streep ay lumipat sa New York City noong 1975, at pinalayas ni Joseph Papp sa isang produksiyon ng Trelawny ng Wells sa Public Theatre, sa tapat ng Mandy Patinkin at John Lithgow .[29] Nagpunta siya upang lumitaw sa limang higit pang mga tungkulin sa kanyang unang taon sa New York, kasama ang mga Part's New York Shakespeare Festival na mga produkto ni Henry V, The Taming of the Shrew kasama sina Raul Julia, at Panukala para sa Panukala sa tapat ng Sam Waterston at John Cazale.[32] Pumasok siya sa isang relasyon kay Cazale sa oras na ito, at nanirahan sa kanya hanggang sa kanyang pagkamatay tatlong taon mamaya.[29] Nag-star siya sa musikal na Happy End sa Broadway, at nanalo ng isang Obie para sa kanyang pagganap sa off-Broadway play Alice at the Palace.[33]

Bagaman hindi nais ni Streep na maging isang artista sa pelikula, ang pagganap ni Robert De Niro sa Taxi Driver (1976) ay may malaking epekto sa kanya; sinabi niya sa sarili, 'Iyan ang uri ng artista na gusto kong maging kapag lumaki ako.'[29] Sinimulan ni Streep ang pag-audition para sa mga papel ng pelikula, at sumailalim sa isang hindi matagumpay na audition para sa pangunguna sa papel ni Dino De Laurentiis 's King Kong . Si Laurentiis, na tumutukoy kay Streep habang siya ay tumayo sa harap niya, ay sinabi sa wikang Italyano sa kanyang anak na lalaki: "Ito ay sobrang pangit. Bakit mo ako dinala?"[20] Hindi alam kay Laurentiis, naintindihan ni Streep na Italyano, at sinabi niya, "Pasensya na hindi ako kasing ganda ng dapat kong maging, ngunit, alam mo - ito na ito. Ito ang makukuha mo."[34] Patuloy siyang nagtatrabaho sa Broadway, na lumilitaw sa 1976 na dobleng panukalang batas ng Tennessee Williams '27 Wagons na Puno ng Cotton at Arthur Miller ' s A Memory of Two Mondays . Tumanggap siya ng nominasyon ng Tony Award para sa Pinakamagandang Itinatampok na Aktres sa isang Play.[35] Ang iba pang mga kredito ng Streep ay kasama ang Anton Chekhov 's The Cherry Orchard at ang Bertolt Brecht - Kurt Weill na musikal na Happy End, kung saan siya ay orihinal na lumitaw sa off-Broadway sa Chelsea Theatre Center . Tumanggap siya ng mga nominasyon ng Drama Desk Award para sa parehong mga paggawa. [36]

Ang unang tampok na papel na ginagampanan ng pelikula ni Streep ay dumating sa tapat ni Jane Fonda sa 1977 film na Julia, kung saan nagkaroon siya ng isang maliit na papel sa isang pagkakasunod-sunod ng flashback. Karamihan sa kanyang mga eksena ay na-edit, ngunit ang maikling oras sa screen ay kinilabutan ang aktres.

Gayunpaman, binabanggit ni Streep si Fonda bilang pagkakaroon ng pangmatagalang impluwensya sa kanya bilang isang artista, at na-kredito siya bilang "bukas na" marahil higit pang mga pintuan kaysa sa marahil kahit na alam ko tungkol sa ".[18]

Breakthrough kasama ang The Deer Hunter at Kramer vs. Kramer[baguhin | baguhin ang batayan]

Si Robert De Niro, na nakakita kay Streep sa kanyang paggawa ng entablado ng The Cherry Orchard, ay iminungkahi na gampanan niya ang papel ng kanyang kasintahan sa film ng digmaang The Deer Hunter (1978). [23] Cazale, na na-diagnose ng cancer sa baga,[37] ay inihagis din sa pelikula, at si Streep ay gumanap sa papel na isang "hindi malinaw, stock girlfriend" upang manatili kay Cazale sa tagal ng paggawa ng pelikula. [38][39][40]

Si Pauline Kael, na sa kalaunan ay magiging isang malakas na kritiko kay Streep, ay sinabi na siya ay isang "tunay na kagandahan" na nagdala ng maraming pagiging bago sa pelikula sa kanyang pagganap. [41] Ang tagumpay ng pelikula ay nakalantad sa Streep sa isang mas malawak na madla at nakakuha siya ng isang nominasyon para sa Academy Award para sa Best Supporting Actress .[42]

Sa 1978 miniseries Holocaust, ginampanan ni Streep ang nangungunang papel ng isang babaeng Aleman na ikinasal sa isang Judiong artista sa panahon ng Nazi Alemanya. Natagpuan niya ang materyal na "walang kaugnayan na marangal" at nag-aangkin na kumuha ng papel para sa pakinabang sa pananalapi. [43] Streep ay naglalakbay sa Alemanya at Austria para sa paggawa ng pelikula habang si Cazale ay nanatili sa New York. Sa kanyang pagbabalik, natagpuan ni Streep na ang sakit ni Cazale ay sumulong, at inalagaan siya hanggang sa kanyang pagkamatay noong Marso 12, 1978. [44][40] Sa tinatayang madla na 109 milyon, nagdala si Holocaust ng mas malawak na antas ng pagkilala sa publiko sa Streep, na nahanap ang kanyang sarili "sa gilid ng pambansang kakayahang makita". Nanalo siya sa Primetime Emmy Award para sa Natitirang Lead Actress sa isang Miniseries o isang Pelikula para sa kanyang pagganap.[45] Sa kabila ng tagumpay ng mga parangal, si Streep ay hindi pa rin masigasig sa kanyang karera sa pelikula at ginustong kumilos sa entablado. [23]

Inaasahan na ilihis ang kanyang sarili mula sa kalungkutan sa pagkamatay ni Cazale, tinanggap ni Streep ang isang papel sa The Seduction ni Joe Tynan (1979) bilang chirpy love interest ni Alan Alda, kalaunan ay nagkomento na nilalaro niya ito sa "awtomatikong pilot". Ginawa niya ang papel ni Katherine sa The Taming of the Shrew for Shakespeare sa Park, at gumanap din ng isang suportang papel sa Manhattan (1979) para kay Woody Allen . Sa bandang huli sinabi ni Streep na hindi binigyan siya ni Allen ng isang kumpletong script, na binigyan lamang siya ng anim na pahina ng kanyang sariling mga eksena,[46] at hindi pinayagan siyang mag-improvise ng isang salita ng kanyang pag-uusap. [47] Sa drama na Kramer kumpara kay Kramer, si Streep ay itinapon sa tapat ni Dustin Hoffman bilang isang hindi mapakali na asawa na nag-iwan ng kanyang asawa at anak. Inisip ni Streep na inilalarawan ng script ang babaeng karakter bilang "masyadong kasamaan" at iginiit na hindi ito kinatawan ng mga tunay na kababaihan na nahaharap sa pagkasira ng kasal at mga laban sa pag-iingat sa bata. Sumang-ayon sa kanya ang mga gumagawa, at binago ang script. [47] Sa paghahanda para sa bahagi, si Streep ay nagsalita sa kanyang sariling ina tungkol sa kanyang buhay bilang asawa na may karera,[48] at madalas na nasa kapit-bahay ng Upper East Side kung saan itinakda ang pelikula, na pinapanood ang mga pakikipag-ugnayan sa pagitan ng mga magulang at anak. [49] Pinayagan ng direktor na si Robert Benton na isulat ni Streep ang kanyang sariling diyalogo sa dalawang pangunahing eksena, sa kabila ng ilang pagtutol mula kay Hoffman, na "kinasusuklaman ang kanyang mga bayag" sa una. [50][a] Hoffman at prodyusor na si Stanley R. Jaffe ay nagsalita kalaunan tungkol sa kawalang-pagod ni Streep, kasama si Hoffman na nagsabi: "Siya ay labis na masipag, hanggang sa siya ay naging obsess. anong ginagawa niya. " [51] Ang pelikula ay kontrobersyal sa mga feminista, ngunit ito ay isang papel na pinaniniwalaan ng kritiko ng pelikula na si Stephen Farber na ipinakita ang "sariling emosyonal na lakas" ni Streep, na isinusulat na siya ay isa sa "bihirang mga tagapalabas na maaaring mag-imbento ng mga pinaka-karaniwang mga sandali na may isang pahiwatig ng misteryo ". [52]

Para sa Kramer vs. Kramer, nanalo si Streep kapwa ang Golden Globe Award at ang Academy Award para sa Best Supporting Actress, na bantog na naiwan niya sa silid ng mga kababaihan pagkatapos ibigay ang kanyang talumpati. [53][54] Siya ay iginawad din sa Award ng Los Angeles Film Critics Association Award para sa Pinakamahusay na Pagsuporta sa Aktres, [55] Pambansang Lupon ng Repasuhin ng Award para sa Pinakamahusay na Pagsuporta sa Aktres at Pambansang Lipunan ng Pelikula ng Pelikula ng Pelikula para sa Pinakamahusay na Pagsuporta sa Aktres para sa kanyang kolektibong gawain sa ang kanyang tatlong mga paglabas sa pelikula ng 1979. [56][57] Parehong The Deer Hunter at Kramer kumpara kay Kramer ay mga pangunahing komersyal na tagumpay at magkakasunod na nagwagi ng Academy Award para sa Pinakamagandang Larawan . [58][59][60]


Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. Hollinger 2006, pp. 94-95.
  2. Negra, Diane; Holmes, Su (2011). In the Limelight and Under the Microscope. p. 120. ISBN 9781441176929. Sininop mula sa orihinal noong May 6, 2016.
    - {cite book | url=https://books.google.com/?id=3LWlK_5i-O8C&dq=streep+%22best+actress+of+her+generation%22&q=%22best+actress+of+her+generation%22 | title=In the Can | author=Harry, Lou | year=2005 | page=138 | author2=Furman, Eric | quote=Meryl Streep, widely considered the best actress of her generation | url-status=live | archiveurl=https://web.archive.org/web/20160507063633/https://books.google.com/books?id=3LWlK_5i-O8C&dq=streep+%22best+actress+of+her+generation%22&focus=searchwithinvolume&q=%22best+actress+of+her+generation%22 | archivedate=May 7, 2016 | isbn=9781578602384 }}
  3. Gajanan, Mahita (January 23, 2018). "How Many Oscars Has Meryl Streep Won In Total?". Time.
  4. https://people.com/tv/golden-globes-nominee-meryl-streep-breaks-her-own-record-with-34th-ever-nod-for-big-little-lies/
    - "Meryl Streep's profile". Golden Globe Award.
  5. Kate Andersen Brower (March 2, 2011). "Obama Honors Meryl Streep, James Taylor, Harper Lee at Ceremony". Bloomberg. Sininop mula sa ang orihinal noong February 17, 2015. Nakuha noong July 3, 2015.
    - "Barack Obama jokes with Stevie Wonder and Meryl Streep at Presidential Medal of Freedom ceremony". The Guardian. November 25, 2014. Sininop mula sa orihinal noong July 4, 2015. Nakuha noong July 3, 2015.
  6. "Moore wins film award". The Age. February 23, 2003. Sininop mula sa orihinal noong April 8, 2016. Nakuha noong July 3, 2015.
  7. "Meryl Streep Will Be Honored With the 2017 Cecil B. DeMille Award At The Golden Globes". AwardsDaily.com. November 3, 2016. Sininop mula sa orihinal noong November 4, 2016. Nakuha noong November 3, 2016.
  8. Magill 1995.
  9. "Meryl Streep Biography (1949-)". Film Reference. Sininop mula sa orihinal noong January 11, 2009. Nakuha noong January 16, 2009.
  10. Probst 2012, p. 7.
  11. 11.0 11.1 Louis Gates Jr. 2010, p. 40.
  12. Britten, Nick (February 14, 2012). "Baftas: Meryl Streep's British ancestor 'helped start war with Native Americans'". The Daily Telegraph. London. Sininop mula sa orihinal noong October 16, 2015.
  13. 13.0 13.1 "Meryl Streep". Faces of America. 2010. Sininop mula sa orihinal noong February 8, 2010. Nakuha noong February 5, 2010.
  14. 14.0 14.1 "Meryl Streep". PBS. 2010-01-04. Sininop mula sa orihinal noong December 30, 2014. Nakuha noong January 20, 2015.
  15. McKenzie, Joi-Marie (February 4, 2010). "Henry Louis Gates Says He Broke Meryl Streep's Heart". Niteside. Sininop mula sa orihinal noong January 31, 2012. Nakuha noong February 4, 2010.
  16. "Meryl Streep's great grandparents from Dunfanaghy". Donegal News. January 15, 2014. Sininop mula sa orihinal noong February 23, 2014. Nakuha noong April 20, 2014.
  17. Maling banggit (Hindi tamang <ref> tag; walang binigay na teksto para sa refs na may pangalang Brockes06); $2
  18. 18.0 18.1 18.2 Maling banggit (Hindi tamang <ref> tag; walang binigay na teksto para sa refs na may pangalang VF); $2
  19. Horowitz, Joy (March 17, 1991). "That Madcap Meryl. Really!". The New York Times. Sininop mula sa orihinal noong November 11, 2012. Nakuha noong January 13, 2009.
  20. 20.0 20.1 20.2 Longworth 2013, p. 7.
  21. "Meryl Streep: Movies, marriage, and turning sixty". The Independent. January 24, 2009. Sininop mula sa orihinal noong November 25, 2011. Nakuha noong November 24, 2011.
  22. "WATCH: Meryl Streep's alma mater Bernards High featured in Oscars 'Good Morning America' segment". nj.com.
  23. 23.0 23.1 23.2 23.3 23.4 Longworth 2013.
  24. "Yale library's list of all roles played at Yale by Meryl Streep". Sininop mula sa orihinal noong July 27, 2010. Nakuha noong March 7, 2010.
  25. Gussow 1998, p. 265.
  26. Gussow, Mel (Enero 7, 1991). "Critic's Notebook; Luring Actors Back to the Stage They Left Behind". The New York Times. Sininop mula sa orihinal noong Mayo 30, 2013. Nakuha noong Marso 7, 2010.
  27. Mason, Jeff (3 December 2017). "Without Trump, Kennedy Center celebrates Lionel Richie and Gloria Estefan". Reuters. Sininop mula sa orihinal noong December 26, 2017. Nakuha noong 27 December 2017.
  28. Empty citation (tulong)
  29. 29.0 29.1 29.2 29.3 Longworth 2013, p. 10.
  30. Pfaff & Emerson 1987, p. 16. "Her second year, the rage was "emotional recall" by a teacher who "delved into personal lives in a way that I found obnoxious."
  31. 31.0 31.1 Contemporary Biography, Women: Original profiles. American Biography Service, Inc. 1983. p. 290. Sininop mula sa orihinal noong May 6, 2016.
  32. "Henry V Joseph Papp Public Theater/New York Shakespeare Festival". Lortel Archives. Lucille Lortel Foundation. Sininop mula sa ang orihinal noong April 10, 2015. Nakuha noong May 13, 2015.
    - "Measure for Measure Joseph Papp Public Theater/New York Shakespeare Festival". Lortel Archives. Lucille Lortel Foundation. Sininop mula sa ang orihinal noong April 10, 2015. Nakuha noong May 13, 2015.
    - "The Taming of the Shrew Joseph Papp Public Theater/New York Shakespeare Festival". Lortel Archives. Lucille Lortel Foundation. Sininop mula sa ang orihinal noong May 18, 2015. Nakuha noong May 13, 2015.
  33. Levy, Rochelle L. "2004 Meryl Streep tribute". American Film Institute. Sininop mula sa orihinal noong February 21, 2015. Nakuha noong January 20, 2015.
  34. Longworth 2013, p. 8.
  35. Lowell, Katherine. Show Business. Clinton Gilkie. p. 2001. GGKEY:XQ5TU8D6L6X.
  36. Fisher 2011, p. 772.
  37. "On the anniversary of his death, revisit John Cazale's tragically short film career in I Knew It Was You". The A.V. Club. Sininop mula sa orihinal noong September 23, 2015. Nakuha noong September 22, 2015.
  38. Longworth 2013, pp. 19-21.
  39. Gray, Paul (December 3, 1979). "Cinema: A Mother Finds Herself". Time. p. 3. Sininop mula sa orihinal noong January 21, 2015. Nakuha noong February 16, 2011.
  40. 40.0 40.1 Hollinger 2006, p. 81.
  41. Longworth 2013, p. 32.
  42. "The 51st Academy Awards (1979) Nominees and Winners". Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS). Sininop mula sa orihinal noong April 2, 2015. Nakuha noong July 4, 2015.
  43. "Magazines Archive". SimplyStreep. Nakuha noong June 7, 2009.[patay na link]Padron:Cbignore citing "Star Treks". Horizon Magazine. August 1978.
  44. Longworth 2013, p. 26.
  45. "Meryl Streep Emmy Award Winner". Emmy Award. Sininop mula sa orihinal noong September 5, 2014. Nakuha noong April 20, 2014.
  46. "Magazines Archive". SimplyStreep. Nakuha noong June 7, 2009.[patay na link]Padron:Cbignore
  47. 47.0 47.1 Hollinger 2006, p. 71.
  48. Hollinger 2006, p. 75.
  49. 49.0 49.1 Longworth 2013, p. 41.
  50. Hollinger 2006, p. 77.
  51. Dean Cohen (November 1979). "The Freshest Face in Hollywood". Playgirl. Nakuha noong 26 February 2020 – sa pamamagitan ng SimplyStreep.com.
  52. Longworth 2013, p. 46.
  53. "The 52nd Academy Awards | 1980". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Sininop mula sa orihinal noong April 2, 2015. Nakuha noong May 13, 2015.
  54. "Meryl Streep | 29 Nominations | 8 Wins". Hollywood Foreign Press Association. Sininop mula sa orihinal noong July 2, 2015. Nakuha noong May 13, 2015.
  55. Lenburg 2001.
  56. Current Biography Yearbook. 41. H. W. Wilson Co. 1980. p. 391. Sininop mula sa orihinal noong May 7, 2016.
  57. Sterling 1997, p. 444.
  58. Devine 1999.
  59. Devine 1999, p. 171.
  60. Chivers, Tom (March 3, 2010). "Oscars 2010: the 10 worst injustices in Academy Award history". The Daily Telegraph. Sininop mula sa orihinal noong July 12, 2015. Nakuha noong July 4, 2015.


Maling banggit (Umiiral na ang tatak na <ref> para sa pangkat na pinangalanang "lower-alpha", subalit walang natagpuang katumbas na tatak na <references group="lower-alpha"/>); $2