Mga Agustino

Ang mga Agustino ay mga miyembro ng ilang ordeng relihiyoso na sumusunod sa Alituntunin ni San Agustin, na isinulat noong mga 400 AD ni Agustin ng Hipona. Mayroong dalawang magkakaibang uri ng mga Agustino sa mga Katolikong ordeng relihiyoso na nagsimula noong ika-12 hanggang ika-13 siglo:

• Sinusunod ng iba't ibang kongregasyon ng Kanon Regular ang Patakaran ni San Agustin, niyayakap ang mga konsehong ebangheliko at namumuhay nang parang-monasteryo, habang nananatiling nakatuon sa pangangalagang pastoral na angkop sa kanilang pangunahing bokasyon bilang mga pari. Karaniwan silang bumubuo ng isang malaking komunidad na maaaring nagsisilbi sa mga parokya sa paligid, at inorganisa sa mga nagsasariling kongregasyon.
• Ilang orden ng mga prayle na namumuhay ng magkahalong relihiyosong buhay-kontemptasyon at ministeryong apostoliko. Ang pinakamalaki at pinakapamilyar ay ang Orden ni San Agustin (OSA), na itinatag noong 1244 at orihinal na kilala bilang mga Ermitaño ni San Agustin (OESA). Karaniwan silang kilala bilang mga Prayleng Austino sa Inglatera. Dalawa pang orden, ang Orden ng mga Agustinong Recoletos (OAR) at ang Agustinong Descalzo (OAD), ay dating bahagi ng orihinal na Orden sa ilalim ng iisang Prior Heneral. Ang mga Recoleto, na nagsimula noong 1588 bilang isang kilusang reporma sa España upang mabawi ang mga ugat ng ermitanyong Orden, ay naging awtonomo noong 1612. Sa ika-100 Pangkalahatang Balangay ng Orden na isinagawa sa Roma noong Mayo 1592, ang mga naghahangad ng reporma sa kanilang pamumuhay ay tinawag na Descalzo (nakayapak) at pinahintulutan na hangarin ang kanilang mga layunin bilang isang mala-independiyenteng sangay. Itinaas sila sa katayuan ng isang hiwalay na Orden ng mga mendikante noong 1610.

Mayroon ding ilang mga Anglikanong ordeng relihiyoso na nilikha noong ika-19 na siglo na sumusunod sa alituntunin ni Agustino. Ang mga ito ay binubuo lamang ng kababaihan sa iba't ibang komunidad ng mga madreng Agustino.

Karisma

Sa isang relihiyosong komunidad, ang "karisma" ay ang partikular na kontribusyon na kinakatawan ng bawat relihiyosong orden, kongregasyon o pamilya at ng mga indibidwal na miyembro nito. Ang mga turo at sulatin ni Augustine, ang Alituntunin ni Agustin, at ang buhay at karanasan ng mga Agustino sa loob ng labing-anim na siglo ay nakakatulong na tukuyin ang ethos at espesyal na karisma ng orden.

Ang paghahanap ng katotohanan sa pamamagitan ng pagkatuto ay susi sa etos ni Augustinian, na binabalanse ng utos na kumilos nang may pagmamahal sa isa't isa. Ang mga parehong utos ng pagmamahal at pagiging patas ang nagtulak sa kaayusan sa pandaigdigang paglilingkod bilang misyonero. Ang balanseng paghahangad ng pagmamahal at pagkatuto ay nagbigay-sigla sa iba't ibang sangay ng orden sa pagbuo ng mga komunidad na nakabatay sa pagmamahalan at pagsulong sa intelektuwal.

Masigasig na nagsalita si Agustino hinggil sa "kagandahang napakasinauna at napakabago" ng Diyos, at ang kaniyang pagkahumaling sa kagandahan ay umabot din sa musika. Itinuro niya na "sinuman ang umaawit ay nananalangin nang dalawang beses" (Qui cantat, bis orat) at ang musika ay isa ring mahalagang bahagi ng etos ng mga Agustino. Kabilang sa mga kontemporaneong pundasyon ng musikang Augustinian ang Augustinerkirche sa Viena, kung saan ang mga misa ng orkestra nina Mozart at Schubert ay itinatanghal linggo-linggo, pati na rin ang koro ng mga lalaki sa Sankt Florian sa Austria, isang paaralan na pinangangasiwaan ng mga Agustinong Kanon, isang koro na mahigit 1,000 taong gulang na ngayon.

Ang mga Agustino ay nakagawa rin ng isang kahanga-hangang kalipunan ng mga akademikong akda.