Momotarō

Mula sa Wikipedia, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search

Si Momotarō (桃太郎, "Lalaking Melokoton") ay isang popular na bayani of tradisyong-pambayang Hapones. Ang kaniyang pangalan ay isinasalin bilang Melokton Tarō, isang pangkaraniwang pangalan ng unggoy, ay madalas na isinasalin bilang Lalaking Melokoton. Si Momotarō ay ang pamagat ng ilang libro, pelikula, at iba pang akdang nagpapakita ng kuwento ng bayaning ito.

Mayroon na ngayong popular na paniwala na si Momotarō ay isang lokal na bayani ng Prepektura ng Okayama, ngunit ang pag-aangkin na ito ay naimbento sa modernong panahon, at hindi tinanggap bilang pinagkasunduan sa mga iskolaring lupon.

Pag-unlad sa literatura[i-edit | i-edit ang source]

Bagaman ang pasalitang bersiyon ng kuwento ay maaaring lumitaw sa panahon ng Muromachi (1392–1573), maaaring hindi pa ito naisulat nang nakasulat hanggang sa panahon ng Edo (1603–1867).[1] Ang mga pinakalumang gawa ng Momotaro na kilala na umiral ay napetsahan noong panahon ng Genroku (1688–1704) o marahil ay mas maaga pa.[2]

Panahong Edo[i-edit | i-edit ang source]

Ang mga mas lumang tekstong ito mula sa panahon ng Genroku (hal. Momotarō mukashigatari) ay nawala,[3] ngunit ang mga nakaligtas na halimbawa ng mga susunod na petsa, tulad ng muling paglathala na Saihan Momotarō mukashigatari (c. 1777 [5]) ay sinasabing nagpapanatili ng mas lumang tradisyon, at bumubuo ng unang (pinakaprimitibo) na grupo ng mga teksto ayon kay Koike Tōgorō [ja].[6] Ang huling petsa ng muling paglathala ay kung minsan ay naging dahilan upang ito ay maiuri bilang kibyōshi ("dilaw na pabalat") o mas huling uri ng panitikang kusazōshi, ngunit dapat itong maayos na maiuri bilang akahon ("pulang aklat") o maagang uri.[7][7][9]

Ang pangalawang pangkat ng mga teksto, na itinuturing ni Koike na mas bata, ay kinabibilangan ng maliit na akahon, Momotarō (『もゝ太郎』) , na inilimbag sa Kyōhō 8 (1723).[a][10] Ang maliit na aklat na ito ay itinuturing na ngayon ang pinakalumang kopya ng anumang nakasulat na kuwento ni Momotarō.[11]

Kabilang man sa una o pangalawang grupo, ang mga teksto mula sa Panahon ng Edo ay karaniwang sumusunod sa parehong pangkalahatang balangkas gaya ng mga modernong karaniwang bersiyon ngunit nagpapakita ng ilang partikular na pagkakaiba sa detalye.

Mga pagkakaibang pasalita[i-edit | i-edit ang source]

Ang kuwento ay may ilang rehiyonal na pagkakaiba-iba sa pasalitang pagkukuwento.

Sa ilang mga pagkakaiba-iba, isang pula at puting kahon ang makikitang lumulutang sa ilog, at kapag ang pulang kahon ay napiling bawiin, si Momotarō ay matatagpuan sa loob. Maaaring ito ay isang pulang kahon at isang itim na kahon, o ang kahon ay maaaring naglalaman ng isang melokoton sa loob. Ang mga uri na ito ay madalas na makikita sa hilagang bahagi ng Hapon (mga rehiyon ng Tōhoku at Hokuriku).[11]

Mga sanggunian[i-edit | i-edit ang source]

  1. Kahara (2004).
  2. Tierney (2005).
  3. Namekawa (1981).
  4. Yamasaki (2018), pp. 51–53.
  5. An undated copy exists, but is probably nearly coeval with a second copy dated An'ei6 or 1777.[4]
  6. Koike (1967), Koike (1972), the first (dai-ichi keitō) group of texts.
  7. 7.0 7.1 Yamasaki (2018).
  8. Kumooka (2016), p. 34ff.
  9. Kumooka's paper also calls it an akahon[8]
  10. Koike (1972), pp. 19ff. 24ff/
  11. 11.0 11.1 Kahara (2010).


Maling banggit (May <ref> tag na ang grupong "lower-alpha", pero walang nakitang <references group="lower-alpha"/> tag para rito); $2