Montmeyran

Montmeyran Montmairan
Bayan
Ang bulwagan ng bayan sa Montmeyran
Eskudo de armas
Montmeyran Lokasyon ng Montmeyran
Mga koordinado: 44°50′02″N 4°58′32″E
Bansa	France
Rehiyon	Auvergne-Rhône-Alpes
Departamento	Drôme
Arrondissement	Valence
Pamahalaan
• Alkade (2020–2026)	Olivier Rochas
Lawak
• Kabuuan	24.01 km2 (9.27 milya kuwadrado)
Taas	191 m (627 tal)
Pinakamataas na pook	293 m (961 tal)
Pinakamababang pook	164 m (538 tal)
Populasyon  (2023)
• Kabuuan	2,960
• Kapal	120/km2 (320/milya kuwadrado)
Tawag sa tagalugar	Montmeyranais
Postal code	26120
Websayt	https://www.montmeyran.fr/

Ang Montmeyran ay isang bayan sa Pransiya sa departamento ng Drôme, sa rehiyon ng Auvergne-Rhône-Alpes.

Ang mga naninirahan dito ay tinatawag na Montmeyranais.

Heograpiya

Bahagi ng komunidad ng urbanong Valence Romans Agglo, ang bayan ay matatagpuan 14 km timog-silangan ng Valence (prepektura ng departamento ng Drôme), sa kalagitnaan sa pagitan ng Valence at Crest.

Pagpaplano ng lungsod

Tipolohiya

Noong Enero 1, 2024, ang Montmeyran ay ikinategorya bilang isang bayan sa kanayunan, ayon sa bagong 7-antas na iskala ng densidad ng munisipyo na tinukoy ng INSEE noong 2022. Ito ay kabilang sa yunit urbano ng Beaumont-lès-Valence, isang intra-departmental na agglomeration kung saan ito ang sentral na bayan. Bukod pa rito, ang munisipalidad ay bahagi ng metropolitan area ng Valence, kung saan ito ay isang peripheral na munisipalidad.

Paggamit ng lupa

Ang paggamit ng lupa sa munisipalidad, gaya ng ipinapakita sa European biophysical land cover database na Corine Land Cover (CLC), ay nailalarawan sa pamamagitan ng malaking dami ng lupang pang-agrikultura (83.5% noong 2018), isang pagbaba kumpara sa 1990 (86.1%). Ang detalyadong pagkasira noong 2018 ay ang mga sumusunod: lupang maaaring sakahin (78.5%), kagubatan (9.6%), mga urbanisadong lugar (7%), at mga damuhan (4.9%).

Carte des infrastructures et de l'occupation des sols de la commune en 2018 (CLC).

Pangalan

Sa Oksitano, ang Montmeyran ay tinatawag na Mount-Meiran sa ispeling Mistralian at Montmairan sa klasikal na ispeling.

Atestasyon

Topograpikong diksyunaryo ng departamento ng Drôme:

• 1158: castrum de Montemarrano (Gallia christiana, XVI, 105).
• 1191: Monmairan (kartuaryo ni Léoncel, 41).
• 1192: Monmaira (kartuaryo ni Léoncel, 45).
• 1263: Monmeyra (cartulary of Léoncel, 45).
• 1277: castrum Montismeyrani (Duchesne, Comtes de Valentinois, 11).
• 1291: Montmera (pagpili ng mga dokumento, 213).
• 1332: Mons Meranus (Gallia christiana, XVI, 130).
• Ika-14 na siglo: pagbanggit ng priory: prioratus Montis Mayriani (pouille de Valence).
• 1483: Montmeyrat (rehistro ng lupa ng Beaumont-lès-Valence).
• 1530: pagbanggit sa parokya: cura Montismeyrani (listahan ng ikapu).
• 1549: pagbanggit sa prioryo: prioratus Montismeyroni (rehistro ng parokya ng Valence).
• 1891: Montmeyran, komyun sa kanton ng Chabeuil.

Etimolohiya

Ang unang bahagi ng pangalan ng lugar ay nagmula sa salitang Latin na mons, na nangangahulugang "bundok, burol, taas," na maaaring tumukoy sa isang simpleng burol sa isang kapatagan.

Ang ikalawang bahagi ay pinaniniwalaang nagmula sa personal na pangalang Latin na Marius na may hulaping -anum.

Mahalagang tandaan na inilalagay ng ilang historyador ang lugar ng tagumpay ng Romanong heneral na si Caius Marius laban sa Cimbri sa Montmeyran.

Kasaysayan

Prehistoryo

Isinagawa ang mga paghuhukay noong itinatayo ang linya ng high-speed rail ng TGV Méditerranée sa lugar ng Blagnat. Nahukay ni Sylvie Saintot ang isang tirahan sa Chasséen, na gawa sa kahoy gaya ng pinatutunayan ng mga postholes, na may sukat na 20 metro ang haba at 12 metro ang lapad. Ang istruktura at oryentasyong hilaga-timog nito ay dinisenyo upang mapaglabanan ang hanging hilaga, ang mistral.
Natukoy ng mga arkeologo ang isang batong panggiling na limestone, siyam na anyong seramiko (kabilang ang isang kaldero at anim na plorera), pati na rin ang tatlong gawa na flint (isang scraper at bladelets). Ang nakahiwalay na tirahang ito ay kabilang sa isang mas malaking complex, gaya ng pinatutunayan ng mga flint na nakakalat sa nakapalibot na lupa. Ang lugar ay tinatayang itinayo noong unang kalahati ng ika-4 na milenyo BCE, na katumbas ng panahon ng Middle Neolithic II.

Protohistoryo

Ang teritoryo ay nasa ilalim ng hurisdiksyon ng tribong Gaulish ng Segovellaunes (kumpederasyon ng mga Cavares).

Sinaunang Panahon: ang mga Gallo-Romano

Ang isang lugar ay tinatawag na "Mga Larangan ng Digmaan". Ginugunita nito ang tagumpay ng Romanong heneral na si Caius Marius laban sa Cimbri.

Mula sa Gitnang Panahon hanggang sa Rebolusyon

Isang priorya ng Order of Saint Benedict (at nakadepende sa Abbey of Saint-Bénigne ng Dijon) ang itinatag noong ika-12 siglo ng mga Konde ng Valentinois.

Ang grupo ng mga monghe ay nanirahan sa gilid ng burol. Ang prioryang ito ang pinagmulan ng nayon.

Ang napapatibay na nayon, na sumasaklaw sa tatlo at kalahating ektarya, ay protektado ng isang pader na may dalawang gate: ang Enjame Gate (sa kanluran) ay bumubukas patungo sa Rue Fontripierre; ang Barry Gate (sa silangan) ay nagbigay-daan sa pagpasok sa mga bukirin ng kapatagan. Kasama sa nayon ang kastilyo, ang Simbahan ni Saint-Blaise, isang ospital, at mga tirahan.

Ang seigneury:

• Mula sa pananaw ng pyudalismo, ang Montmeyran ay isang lupain (o pagkapanginoon) na pagmamay-ari ng mga Konde ng Valentinois.

• 1416: Ito ay ipinagkaloob bilang isang fief sa pamilyang Clermont-Montoison.

• Noong bandang 1540: Ito ay nabawi ng mga Konde ng Valentinois.

• 1543: Ibinenta (na may karapatang tubusin) sa pamilyang Conches. Pinanatili ng huli ang kalahati ng lupang ito hanggang 1574.

• Bago ang 1574: Kalahati ng lupain ay muling binili ng mga Konde ng Valentinois at ibinalik sa pamilyang Clermont.

• Ibinigay ng pamilyang Clermont ang kanilang kalahati sa pamilyang Cornilhan.

• 1563: Ipinamana ng pamilyang Cornilhan ang kanilang bahagi sa pamilyang Alric.

• 1574: (Walang impormasyong makukuha tungkol sa bahagi ng pamilyang Conches).

• 1660: Ang lupain ay naipasa (sa pamamagitan ng kasal) sa pamilyang Balbes de Berton.

• 1780: ito ay naibenta sa Starot de Saint-Germain, ang mga huling panginoon.

Isa pang sanggunian: Ang Montmeyran ay ipinamana kay Antoine de Clermont-Montoison. Ang mga panginoon ng Montmeyran ay kalaunan ay sina Jean Conches noong 1543, Sébastien de Clermont-Tallard noong 1574, Balthazar de Dicimieux, Charles Henri des Alrics de Cornillan noong 1593, François de Berton de Crillon noong 1606, at sa huli ay si Joseph Starot de Saint-Germain noong 1780.

Noong 1217, sinakop at winasak ni Simon IV de Montfort ang kastilyo noong Krusada ng Albigeois.

Noong ika-16 na siglo, ang ilan sa mga naninirahan ay yumakap sa Repormasyon. Mula noon, ang komunidad ay nahati sa pagitan ng mga Protestante at Katoliko. Ang una ay nanirahan sa mga distrito sa silangan: ang mga Dina, ang mga Rorivas, at ang mga Pétiots, habang ang huli ay nanirahan sa bagong nayon na matatagpuan sa paanan ng Serre du Meyran.

Ang lumang nayon ay inabandona ng mga Protestante. Ito ay muling itinayo noong 1700.

Bago ang 1790, ang Montmeyran ay isang komunidad sa loob ng distrito ng eleksyon at subdelegasyon ng Valence at ng korte ng seneschal ng Crest.
Bumuo ito ng isang parokya sa loob ng diyosesis ng Valence, na ang simbahan, na unang inialay kay Saint Genis at kalaunan kay Saint Blaise, ay isang priory ng Order of Saint Benedict (nakasalalay sa Abbey of Saint-Bénigne ng Dijon) na itinatag noong ika-12 siglo ng mga Konde ng Valentinois. Ang mga ikapu ay pagmamay-ari ng lokal na prior, na siyang nag-alay sa pari ng parokya.

Mula sa Rebolusyon hanggang sa kasalukuyan

Noong 1790, ang komyun ay bahagi ng kanton ng Étoile. Ang reorganisasyon ng Taon VIII (1799-1800) ay naglagay dito sa loob ng kanton ng Chabeuil.

Noong ika-19 na siglo, isang mahalagang pamilihan ng kabayo ang nabuo sa Montmeyran, na umaakit sa mga mangangalakal mula sa Provence, Languedoc, at maging sa Italya at Espanya.

Ang pamilihang ito ay nakatulong sa pagsuplay sa hukbo noong panahon ng pananakop sa Algeria.

Sa ekonomiya, nagtanim din ang Montmeyran ng mga puno ng walnut at mga silkworm.

Ang pamilyang Bachasson ay nagmamay-ari ng ari-arian sa komyun, ang Château de Montalivet:

• Si Jean-Pierre Bachasson, Konde ng Montalivet, ay nakipagkaibigan sa isang batang sundalong Corsican na nakadestino sa Valence, si Napoleon Bonaparte. Ang huli, na kalaunan ay naging Emperador, ang mamamahala sa kanyang karera, at itinalaga siyang Ministro ng Interyor mula 1809 hanggang 1814;

• Si Camille Bachasson, Konde ng Montalivet, anak ng una, ay magsisilbi rin bilang Ministro ng Interyor, ngunit sa ilalim ni Haring Louis-Philippe noong Monarkiya ng Hulyo.

Ekonomiya

Agrikultura

Noong 1992: Mga butil, prutas, manok.

• Kooperatiba sa agrikultura.

• Pamilihan: Martes.

• Pamilihan ng prutas at gulay (Mayo hanggang Setyembre): Lunes, Miyerkules, at Biyernes ng hapon.

Kalakalan at mga gawang-kamay

• Mga tindahan ng pagkain (karnedor, panaderya, atbp.) at mga negosyong nagbibigay ng serbisyo (tindahan ng dyaryo, tagapag-ayos ng buhok, mga bangko, atbp.)

Apat na restawran ang nagbukas sa bayan.

Aktibidad ng mga manggagawa.

Turismo

Ang akomodasyon ay ibinibigay ng tatlong rural gîtes.

Mga lugar at monumento

Base d'une tour du château féodal.

• Mga guho ng kastilyo: tore.

Mga guho ng kastilyo noong ika-15 siglo, ilang mga tore sa mga gilid ng burol.

• Simbahan ni Saint-Blaise de Montmeyran noong ika-18 siglo.

• Kastilyo ng Montalivet: itinayo noong ika-19 na siglo upang palitan ang isang lodge ng pangangaso na istilong Louis XIII noong ika-17 siglo, na may dalawang palapag, hugis-L na pangunahing gusali. Pag-aari ni G. Bachasson, Panginoon ng Montalivet, nananatili ito sa pamilya.

Eskudo de armas

Eskudo de armas ng Montmeyran