Sairen (mitolohiya)

Estatwa ng sairen sa libing na gawa sa atik, na tumutugtog sa lira na gawa sa balat ng pagong, c. 370 BC

Sa mitolohiyang Griyego, Sairen o Sairena at Siren sa ingles ay mga nilalang na kilala sa kanilang napakaganda ngunit mapanganib na mga awit. Nakatira sila malapit sa dagat at ginagamit ang kanilang mga awit upang akitin ang mga mandaragat.

Noong unang panahon, inilalarawan ang mga sairena na may ulo at katawan ng babae ngunit may pakpak o katawan ng ibon. Hindi sila orihinal na mga nilalang na kalahating babae at kalahating isda, gaya ng madalas na ipinapakita sa mga modernong kuwento.

Ang mga sairena ay sumisimbolo sa tukso at panganib. Sa Odyssey ni Homer, narinig ni Odysseus ang awit ng mga sirena habang nakatali siya sa poste ng kanyang barko upang hindi siya maakit na lumapit sa kanila.

(Sinaunang Griyego: isahan: Sinaunang Griyego: Σειρήν, romanisado: Seirḗn  ; maramihan: Sinaunang Griyego: Σειρῆνες, romanisado: Seirênes ) ay mga babaeng mala-tao na may kaakit-akit na mga boses; lumilitaw sila sa isang eksena sa Odyssey kung saan iniligtas ni Odysseus ang buhay ng kanyang mga tauhan. Inilalagay sila ng mga makatang Romano sa ilang maliliit na isla na tinatawag na Sirenum Scopuli . Sa ilang mga sumunod na tradisyon na may katwiran, ang literal na heograpiya ng "mabulaklak" na isla ng Anthemoessa, o Anthemusa, ay nakatakda: minsan sa Cape Pelorum at sa iba naman sa mga islang kilala bilang Sirenuse, malapit sa Paestum, o sa Capreae . Ang lahat ng mga lokasyong iyon ay napapalibutan ng mga bangin at bato. Bagama't may ilang bersyon na naglalarawan sa mga Sirena bilang mga ibong may ulong babae, ang ibang mga bersyon naman ay naglalarawan sa kanila bilang mga sirena .

Ginamit ang mga sirena sa sining Kristiyano sa buong panahon ng medyebal bilang simbolo ng mapanganib na tukso na kinakatawan ng mga kababaihan. Ang "Sairen" ay maaari ding gamitin bilang isang salitang balbal para sa isang babaeng itinuturing na kaakit-akit at mapanganib.

Katawagan

Lumang plorera ng pabango na hugis sairena, c. 540 BC

Ikonograpiya

Estatwa ng sairenang umuungal mula sa Myrina, unang siglo BC

Mitolohiya

Ang Sairen ni Canosa, estatwa na naglalantad ng mga katangiang psychopomp, huling bahagi ng ika-apat na siglo BC

Ayon kay Ovid (43 BC–17 AD), ang mga sairena ay mga kasama ng batang si Persephone . Binigyan sila ni Demeter ng mga pakpak upang hanapin si Persephone nang ito ay dinukot ni Hades . Gayunpaman, ang Fabulae of Hyginus (64 BC–17 AD) ay nagpapakita na si Demeter ay nagmumura sa mga sairena dahil sa hindi pakikialam sa pagdukot kay Persephone. Ayon kay Hyginus, ang mga sirena ay nakatadhana lamang na mabuhay hanggang sa ang mga mortal na nakarinig ng kanilang mga awit ay makadaan sa mga ito.

Odisea

Si Odysseus at ang mga Sairen, plorera na may parehong pangalan ng Pintor ng Sirena, c. 475 BC

Sirens in bestiaries

Siren.

―BnF Latin 6838 B, fol. 25v

Siren.

―Bestiary bound in a theological miscellany. British Library, Harley MS 3244

Mga sirena. Ang isa sa kaliwa ay may hawak na suklay. Worksop Bestiary. Aklatan ng Morgan M.81

(Ibabang kaliwa) sirenang isda na anyong sirena. (Ibabang kanan) onocentaur Bestiary, Sloane MS. 278, fol. 47r

Ang paglalarawan ng sairena na parang ibon mula sa mga klasikal na sanggunian ay pinanatili sa Latin na bersyon ng Physiologus (ika-6 na siglo) at ilang kasunod na mga bestiary hanggang ika-13 siglo, ngunit sa isang panahon sa panahong iyon, ang hugis sirena ay ipinakilala sa kalipunan ng mga akda na ito.

Sirens in 19th and 20th-century paintings

• 
  The Sirens and Ulysses (1837) by William Etty
• 
  Odysseus and the Sirens (1867) by Léon Belly
• 
  The Siren (1888) by Edward Armitage
• 
  Ulysses and the Sirens (1891) by John William Waterhouse
• 
  The Siren (c. 1900) by John William Waterhouse
• 
  Ulysses and the Sirens (c. 1909) by Herbert James Draper