Simbahan ng Binondo

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Minor Basilica of Saint Lorenzo Ruiz

Basílica Menor de San Lorenzo Ruiz
(Simbahan ng Binondo)

Binondo Church Facade.jpg
Payak na impormasyon
Lokasyon Binondo, Manila, Philippines
Relihiyong kinasasaniban Catholic
Taon ng konsekrasyon (as Minor Basilica) 1596
Katayuang eklesyastikal Archdiocese
Paglalarawang arkitektural
Tipong arkitektural Simbahan
Mga ispesipikasyon

 Ang Simbahan ng Binondo, na kilala rin bilang Minor Basilica ng San Lorenzo Ruiz at Our Lady of the Most Holy Rosary Parish (Espanyol: Parroquia Basílica de San Lorenzo Ruiz y Nuestra Señora del Santísimo Rosario), ay matatagpuan sa Distrito ng Binondo, Manila sa harap ng Plaza San Lorenzo Ruiz, sa Pilipinas. Ang simbahan na ito ay itinatag ng mga pari ng Dominicano noong 1596[1] upang maglingkodsa mga Tsino na nag-convert sa Kristiyanismo..[2] Ang orihinal na gusali ay nawasak noong 1762 dahil sa pang-bobomba ng Britanya. Ang isang bagong granite na simbahan ay nakumpleto sa parehong site noong 1852 gayunpaman ito ay lubhang nasira sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, na may lamang kanlurang harapan at ang may walong sulok na panlibing na nabubuhay.

Si Saint Lorenzo Ruiz, na ipinanganak ng isang Intsik na ama at isang ina na Pilipino, ay sinanay sa simbahang ito at pagkatapos ay nagpunta bilang isang misyonero sa Japan, kung saan siya at ang kanyang mga kasama ay pinatay dahil sa pagtanggi na talikuran ang Kristiyanismo. Si Ruiz ang unang santo ng Pilipinas, at na-canonised ni Pope John Paul II noong 1987. Ang isang malaking rebulto ng santo ay nakatayo sa harap ng simbahan.

Ang mga misa ay ginaganap o sinasalita sa Filipino, Mandarin, Hokkien, at Ingles. Sa kasalukuyan, ang parokya pari at rektor ay si Rev. Fr. Andy O. Lim.

Makasaysayang background[baguhin | baguhin ang batayan]

Parokyang simbahan ng baryo ng Binondo noong 1868

Bago pa dumating ang Espanyol sa Pilipinas ay mayroon nang isang komunidad ng mga mangangalakal na Tsino na naninirahan sa Maynila. Ang populasyon ng mga mangangalakal ng Tsino ay nadagdagan sa pagdating ng kolonisasyon ng Espanya sa Pilipinas, dahil sa mas mataas na kalakalan sa pagitan ng mga pulo. Ang pagtaas ng populasyon sa kanilang populasyon ay nag-udyok sa Katolikong mga Misyonero na pamahalaan ang pag-convert ng populasyon ng Intsik sa pananampalatayang Kristiyano [3]

Noong 1596, itinatag ng mga pari ng Dominicano ang simbahang Binondo upang maglingkod sa kanilang mga nakabukas na Tsino sa Kristiyanismo pati na rin sa mga katutubong Pilipino.

Arkitektura[baguhin | baguhin ang batayan]

Ito ay itinayo ng mga Dominikano. Itinatag noong 1596, isang simbahan ang itinayo bago ang 1614. Kapag inilipat sa kasalukuyang site nito noong ika-18 siglo, isang bagong simbahan ang itinayo upang mapaunlakan ang mga bagong iglesia. Noong 1778, ang bubong ay pinalitan ng nipa habang ang kahoy ay nawasak ng mga anay. Noong 1863, ang simbahan ay bahagyang nasira ng lindol[4] Ang orihinal na istraktura ay napinsala sa panahon ng digmaan[5] at iba ' t-ibang mga natural na kalamidad.[6]

Pinamahalaan ni Domingo Cruz y Gonzales ang pagtatayo ng simboryo noong 1781.

Ang kasalukuyang granite church ay nakumpleto sa parehong site noong 1852 at nagtatampok ng isang octagonal bell tower na nagmumungkahi ng kulturang Tsino ng mga parishioner. Ang simbahan ay sinunog sa panahon ng pagsalakay ng Britanya noong 1872. Ang isa pa ay mabilis na itinayo matapos ang trabaho. Ang mga pagpapabuti ay ginawa noong ika-18 siglo ngunit muling nabuwal ang edipisyo sa lindol noong 1863. Ito ay itinayong muli sa kadakilaan ng mga labi na nakikita natin ngayon. Bago ang digmaan, itinuturing itong isa sa pinakamagandang simbahan sa bansa. Ang bell tower ay binubuo ng limang kwento, may walong sulok sa hugis. Sa tuktok nito ay isang mirador (window ng pagtingin). Ang bubong na ito ay nawasak sa panahon ng lindol noong 1863.

Ang pambobomba ng Amerika noong Setyembre 22, 1944 ay sinira ang istraktura. Ang lahat, kasama ang mga archive ng parokya ay sinunog. Wala nang natira sa likod maliban sa mga pader ng bato ng iglesia at ang apoy na may walong octagonal belltower. Pagkatapos ng digmaan, ang mga parokyano ng Binondo ay kailangang gumawa ng isang simbahan na walang bubong sa loob ng maraming taon hanggang sa ito ay itinayong muli noong 1950s.

Ang bubong sa likod ng pedimya at ang mga pader sa kaliwa ng harapan ay mga karagdagan sa mga nakaraang taon. Ang orihinal na harapan, na may ilang mga pagbabago, ay katulad ng sa mga iglesya ng Mataas na Renaissance ng Italya. Ang facade ay pinatugtog sa mga gilid ng mass ng pilaster na tinapos ng mga dekorasyon tulad ng urn. Ang isang tower ay matatagpuan sa tuktok ng pediment. Sa base ng pediment, kasama ang gitnang axis nito, ay isang maliit na pabilog na bintana na naka-frame sa pamamagitan ng mas maliit na haligi at pedimento na naka-frame sa pamamagitan ng isang foliated scroll. Sa kanan ay ang malaking, may walong sulok na tore na nailalarawan sa pamamagitan ng mga canton sa mga anggulo nito at mga panimulang bintana ng bintana.


Ang kasalukuyang simbahan at kumbento ay na-renovate sa pagitan ng 1946 at 1971.

Mga bagay na walang kabuluhan[baguhin | baguhin ang batayan]

  • Ang altar ng simbahan ay maluwag na nakabatay sa St. Peter's Basilica sa Vatican
  • Ang Simbahan ng Binondo ay na-reconstructed nang maraming beses dahil sa mga natural na kalamidad at tanging ang Bell Tower ay kung ano ang natitira sa orihinal na ika-16 na siglo na istraktura, pinanatili nito ang klasikong arkitektura na gumagawa ng lugar na nakakamangha paningin para sa pinaka di malilimutang okasyon.
  • Si Andres Bonifacio at Gregoria de Jesús ay kinasal sa pamamagitan ng isang Katolikong seremonya sa Simbahan ng Binondo noong Marso 1893 o 1894
    [7]

Galerya[baguhin | baguhin ang batayan]

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]