Valéry Giscard d'Estaing

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Valéry Giscard d'Estaing
Valéry Giscard d’Estaing 1978(3).jpg

Panunungkulan
27 Mayo 1974 – 21 Mayo 1981
Punong Ministro Jacques Chirac
Raymond Barre
Sinundan si Georges Pompidou
Sinundan ni François Mitterrand

Panunungkulan
21 Marso 1986 – 2 Abril 2004
Sinundan si Maurice Pourchon
Sinundan ni Pierre-Joël Bonté

Panunungkulan
20 Hunyo 1969 – 27 Mayo 1974
Punong Ministro Jacques Chaban-Delmas
Pierre Messmer
Sinundan si François-Xavier Ortoli
Sinundan ni Jean-Pierre Fourcade
Panunungkulan
18 Enero 1962 – 8 Enero 1966
Punong Ministro Michel Debré
Georges Pompidou
Sinundan si Wilfrid Baumgartner
Sinundan ni Michel Debré

Panunungkulan
15 Setyembre 1967 – 19 Mayo 1974
Sinundan si Pierre Chatrousse
Sinundan ni Claude Wolff

Kapanganakan (1926-02-02) 2 Pebrero 1926 (edad 92)
Koblenz, German-occupied Germany
Kabansaan Pranses
Partidong politikal National Centre of Independents and Peasants (1956–1962)
Independent Republicans (1962–1977)
Republikano ng Partido (1977–1995)
Asawa Anne-Aymone Sauvage de Brantes (k. 1952)
Mga anak Valérie-Anne (1953)
Henri (1956)
Louis (1958)
Jacinte (1960–2018)
Alma mater École Polytechnique
École nationale d'administration
Lagda Lagda ni Valéry Giscard d'Estaing

Si Valéry Marie René Georges Giscard d'Estaing (Ipinanganak noong Pebrero 2, 1926), na kilala rin bilang Giscard o VGE, ay isang Pranses na may-akda at wikt: nakatatanda (estado ng Pransya) mula sa 1974 hanggang 1981 at ngayon ay isang miyembro ng Konseho ng Pransiya. Sa edad na 92, si Giscard, isang centrist, ay kasalukuyang pinakalumang buhay na dating French President.

Bilang Ministro ng Ekonomiya, Ministro ng Pananalapi sa ilalim ng mga Punong Ministro Jacques Chaban-Delmas at Pierre Messmer, napanalunan niya ang pampanguluhan halalan ng 1974 na may 50.8% ng boto laban sa François Mitterrand ng Sosyalistang Partido. Ang kanyang panunungkulan ay minarkahan ng isang mas liberal na saloobin sa mga sosyal na isyu-tulad ng diborsyo, contraception at pagpapalaglag-at sumusubok na gawing moderno ang bansa at ang opisina ng pagkapangulo, kapansin-pansin ang paglulunsad ng mga malalaking proyekto sa imprastraktura bilang mataas - TGV at ang tiwala sa nuclear power bilang pinagmumulan ng pangunahing enerhiya ng France. Gayunman, ang kanyang pagiging popular ay nagdusa mula sa krisis sa ekonomya na sumunod sa krisis sa enerhiya ng 1973, na nagtatala sa katapusan ng "tatlumpung maluwalhating taon" pagkatapos ng World War II. Giscard nakaharap sa pampulitikang pagsalungat mula sa magkabilang panig ng spectrum: mula sa bagong pinag-isang kaliwa ng François Mitterrand, at mula sa tumataas na Jacques Chirac, na muling binuhay ang Gaullism sa isang linya ng oposisyon sa kanan. Noong 1981, sa kabila ng mataas na rating ng pag-apruba, siya ay hindi nakuha sa muling halalan sa isang runoff laban sa Mitterrand, na may 48.2% hanggang 51.8% na margin.

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]