Beck

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Beck
BeckMSG190718-13 (47065153261) (cropped).jpg
Gumagawa ng Beck sa Hulyo 2018
Background information
Birth nameBek David Campbell
Born (1970-07-08) Hulyo 8, 1970 (edad 50)
Los Angeles, California, U.S.
Genres
Occupation(s)
  • Singer
  • songwriter
  • musician
  • record producer
Instruments
  • Vocals
  • guitar
  • keyboards
Years active1989-kasalukuyan
Labels
Associated acts
Websitebeck.com

Si Beck Hansen (ipinanganak Bek David Campbell; Hulyo 8, 1970) ay isang Amerikanong mang-aawit, tag-aawit, musikero, at tagagawa ng record. Naging tanyag siya noong unang bahagi ng 1990s kasama ang kanyang pang-eksperimentong at estilo ng lo-fi, at naging kilalang kilala sa paglikha ng mga koleksyon ng musikal ng mga malalawak na genre. Siya ay may kalamnan na nakapaloob sa folk, funk, soul, hip hop, electronic, alternative rock, country, at psychedelia. Nagpalabas siya ng 14 na mga album sa studio, pati na rin ang ilang mga di-album na solo at isang libro ng sheet ng musika.

Ipinanganak at lumaki sa Los Angeles, lumaki si Beck patungo sa hip-hop at katutubong sa kanyang mga kabataan at nagsimulang magsagawa ng lokal sa mga coffeehhouse at club. Lumipat siya sa New York City noong 1989 at naging kasangkot sa maliit ngunit nagniningas na kilusang anti-folk. Bumalik sa Los Angeles noong unang bahagi ng 1990s, pinutol niya ang kanyang pambihirang tagumpay na "Loser", na naging isang hit sa buong mundo noong 1994, at pinakawalan ang kanyang unang pangunahing album, ang Mellow Gold, sa parehong taon. Odelay, na inilabas noong 1996, ang nanguna sa mga botohan ng kritiko at nanalo ng ilang mga parangal. Inilabas niya ang naiimpluwensyang bansa, twangy Mutations noong 1998, at ang funk-infused Midnite Vultures noong 1999. Ang malambot na acoustic Sea Change noong 2002 ay nagpakita ng mas malubhang Beck, at noong 2005 ay bumalik si Guero sa sample-based na paggawa ng Odelay. The Information noong 2006 ay inspirasyon ng electro-funk, hip hop, at psychedelia; Ang Modern Guilt ng 2008 ay inspirasyon ng '60s pop music; at ang 2014 na folk-infused Morning Phase na nanalo ng Album of the Year sa ika-57 na Grammy Awards noong ika-8 ng Pebrero, 2015. Ang kanyang ika-labintatlong studio album, Colors, ay pinakawalan noong Oktubre 2017 pagkatapos ng mahabang proseso ng produksiyon, at nagwagi ng mga parangal para sa Best Alternative Album at Best Engineered Album sa ika-61 na Taunang Grammy Awards. Ang kanyang labing-apat na album, na may pamagat na Hyperspace, ay inilabas noong Nobyembre 22, 2019.

Sa pamamagitan ng isang pop art collage ng mga musikal na estilo, mahilig at ironic na lyrics, at mga pag-aayos ng postmodern na isinasama ang mga sample, drum machine, live na instrumento at tunog effects, Beck ay pinasasalamatan ng mga kritiko at pampubliko sa buong kanyang karera sa musika bilang kabilang sa mga pinaka-idiosyncratically malikhaing musikero ng 1990s at 2000s alternatibong bato. Dalawa sa mga pinakapopular at nakikilala na mga pagrekord ng Beck ay ang Odelay at Sea Change, na pareho sa na-ranggo sa listahan ng Rolling Stone ng 500 greatest albums of all time. Ang apat na beses na platinum artist ay nakipagtulungan sa ilang mga artista at gumawa ng ilang mga kontribusyon sa mga soundtrack.

Maagang buhay[baguhin | baguhin ang batayan]

Ipinanganak si Beck na si Bek David Campbell[2][3] sa Los Angeles, California, noong Hulyo 8, 1970,[4] ang anak ng Amerikanong visual artist na si Bibbe Hansen at tagaayos ng Canadian, kompositor, at conductor na si David Campbell.[5] Lumaki si Bibbe sa gitna ng eksena ng arte ng War War Factory ng New York noong 1960 at naging superstar ng Warhol,[5] ngunit lumipat sa California sa edad na 17 at nakilala si David doon. Ang lola ng ina ni Bibbe ay Hudyo, habang ang kanyang ama na si Al Hansen, ay taga-Norwegian[6][7] at siya ay isang payunir sa kilusang Fluxus na avant-garde.[5] Sinabi ni Beck na siya ay "itinaas na nagdiriwang ng mga piyesta opisyal ng mga Judio" at na itinuturing niyang siya ay Hudyo.

Sinimulan ni Beck ang buhay sa isang silid ng silid na malapit sa bayan ng Los Angeles. Bilang isang bata, nakatira siya sa isang bumababang kapitbahayan malapit sa Hollywood Boulevard. Nang maglaon ay naalala niya, "Nang umalis kami doon, naghahabulan sila ng milya ng mga bahay at mas malaki at nagtatayo ng mababang upa, higanteng mga bloke sa apartment." Ang pamilyang mas mababang uri ay nakipagbaka sa pananalapi, lumipat sa Hoover at Ninth Street, isang kapitbahayan na pangunahin ng mga Koreans at mga refugee ng Salvadorian. Ipinadala siya para sa isang oras upang manirahan kasama ang kanyang mga lolo at lola sa Kansas, nang maglaon ay sinabi niya na naisip niya na "sila ay uri ng pag-aalala" tungkol sa kanyang "kakaibang" buhay sa bahay.[8] Dahil ang kanyang lolo sa ama ay isang ministro ng Presbyterian, lumaki si Beck na naimpluwensyahan ng musika at mga himno ng simbahan.[8] Gumugol din siya ng oras sa Europa kasama ang kanyang apo sa ina.[9]

Matapos maghiwalay ang kanyang mga magulang noong siya ay 10 taong gulang, si Beck ay nanatili sa kanyang ina at kapatid na si Channing sa Los Angeles, kung saan naiimpluwensyahan siya ng magkakaibang mga handog ng lungsod — lahat mula sa hip hop hanggang musika ng Latin at ang eksena ng sining ng kanyang ina — na sa bandang huli ay muling lumitaw sa kanyang trabaho.[10] Nakuha ni Beck ang kanyang unang gitara sa 16 at naging isang musikero sa kalye, na madalas na naglalaro sa Lead Belly ay sumasakop sa Lafayette Park. Sa kanyang kabataan, natuklasan ni Beck ang musika ng Sonic Youth, Pussy Galore, at X, ngunit nanatiling hindi interesado sa karamihan ng musika sa labas ng katutubong lahi hanggang sa maraming taon sa kanyang karera.[5] Ang unang kontemporaryong musika na gumawa ng isang direktang koneksyon kay Beck ay ang hip hop, na una niyang narinig sa mga tala ng Grandmaster Flash noong unang bahagi ng 1980s. Lumaki sa isang nakararami na distrito ng Latin, natagpuan niya ang kanyang sarili ang nag-iisang puting bata sa kanyang paaralan, at mabilis na natutunan kung paano mag-breakdance. Noong siya ay 17, lumaki si Beck matapos na marinig ang isang record ng Mississippi na si John Hurt sa bahay ng isang kaibigan, at gumugol ng maraming oras sa kanyang silid na sinisikap na tularan ang mga diskarte sa pagpili ng daliri ni Hurt. Pagkaraan ng ilang sandali, ginalugad ni Beck ang mga blues at katutubong musika, na natuklasan sina Woody Guthrie at Blind Willie Johnson.

Parang "total outcast", bumaba si Beck sa paaralan pagkatapos ng junior high. Sinabi niya sa kalaunan na kahit na sa tingin niya ay mahalaga ang paaralan, naramdaman niyang hindi ligtas doon. Nang mag-apply siya sa bagong pagganap ng arts high school sa bayan, siya ay tinanggihan.[11] Dinala siya ng kanyang kapatid sa post-Beat jazz na lugar sa Echo Park at Silver Lake. Nag-hang out siya sa Los Angeles City College, nakakahamok na mga rekord, libro at lumang sheet ng musika sa library nito. Gumamit siya ng isang pekeng ID upang umupo sa mga klase doon, at nakipagkaibigan din siya ng isang tagapagturo ng panitikan at ang kanyang makatang asawa. Nagtrabaho siya sa isang string ng mga trabaho ng menial, kabilang ang pag-load ng mga trak at pagpapatakbo ng isang blower ng dahon.

Estilo ng musikal[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang estilo ng musikal ni Beck ay itinuturing na alternative[12] at indie.[13] Marami na siyang ginampanan ng mga instrumento sa kanyang musika mismo.[14] Nagawa na rin ni Beck ang ilang mga remix para sa mga kapwa artista, lalo na sina David Bowie at Björk. Siya ay kilala upang synthesize ang ilang mga elemento ng musikal na magkasama sa kanyang musika, kabilang ang mga folk, psychedelia, electronic, bansa, Latin na musika, hip hop, funk, soul, blues, noise music, jazz, at maraming uri ng rock.[15] Kumuha din siya ng musika mula sa Los Angeles bilang sanggunian sa kanyang mga kanta.[15]

Pinalakpakan ng Pitchfork Media ang Midnite Vultures, na nagsasabing, "Si Beck ay kamangha-mangha na pinaghahalo ang Prince, Talking Heads, Paul's Boutique, 'Shake Your Bon-Bon', at Mathlete sa Midnite Vultures, ang kanyang pinaka-pare-pareho at mapaglarong album pa." Ang pagsusuri ay nagkomento na ang kanyang paghahalo ng "goofy piety at hindi maliwanag na hangarin" ay nakatulong sa album.[16] Ang isang kanta ni Beck na tinawag na "Harry Partch", isang parangal sa kompositor ng parehong pangalan at ang kanyang "corporeal" na musika, ay gumagamit ng 43-tone scale ng Partch.[17]

Discography[baguhin | baguhin ang batayan]

Mga Sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. Holden, Stephen (February 28, 1999). "MUSIC; They're Recording, but Are They Artists?". Nytimes.com. Nakuha noong October 17, 2019.
  2. "Beck". TV.com. Sininop mula sa orihinal noong May 7, 2008. Nakuha noong April 25, 2008.
  3. "Rocking the Catskills". Jews Rock. Sininop mula sa ang orihinal noong June 11, 2008. Nakuha noong April 25, 2008.
  4. Ancestry.com. California Birth Index, 1905–1995 [database on-line]. Provo, UT, USA: The Generations Network, Inc., 2005.
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 George-Warren, Holly and Romanowski, Patricia. (2001). The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. New York: Fireside, 1136 pp. First edition, 2001.
  6. Davis, Vaginal (1999). "Bibbe Hansen, 1999". Indexmagazine.com. Sininop mula sa orihinal noong March 8, 2007. Nakuha noong March 4, 2007.
  7. Higgins, Dick (June 30, 1995). "Obituary: Al Hansen". The Independent. London.
  8. 8.0 8.1 Wild, David (April 21, 1994). "Meet Beck: The Unlikely Success Story of a Hip-Hop Folk Rocker". Rolling Stone (680). New York City: Wenner Media LLC. pp. 79–80. ISSN 0035-791X. Nakuha noong July 11, 2013.
  9. McAlley, John (September 1, 2008). "Reverberation: The Beck Sessions (September 2008 cover story)". spin.com. Spin Magazine. Nakuha noong September 29, 2014.
  10. Petrusich, Amanda (2019-11-25). "Beck Is Home" (sa Ingles). ISSN 0028-792X. Nakuha noong 2019-11-29.
  11. Lee, Dan P. (December 23, 2012). "Listening to Beck: The Artist on His New Album, Which Isn't Really an Album At All". New York. New York City: New York Media, LLC. ISSN 0028-7369. Nakuha noong July 11, 2013.
  12. "Beck, Braxton, Babyface Share Grammy Wealth". MTV. February 27, 1997. Nakuha noong May 6, 2008.
  13. Hochman, Steve (February 27, 2005). "Old school night for 'The O.C.'". Los Angeles Times. p. E47.
  14. "The Information review". Rolling Stone. Sininop mula sa ang orihinal noong April 22, 2008. Nakuha noong May 6, 2008.
  15. 15.0 15.1 Beato, Greg (March 28, 2005). "White-Boy Shuffle". New York. Nakuha noong May 6, 2008.
  16. "Midnite Vultures review". Pitchfork Media. Sininop mula sa ang orihinal noong April 6, 2008. Nakuha noong May 6, 2008.
  17. Beck.com Beck salutes Harry Partch

Mga panlabas na link[baguhin | baguhin ang batayan]