Kautusan ng Nantes

Mula sa Wikipedia, ang malayang ensiklopedya
Ang Kautusan ng Nantes

Ang Kautusan ng Nantes (Pranses: édit de Nantes) ay nilagdaan noong Abril 1598 ni Haring Enrique IV at pinagkalooban ang mga Calvinistang Protestante ng Pransiya, na kilala rin bilang mga Huguenot, ng malalaking karapatan sa bansa, na sa esensiya ay ganap na Katoliko. Sa kautusan, pangunahing layunin ni Enrique na itaguyod ang pagkakaisang sibil.[a] Ang kautusan ay naghiwalay ng sibil mula sa relihiyosong pagkakaisa, itinuring ang ilang Protestante sa unang pagkakataon bilang higit pa sa mga pagkakahati at mga erehe at nagbukas ng landas para sa sekularismo at pagpaparaya. Sa pagbibigay ng pangkalahatang kalayaan sa pag-iisip sa mga indibidwal, ang kautusan ay nag-alok ng maraming partikular na konsesyon sa mga Protestante, tulad ng amnestiya at ang muling pagbabalik ng kanilang mga karapatang sibil, kabilang ang karapatang magtrabaho sa anumang larangan, kahit para sa estado, at direktang magdala ng mga hinaing. sa hari. Minarkahan nito ang pagtatapos ng mga Digmaan ng Relihiyon sa Pransiya, na nagpahirap sa Pransiya noong ikalawang kalahati ng ika-16 na siglo.

Ang Kautusan ng Saint Germain, na ipinahayag 36 na taon na ang nakalilipas ni Catherine de Médici, ay nagbigay ng limitadong pagpapaubaya sa mga Huguenot ngunit nalampasan ng mga pangyayari, dahil hindi ito pormal na nairehistro hanggang pagkatapos ng Masaker sa Vassy noong Marso 1, 1562, na nag-udyok sa una ng ang mga Digmaan ng Relihiyon sa Pransiya.

Ang Kautusan ng Fontainebleau, na nagpawalang-bisa sa Kautusan ng Nantes noong Oktubre 1685, ay ipinahayag ni Luis XIV, ang apo ni Enrique IV. Ang pagkilos na ito ay nagdulot ng pag-alis ng mga Protestante at nagpapataas ng poot ng mga bansang Protestante na nasa hangganan ng Pransiya.

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang source]

Mga talababa[baguhin | baguhin ang source]

Mga pinagkuhanan[baguhin | baguhin ang source]

Ang pinagmulan na sinusundan ng karamihan sa mga modernong istoryador ay ang Huguenot refugee na si Élie Benoist 's Histoire de l'édit de Nantes, 3 vols. (Delft, 1693–95). Inilaan ni EG Léonard ang isang kabanata sa Edict of Nantes sa kanyang Histoire général du protestantisme, 2 vols. (Paris) 1961:II:312–89.

Mga panlabas na link[baguhin | baguhin ang source]

May kaugnay na midya ang Edict of Nantes sa Wikimedia Commons

Padron:History of the Catholic ChurchPadron:Edicts and Treaties of the French Wars of Religion
Maling banggit (May <ref> tag na ang grupong "lower-alpha", pero walang nakitang <references group="lower-alpha"/> tag para rito); $2