Daambakal ng Panay

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Daambakal ng Panay
Panay Railways
IndustriyaBiyaheng daambakal
SinundanKompanyang Daambakal ng Pilipinas
ItinatagHartford, Connecticut, USA (March 5, 1906)
Nagtapos1989
Punong Tanggapan
La Paz, Iloilo
,
Lugar paglilingkod
Panay
SerbisyoPasahero ng tren
Mga serbisyong pangkargamento
(Mga) May-ariPamahalaan ng Pilipinas


Ang Daambakal ng Panay (Ingles: Panay Railways) ay isang korporasyon na kinokontrol ng Pilipinas na Punong tanggapan sa La Paz, Iloilo City, Pilipinas, sa isla ng Panay. Ito ay isang subsidiary ng Phividec Railways Inc. ng Philippine Veterans Investment Development Corporation (Philvedec). [1] Ang kasalukuyang tren ay hindi nagpapatakbo ng anumang mga tren subalit ito ay nagpapaupa sa ari-arian na pagmamay-ari nito at ginamit ang kita upang bayaran ang mga tauhan at mga gastos sa pangangasiwa na natamo mula sa pagtingin sa mga ari-arian nito. [2]

Ang kumpanya ay pagmamay-ari ng succession ng Rehabilitation Finance Corporation na naging Bangko sa Pagpapaunlad ng Pilipinas (1945-74), at pagkatapos ay ibinenta ito sa Philippine Veterans Investment Development Corporation (Philvedec) (1974-79) [3] Sa 1979, ang pamamahala at operasyon ay inilipat sa Philippine Sugar Commission (Philsucom) na nagbago ng pangalan ng kumpanya sa kasalukuyang Panay Railways, Inc. [4] Noong Setyembre 26, 1995, muling inagaw ng PHIVIDEC ang pagmamay-ari ng Panay Railways mula sa Sugar Regulatory Administration, ang kahalili ng Philsucom. Hanggang Marso 2016, ang pangulo at general manager ng riles ay si John Catalan. [5]

Kasaysayan[baguhin | baguhin ang batayan]

Punong-tanggapan ng Daambakal ng Panay sa La Paz, Lungsod ng Iloilo.

Noong Disyembre 1905, isang sindikato na binubuo ng William Salomon at Company, International Banking Corporation, Heidelbach, Ickelheimer at Company, Cornelius Vanderbilt III, Charles M. Swift, HR Wilson, at JG White at Company ay ang tanging bidder para sa karapatan na makagawa mga riles sa Cebu, Panay at Negros. [6] Noong 1906, ang sindikato ay iginawad sa konsesyon at ang Kompanyang Daambakal ng Pilipinas. ay isinama sa estado ng Connecticut, Estados Unidos noong Marso 5, 1906. .[3] Noong Mayo 28, 1906, pormal na ipinasa ng pamahalaang Pilipino ang isang batas na nagbibigay sa kumpanya ng konsesyon. [6][7]

Ang kumpanya ay naging bahagi ng isang "Manila syndicate", isang koleksyon ng mga kumpanya sa imprastraktura kabilang ang Manila Electric Railway at Light Company, ang Kompanyang Konstruksyon ng Maynila, at ang Manila Suburban Railways Company. [8] Later the Philippine Railways Construction Company was added.[8]

Nagsimula ang konstruksiyon sa isang riles mula sa Iloilo City patungong Roxas City sa Capiz kasama ang mga crew na nagtatrabaho mula sa parehong mga lungsod at nagtitipon sa gitna noong 1907. [3] Ang mga crew na nagtatrabaho mula sa hilaga at timog ay nakilala sa pinakamataas na elevation ng tren sa isang hangganan ng bandila malapit sa hangganan ng Passi kasama ang Dumarao, na tinatawag na Summit sa bandang huli. Ang mga operasyon ay nagsimula kaagad pagkatapos makumpleto.[3]

Noong 1937, pagkatapos ng tatlong dekada ng mga operasyon, ang riles ay hindi pa nakikinabang. [9]

Noong 1939, tatlong indibidwal ang nahatulan sa isang pandarayang pamamaraan na kinasasangkutan ng mga bono mula sa dating Railway Company ng Pilipinas. Noong 1937, ang mga bono sa "maysakit, matamis na hauling na kalsada" ay nagbebenta ng humigit-kumulang sa US $ 11 at malapit nang lumaki. [10] Ang presyo ng mga bono ay mabilis na tumataas sa $ 31 isang bahagi dahil sa mga alingawngaw na ang Philippine Commonwealth ay bibili sa kanila ng $ 65. [10] Tinanggihan ng Pangulo ng Komonwelt ng Pilipinas na si Manuel Quezon ang balita at ang mga bono ay nag-crash. [10] Inilunsad ng U.S. Securities and Exchange Commission ang pagsisiyasat at William P. Buckner Jr. at William J. Gillespie, mga miyembro ng proteksiyon ng mga tagatanggol ng bono, ay nahatulan ng pandaraya sa mail at pagsasabwatan. [10] Ang nahatulan din sa isang mas mababang singil ay ang Pilipinong si Felipe Abreu Buencamino, mamalo ng Philippine Assembly at confidant ni Pangulong Quezon, na sinasabing nakuha ng $ 50,000 (katumbas ng $ 851,157 sa 2017) upang makipagtulungan sa plano. [10]

Noong 1985, ang operasyon ng pasahero ay tumigil at noong 1989 ang mga operasyon ng kargamento ay tumigil. [11]

Tignan din[baguhin | baguhin ang batayan]

Sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. "Panay Island Railway System Project Revival A Potential Tourism Booster". Manila Bulletin. March 26, 2013. Nakuha noong 10 May 2014.
  2. "Ang kasaysayan ng Panay Railways Incorporated".
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 Salvilla, Rex S. (July 28, 2006). "Panay Railways". The News Today. Nakuha noong 10 May 2014.
  4. Valencia, Lynda (Jan 30, 2000). "DOTC revive Panay Railway to the tune of P3 billion". Philippine News Agency. Nakuha noong 10 May 2014.
  5. Angelo, F. Allan L. (March 29, 2016). "PRI lot sale a win-win deal". The Daily Guardian. Nakuha noong 29 March 2016.
  6. 6.0 6.1 McIntyre, Capt. Frank (July 1907). "Railroads in the Philippine Islands". The Annals of the American Academy of Political and Social Science. XXX (American Colonial Policy and Administration): 52–61. JSTOR 1010633.
  7. "G.R. No. L-10045 March 25, 1916 (decision of the Supreme Court)". Chan Robles Virtual Law Library. Nakuha noong 19 May 2014.
  8. 8.0 8.1 Swaine, Robert T. (2005). The Cravath firm and its predecessors, 1819-1947. Clark, N.J.: Lawbook Exchange. ISBN 9781584777137.
  9. "PHILIPPINE RAILWAY FACES RECEIVERSHIP; Manila Government Is Reported Planning to Force Insolvency as Bonds Mature, Unpaid". New York Times (sa Ingles). July 1, 1937. Nakuha noong 25 April 2017.
  10. 10.0 10.1 10.2 10.3 10.4 "SCANDALS: Gaiety & Honesty". Time Magazine. July 10, 1939. Nakuha noong 17 March 2016.
  11. "PANAY RAILWAY REHAB NEXT YEAR". Nakuha noong 12 May 2014.