Kalayaan sa pananalita

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Tumalon sa: nabigasyon, hanapin
Si Eleanor Roosevelt at ang Unibersal na Deklarasyon ng Karapatang Pantao (1949). Sinasaad sa Artikulo 19 na "Ang bawat tao'y may karapatan sa kalayaan ng pagkukuro at pagpapahayag; kasama ng karapatang ito ang kalayaan at kuru-kuro nang walang panghihimasok at humanap, tumanggap at magbigay ng impormasyon at kaisipan sa pamamagitan ng alin mang paraan ng pagkakalat at walang pagsasaalang-alang ng mga hanggahan."
Isang lalaking nagpapahayag ng kaniyang mga pananaw sa Speaker's Corner sa London

Ang kalayaan sa pananalitâ ay ang karapatang magsalitâ o magbatíd ng kuro-kurò o pananáw nang hindî nangangambang gagantíhan o isesensura ng pamahalaan. Kalimitang napagpapalit ang taguring kalayaan ng pagpapahayag sa kalayaan ng pananalita, ngunit ang una'y may kalakip na pagbabatíd ng impormasyon o ideya gamit ang alinmang midyum.

Hinihigpitan ng mga pamahalaan ang pananalitâ sa iba't ibang paraán. Ang mga karaniwang limitasyon kaugnay sa pananalitâ ay libelo, paninirang-puri, kalaswaan, pornograpiya, sedisyon, panunulsol, mga palaban na salita, klasipikadong impormasyon, paglabag sa karapatang-sipi, mga lihim sa kalakalan, kasunduang di-pagsisiwalat, karapatan sa pribasiya, karapatang makalimutan, political correctness, kaayusang pampubliko, pampublikong seguridad, panggugulo, perjury, at pang-aapi.

Talasanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]