Napoleon III

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Napoleon III
Napoleón 3º (1865).jpg
Emperador ng mga Pranses
Paghahari 2 December 1852 –
4 September 1870
Hinalinhan Second French Republic
Himself as President of the French Republic
Louis Philippe III, Duke of Orléans was previous monarch as King of the French
Kahalili Monarchy abolished
Third French Republic
Louis Jules Trochu as Chairman of the Government of National Defense
1st President of France
Term 20 Disyembre 1848 –
2 Disyembre 1852
Hinalinhan Louis-Eugène Cavaignac
as Head of the State and of the Government
Spouse Eugénie de Montijo
Isyu
Louis Napoléon, Prince Imperial
Buong pangalan
Charles Louis Napoléon Bonaparte
House House of Bonaparte
Ama Louis I of Holland
Ina Hortense de Beauharnais
Ipinanganak 20 Abril 1808(1808-04-20)
Paris, French Empire
Namatay 9 Enero 1873 (edad 64)
Chislehurst, Kent, England
Libingan St Michael's Abbey, Farnborough, Hampshire, England
Relihiyon Katoliko
Imperial Standard of Napoleon III

Si Louis-Napoléon Bonaparte (20 Abril 1808 – 9 Enero 1873) ang unang Pangulo ng Republikang Pranses at bilang Napoleon III ang Emperador ng Ikalawang Imperyong Pranses. Siya ang pamangkin at tagapagmana ni Napoleon I. Siya ay nahalal na pangulo sa pamamagitan ng isang sikat na boto sa halalang Pranses noong 1848 na sinimulan ng isang coup d'état noong 1851 bago umakyat sa trono bilang Napoleon III noong Disyembre 2, 1852 na ika-48 anibersaryo ng koronasyon ni Napoleon I. Siya ay namuno bilang "Emperador ng mga Pranses" hanggang Setyembre 4,1870. Siya ay humahawak ng distinksiyon bilang ang parehong unang titular na pangulo at huling monarko ng Pransiya. Siya ay pangunahing naalala sa kanyang mga enerhetikong mga patakarang pandayuhan na naglalayon na iwaksi ang mga limitasyong itinakda sa Pransiya mula 1815 ng Konserto ng Europa at muling ihayag ang impluwensiyang Pranses sa Europa at Imperyong kolonyal na Pranses. Si Napoleon III ay sumalungat sa mga reaksiyonaryong patakarang itinakda ng Vienna noong 1815 at sa halip ay isang tagapagtaguyod ng isang popular na soberanya at isang tagasuporta ng nasyonalismo. [1] Sa Malapit na Silangan, pinamunuan ni Napoleon III ang magkaalyadong aksiyon laban sa Rusya sa Digmaan Crimean at ibinalik ang presensiyang Pranses sa Levant na nag-aangkin para sa Pransiya ng papel na protekto ng mga Kristiyanong Maronita. Ang isang garisong Pranses sa Roma ay gayundin nagkamit ng mga estado ng Papa laban sa aneksasyon ng Italya na tumatalo sa mga Italyan sa Mentana at nakamit ang suporta ng mga Katolikong Pranses para sa rehimen ni Napoleon III. Sa Malayong Silangan, itinatag ni Napoleon III ang pamumunong Pranses sa Cochinchina at Bagong Caledonia. Ang mga interes ng Pransiya sa Tsina ay pinanatili sa Ikalawang Digmaang Opiyo at Pag-aalsang Taiping. Ang isang hindi mabungang kampanya laban sa Kroea ay inilunsad noong 1866 samantalang nabigo ang misyong panghukbong ng Pransiya sa Hapon upang pigilan ang pagbabalik ng patakrang Imperyal. Ang interbensiyong Pranses sa Mehiko ay hindi rin naging matagumpay at tinapos noong 1867 sanhi ng masidhing pagsalungat na Mehikano at pagpipilit na diplomatiko ng Amerika. Sa loob ng Pransiya, si Napoleon III ay nakabalanse sa pagitan ng mga liberal at konserbatibo at bawat taon ay unti unting lumipat tungo sa elementong liberal. Ito ang panahon ng kasaganaan at industrialisasyon ng Pransiya. Ito ay nagpadali sa malaking renobasyon ng Paris sa ilalim ni Haussman na lumika ng balangkas para sa modernong siyudad. Ang Ikalawang Imperyong Pranses ay pinabagsak pagkatapos ng isang pagsuko ni Napoleon sa Laban ng Sedan noong 1870 na humantong sa pagpoproklama ng Ikatlong Republikang Pranses at pagkakatapon ni Napoleon III sa Inglatera kung saan siya namatay noong 1873. [2]

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]