Ikalawang Republika ng Pilipinas

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Tumalon sa: nabigasyon, hanapin
Repúbliká ng Pilipinas
Republic of the Philippines
Puppet state of Imperyong Hapones

1943–1945
 

Watawat ng Pilipinas

Watawat

Pambansang Awit
Lupang Hinirang
Awit sa Paglikhâ ng Bagong Pilipinas (Hymn of the Making of a New Philippines)
Location of Pilipinas
Ang Pilipinas sa Asya
Kabisera Manila, Baguio, Tokyo
(Mga) wika Tagalog
Pamahalaan Single-party authoritarian republika
Pangulo José P. Laurel
Panahong pangkasaysayan World War II
 - Established Oktubre 14, 1943
 - Disestablished Agosto 17, 1945
Lawak
 - 1945 300,000 km² (115,831 sq mi)
Populasyon
 - 1945 est. 18,846,800 
     Densidad 62.8 /km²  (162.7 /sq mi)
Salapi Piso ng mga Hapones

Batid ng mga Hapones na matindi ang hangarin ng mga Pilipinog maging malaya. Ang damdaming ito ay kinasangkapan ng mga Hapones upang mahikayat ang mga Pilipinong makiisa sa kanilang layunin. Noong Hulyo 4,1943 nagdaos ngkumbensyon ang KALIBAPI (KAPINSANAN SA PAGLILINGKOD NG BAGONG PILIPINAS)upang piliin ang 20 kasapi na bubuo sa komisyon sa paghahanda sa kalayaan ng Pilipinas. Ang tungkulin ng komisyon ay bumuo ng saligang batas na magiging batayan ng Republika ng Pilipinas. Hinirang na pinuno ng komisyon si Jose P. Laurel.

Ang saligang batas 1943 ay pinagtibay ng komisyon noong ika-4 ng Setyembre, 1943. Ang saligang batas na ito ay nasusulat sa wikang Tagalog at Ingles at binubuo ng Panimula at 12 artikulo. Itinatag nito ang Ikalawang republika ng Pilipinas at nagtatadhana ng pagkakaroon ng Pambansang Asembleya ay hihirang ng magigimg pangulo ng Republika ng Pilipinas. Nasa kamay niya ang kapangyarihang ehekutibo. Walang pangalawang pangulo. Nasa Korte Suprema ang kapangyarihang hudikatura. Itinatadhana rin ang pagtatayo ng isang Konseho ng Estado na magsisilbing tagapayo ng pangulo.

Noong ika-20 ng Setyembre, 1943 pinili mula sa mga kasapi ng KALIBAPI ang 108 kinatawan sa Pambansang Asembleya. Hinirang ng Asembleya bilang Pangulo ng Ikalawang Republika ng Pilipinas si Jose P. Laurel. Noong ika 14 ng Oktubre 1943 ay pinasiyahan ang Ikalawang republika ng Pilipinas. Sa ilalim ni Pangulong Laurel nalikha ang mga bagong kawanihan, tanggapan at komisyon at binago ang sistema ng hukuman

Matamlay ang naging pagtanggap ng mga Pilipino sa Republikang ito. Batid nila na ang kalayaang ipinagkaloob ng mga Hapones ay huwad at ang Republika ay isang Pamahalaang Papet. Ito ay dahil ang mga Pilipinong poisyal ay tau-tauhan lamang ng mga Hapones. Walang kalayaan si Laurel na mamuno ayon sa mithiin ng mga Pilipino. Ang mga tagapayong ay hindi nagpapayo kundi nag-uutos ng dapat gawin. Ang kanilang mga iniuutos ay pawang pabor sa kagustuhan at layunin ng mga Hapones. Ngunit may mga pagkakataon na nangngibabaw kay Laurel ang kayang maka Pilipino. Minsan hindi niya sinusunod ang mga utos ng Hapones kung alam niyang hindi ito makabubuti sa mga Pilipino. Ikinagagalit ito ng mga Hapones sa kanya.

Ang mga pinuno ng Republikang Papet ay tinaguriang Kolaboreytor ng mga Pilipino dahil tumutulong sila sa mga gawain pangpulitika ng mga Hapones. Bagamat tau-tauhan lamang sila at walang tuwirang pagkakasala sa bayan, nilitis at pinarusahan pa rin sila pagkatapos ng digamaan