Jose P. Laurel
- Para sa ibang gamit, tingnan ang Jose Laurel (paglilinaw).
| Jose Paciano Laurel | |
 |
|
|
Ika-3 Pangulo ng Pilipinas
Unang Pangulo ng Ikalawang Republika |
|
|---|---|
| Panunungkulan Oktubre 14, 1943 – Agosto 17, 1945 |
|
| Pangulo | Manuel L. Quezon (1941-1944) Sergio Osmeña (1944-1946) |
| Sinundan si | Sergio Osmeña |
|
Mahistrado ng Kataastaasang Hukuman ng Pilipinas
|
|
| Panunungkulan Pebrero 29, 1936 – Pebrero 5, 1942 |
|
| Sinundan si | George A. Malcolm |
| Sinundan ni | Wala[1] |
|
|
|
| Kapanganakan | Marso 9, 1891 Tanauan, Batangas |
| Kamatayan | Nobyembre 6, 1959 Maynila |
| Partidong politikal | Kapisanan ng Paglilingkod sa Bagong Pilipinas (KALIBAPI)[2] |
| Asawa | Pacencia Hidalgo |
| Hanapbuhay | Abogado |
| Relihiyon | Katoliko |
| Lagda |  |
Si José Paciano Laurel y García (Marso 9, 1891 - Nobyembre 6, 1959) ay ang ikatlong Pangulo ng Republika ng Pilipinas (Oktubre 14, 1943-Agosto 17, 1945) sa ilalim ng mga Hapon mula 1943 hanggang 1945.
Isinilang si Laurel sa Tanauan, Batangas noong Marso 9, 1891 anak nina Sotero Laurel at Jacoba Garcia. Nagtapos siya ng abogasya sa U.P. noong 1915.
Pagkatapos ay, Hinirang na Kalihim Panloob ni Gob. Hen. Wood noong 1923 at naging Associate Justice noong 1935. Nanungkulan siya bilang Pangulo ng Kataas-taasang Hukuman nang sumiklab ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig at itinalaga siyang Kalihim ng Katarungan ni Quezon bago lumisan. Pinili si Laurel ng mga Hapon upang magsilbing pangulo ng Ikalawang Republika ng Pilipinas. Pinangalagaan niya ang kapakanan ng bansa sa gitna ng mga kalupitan ng mga Hapon. Ibinilanggo siya bilang "collaborator" pagkaraan ng digmaan ngunit pinalaya ni Pangulong Roxas noong 1948. Noong Nobyembre 6, 1959, namatay si Laurel sa grabeng atake sa puso at istrok.
Maling banggit (Umiiral na ang mga tatak na <ref>, subalit walang natagpuang tatak na <references/>); $2
