Pragmatikong etika

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search

Ang Pragmatikong etika ay isang etikal na teorya na nangangatwirang ang pagiging tama ng moral ay nagbabago tulad ng kaalamang pang-agham: na panlipunan sa buong pagdaan ng maraming mga buhay. Kaya ito ay nagsasaad na dapat gawing pangunahin ang panlipunang pagbabago tungkol sa konsekwensiya, indibidwal na birtud o katungkulan. Ang mga pragmatista ay naniniwalang ang mga asal, prinsipisyo at batayang moral ay mapapabuti sa pamamagitan ng pagtatanong. Sina Charles Sanders Peirce, William James, at John Dewey ang mga kilalang tagapagtatag ng pragmatikong etika bagaman ang etikong pragmatiko ay maaaring nasanay ng mga panlipunang tagapagbago gaya nina Socrates, Thomas Jefferson, Mohandas Ghandi at Martin Luther King Jr.