Ramon Magsaysay
 |
Nangangailangan ang lathalaing ito ng mga karagdagang mga pagbanggit ng mga batayan para mapatunayan. Pakitulong lamang na mapainam pa ang lathalaing ito sa pamamagitan ng pagdaragdag ng mas matibay na mga sanggunian. Maaaring hamunin ang katotohanan at alisin ang mga kabatirang walang sanggunian. (Setyembre 2010) |
| Ramon Magsaysay | |
 |
|
|
Ika-7 Pangulo ng Pilipinas
Ikatlong Pangulo ng Ikatlong Republika |
|
|---|---|
| Panunungkulan Disyembre 30, 1953 – Marso 17, 1957 |
|
| Pangalawang Pangulo | Carlos P. García |
| Sinundan si | Elpidio Quirino |
| Sinundan ni | Carlos P. García |
|
|
|
| Kapanganakan | Agosto 31, 1907 Iba, Zambales |
| Kamatayan | Marso 17, 1957 Bundok. Manunggal, Balamban, Cebu |
| Partidong politikal | Partidong Nasyonalista |
| Asawa | Luz Banzon |
| Hanapbuhay | Inhinyero |
| Relihiyon | Katoliko |
Si Ramon del Fierro Magsaysay o Ramón "Monching" Magsaysay[1] (Agosto 31, 1907 – Marso 17, 1957) ay ang ikapitong Pangulo ng Republika ng Pilipinas (Disyembre 30, 1953-Marso 17, 1957).
Si Magsaysay ay isinilang sa Iba, Zambales noong Agosto 31, 1907 kina Exequiel Magsaysay at Perfecta del Fierro. Nag-aral sa Pamantasan ng Pilipinas at Jose Rizal College.
Naglingkod siya bilang tagapamahala ng Try-Tran Motors bago magkadigma. Nang bumagsak ang Bataan inorganisa niya ang "Pwersang Gerilya sa Kanlurang Luzon" at Pinalaya ng pwersang Amerikano at Pilipino ang Zambales noong Enero 26, 1945. Noong 1950, bilang kalihim ng Pagtatanggol kaniyang binuwag ang pamunuan ng mga Hukbalahap. Pinigil niya ang panganib na lilikhain ng pulahang Komunista at naging napakatanyag sa mamamayan. Noong eleksyon ng 1953, tinalo niya si Quirino at naging ikatlong pangulo ng republika.[kailangan ng sanggunian] Ang kanyang pangalawang pangulo ay si Carlos P. Garcia.
Iniligtas ni Pangulong Magsaysay ang demokrasya sa Pilipinas. Ito ang kanyang pinakamahalagang nagawa. Pinigil niya ang paghihimagsik ng Huk o ng komunista. Si Luis Taruc, Supremo ng Huk o ang pinakamataas na lider ng komunista, ay sumuko sa kanya. Kaya si Magsaysay ay tinawag na "Tagapagligtas ng Demokrasya".
Siya ang pinakamamahal na Pangulo ng Pilipinas dahil ibinalik niya ang tiwala ng pamahalaan. Subalit nagwakas ang kanyang pamamahala nang mamatay siya dahil sa pagbagsak ng eroplanong kanyang sinasakyan sa isang bundok sa Manunggal, Cebu noong Marso 17, 1957.
[baguhin] Sanggunian
- ↑ "Ramón "Monching" Magsaysay". Karnow, Stanley., "In Our Image, America's Empire in the Philippines", Random House, Inc., New York, ISBN 0394594759. (1989).
| Sinundan: Elpidio Quirino |
Pangulo ng Pilipinas 1953–1957 |
Susunod: Carlos Garcia |
