Jean-Paul Sartre

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Jean-Paul Sartre
Jean-Paul Sartre in 1950
IpinanganakJean-Paul Charles Aymard Sartre
21 Hunyo 1905(1905-06-21)
Paris, France
Namatay15 April 1980(1980-04-15) (aged 74)
Paris, France
Panahon20th-century philosophy
RehiyonWestern philosophy
Eskwela ng pilosopiyaContinental philosophy, Existentialism, Marxism, Hermeneutics, Anarchism
Mga pangunahing interesMetaphysics, epistemology, ethics, literature, Phenomenology, political philosophy, ontology
Mga kilalang ideyaBad faith, "existence precedes essence," nothingness, “every consciousness is a non-positional consciousness of itself," Sartrean terminology
Aron, Augustine, Camus, Céline, de Beauvoir, Dos Passos, Dostoyevsky, Flaubert, Freud, Hegel, Heidegger, Husserl, Jaspers, Kafka, Kierkegaard, Kojève, Mao, Marx, Merleau-Ponty, Nietzsche, Nizan, Jean-Jacques Rousseau,[1] Schopenhauer, Voltaire
Raymond Aron, Georges Bataille, Alain Badiou, Frithjof Bergmann, Albert Camus, de Beauvoir, William Burroughs, Frantz Fanon, Michel Foucault, André Gorz, Che Guevara, Michael Jackson, Fredric Jameson, R. D. Laing, Doris Lessing, Maurice Merleau-Ponty, Iris Murdoch, Raymond Queneau, Kenzaburo Oe, Ivan Soll, Nanavira Thera, Roberto Mangabeira Unger, Richard Wright

Si Jean-Paul Charles Aymard Sartre ( /ˈsɑːrtrə/; Pranses: [saʁtʁ]; 21 Hunyo 1905 – 15 Abril 1980) ay isang Pranses na eksistensiyalistang pilosopo, mandudula, nobelista, screenwriter, aktibistang pampolitika, biograpo at literaryong kritiko. Siya ay isa sa mahalagan mga pigura sa pilosopiya ng eksitensiyalismo at isa sa mga pangunahing pigura sa ika-20 siglong pilosopiyang Pranses at Marxismo. Ang kanyang mga isinulat ay nakaimpluwensiya sa sosyolohiya, teoriyang post-kolonyal at mga pag-aaral na literaryo at patuloy na umiimpluwensiya sa mga disiplinang ito. Siya ay kilala sa kanyang relasyon sa prominenteng teoristang peministang si Simone de Beauvoir. Siya ay ginawaran ng 1964 Gantimpalang Nobel sa Panitikan ngunit kanyang tinanggihan ito na nagsasabing palagi niyang tinatanggihan ang mga opisyal na karangalan at "ang isang manunulat ay hindi dapat payagan ang kanyang sarili na maging isang institusyon".[2]

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. "Sartre's Debt to Rousseau" (PDF). Nakuha noong 2 Marso 2010.
  2. The Nobel Foundation (1964). Nobel Prize in Literature 1964 - Press Release. Address by Anders Österling, Member of the Swedish Academy. Retrieved on: 4 Pebrero 2012.