Shotacon

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search

Ang Shotacon (ショタコン, shotakon), maikli para sa Shōtarō complex (正太郎コンプレックス, shōtarō konpurekkusu), ay isang salitang balbal sa Hapones na ang ibig-sabihin ay nagpapakita ng pagka-akit o pagkagusto sa isang batang lalaki, na siya namang tinatawag na shota sa mga manga. Ito ay tumutukoy sa isang uri ng manga o anime na kung saan ang mga batang lalaki ay ipinapakita na gumagawa ng mga gawaing sekswal, sa anumang kaparaanan niya itong gawin, may kasama man o wala, babae man ito o lalaki.[nb 1] Ito rin ay maaaring magamit sa mga karakter na nasa wastong gulang pataas na may anyong bata o mukhang bata.[2] Ang salita ay siyang pagtukoy sa isang batang karakter na si Shōtarō (正太郎) mula sa Tetsujin 28-go[3] (isinagawa sa Ingles bilang Gigantor). Ang katumbas na salita para sa pagka-akit o pagkagusto sa mga batang babae (o sa sekswal na paglalarawan nito) ay lolicon.

Ang salita ay siyang ginagamit ng parehong Kanluranin at Silanganing kultura na tumutukoy sa mga gawang pornograpiya, tungo sa suhestibo, romansa, hanggang sa hindi na nagpapakita ng senswalidad, na hindi naman talaga totoong shotacon. Tulad ng lolicon, kaugnay ang shotacon sa mga konsepto ng kawaii (cuteness) at moe (kung saan ang mga karakter ay inilalarawan bilang bata, cute o kaawa-awa upang mas lalo itong maunawaan at umusbong ang pagkalinga mula sa mambabasa). Gaya nga ng sinabi, ang mga karakter at temang shotacon ay maaaring gamitin sa iba't-ibang medyang pambata. Ilang elemento ng shotacon, tulad ng yaoi, ay madalas ding makita sa shōjo manga, gaya ng sikat na mangang Loveless (na tampok ang isang senswal ngunit hindi lubos na ugnayan sa pagitan ng isang 12 taong gulang lalaking bida at 20 taong gulang lalaki), o sa karakter na mukhang bata gaya ni Honey mula sa Ouran High School Host Club. Ang Seinen manga, partikular ang mga nakatuon sa otaku, ay paminsan-minsang nagpapakita ng senswal na mga binata ngunit sa hindi sekswal na kalagayan, gaya ng pagko-crossdress ng isang 16 taong gulang lalaki sa Yubisaki Milk Tea.

May ilang kritiko na nagsasabi na ang shotacon ay isa sa mga kadahilanan ng pang-aabuso sa kabataan,[4] habang ang iba naman ay nagsasabi na walang katibayan para mapatunayan ito,[4] o kung mapapatunayan ba talaga ang ganitong bagay.[5]

Pinagmulan[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang salitang "shotacon" ay pinaikli ng katagang Shōtarō complex (正太郎コンプレックス, Shōtarō konpurekkusu), isang pagtukoy sa batang karakter na si Shōtarō (正太郎) mula sa Tetsujin 28-go.[3] Sa seryeng ito, si Shōtarō ay isang mapusok at pursigidong detektibo na laging lamang sa kanyang mga katunggali at tumutulong sa paglutas ng mga kaso. Sa kabuoan ng serye, siya ay nakabuo ng malalapit na mga kaibigan. Ang kanyang lalaking kagandahan o tinatawag na bishōnen ay sumakatawan sa pagbuo ng "shotacon", na nagbibigay ngalan sa isang lumang subkultura.

Kung saan nabuo ang konsepto ng shotacon ay mahirap matukoy, ngunit ang ilan sa mga pinag-ugatan nito ay nagmula sa mga naging tugon ng mga mambabasa ng seryeng detektibo na isinulat ni Edogawa Rampo. Sa kanyang mga gawa, isang karakter na nagngangalang Yoshio Kobayashi ng "Shōnentanteidan" (Junior Detective Group, tulad ng Baker Street Irregulars sa mundo ng Sherlock Holmes) ay bumuo ng isang malalim na pagdedepende sa mas matandang bida na si Kogoro Akechi. Si Kobayashi, isang magandang binata, ay laging tumutulong sa mga kaso ni Kogoro at pinapahalagahan ang kapakanan nito, at minsan na nga silang nagsama sa iisang bubong. Itong matalik na pakikipag-ugnayan sa pagitan ng isang binata at mas matandang lalaki ay masasabing isa sa mga dahilan ng pag-usbong at pag-unlad ng komunidad ng shotacon.

Ayon kay Tamaki Saitō, ang modernong komunidad ng shotacon ay nabuo sa simula ng mga taong 1980 at may paghihiwalay sa mga babae at lalaking tagahanga.[3] Mungkahi niya na ang shotacon ay orihinal na nanggaling sa yaoi, sa pagtanggap ng mga lalaking mambabasa, epekto ng lolicon; kaya, sinasabi niya na ang pagsusulat ng "shota ng mga kababaihang may-akda ng yaoi ay pareho ng kayarian sa mga yaoi, ngunit ang shota na gawa ng lalaking otaku ay malinaw na inilalagay ang mga lalaking karakter bilang maliliit na mga babaeng may aring panlalaki."[6]

Mga paglimbag[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang mga kwentong shotacon ay paminsanang ipinapalabas nang nakalipon buwan-buwan. Gayon pa man, ang mga mangguguhit ng manga ay indibidwal na naglilimbag ng kanilang mga gawa. Kalahatan ng kwentong shotacon ay inilalathala bilang doujinshi; Shotaket (ショタケット),[nb 2] isang taunang kumbensyon na nagbebenta ng doujinshi, ang itinatag noong 1995,[8] ng isang grupo ng mga kalalakihang manlilikha.[3] Nakaraang 2008, binisita ito ng higit 1000 katao at namahagi ng mga materyal mula sa humigit-kumulang 200 manlilikha.[8]

Shotacon for women is almost exclusively yaoi, and may be published in general yaoi anthology magazines or in one of the few exclusively shotacon yaoi anthologies, such as Shōnen Romance. Because of the possible legal issues, US publishers of yaoi have avoided material depicting notably underage characters.[9] In 2006, Juné released an English translation of Mako Takahashi's Naichaisouyo (泣いちゃいそうよ) under the title "Almost Crying",[10] a non-erotic shotacon manga; the book contains several stories featuring pubescent male characters, but their relationships are nonsexual.

Shotacon for male readers may feature either homosexual or heterosexual relationships.[nb 3] Both gay and straight shotacon typically involve escapades between smaller, often pubescent males and young adults (older brother/sister figures), sexually frustrated authority figures (teacher/boss), significantly older "uncle/aunt" figures (neighborhood acquaintances, actual family members), or outright father or mother figures (adopted, step, or full blood relation). Outside of these tropes, stories that involve only young boys (with no older characters) are not rare, with the most common recurring theme being a classmate relation.

Shota stories may be published in (a subset of) general seijin (men's pornographic) manga anthologies or in the few seijin shota manga anthologies, such as Shōnen Ai no Bigaku, which specializes in male-male stories. Some gay men's magazines which offer a particularly broad mix of pornographic material occasionally run stories or manga featuring peri-pubescent characters.[11]

In 2006, the seijin shotacon OVA anime Boku no Pico (ぼくのぴこ, lit. My Pico), which the producer has described as the first shotacon anime,[12] was released. It was later followed by two sequels and an edited version of the first OVA, with content more suitable for viewers under 18. However, three years previously an OVA based on the eroge Enzai was created, featuring explicit sexual acts involving young boys.

Pagpapaliwanag[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. May mungkahi na nasa edad 15 ang siyang paggitan upang maklasipika ang shotacon mula sa Yaoi.[1]
  2. Kilala rin sa tawag na Shotaketto, pero ito ay opisyal na rinomanisa bilang Syotaket sa homepage nito.[7]
  3. Male-male seijin shotacon is not properly considered yaoi, and is published and marketed separately in Japan, but these genres are often conflated in Western terminology.

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. Pandey, Ashish (2005). Dictionary of Fiction. Gyan Books. p. 234. ISBN 81-8205-262-9.
  2. Thompson, Jason (2007). Manga: The Complete Guide. Del Rey. p. 501. ISBN 0-345-48590-4.
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 Saitō Tamaki (2007) "Otaku Sexuality" in Christopher Bolton, Istvan Csicsery-Ronay Jr., and Takayuki Tatsumi ed., page 236 Robot Ghosts and Wired Dreams Naka-arkibo 2011-06-05 sa Wayback Machine. University of Minnesota Press ISBN 978-0-8166-4974-7
  4. 4.0 4.1 Tony McNicol (2004-04-27). "Does comic relief hurt kids?". The Japan Times. Hinango noong 2008-01-18.
  5. Milton Diamond and Ayako Uchiyama (1999). "Pornography, Rape and Sex Crimes in Japan". International Journal of Law and Psychiatry. 22 (1): 1–22. doi:10.1016/S0160-2527(98)00035-1. PMID 10086287. Hinango noong 2008-01-06.
  6. Saitō Tamaki (2007) "Otaku Sexuality" in Christopher Bolton, Istvan Csicsery-Ronay Jr., and Takayuki Tatsumi ed., page 236-237 Robot Ghosts and Wired Dreams Naka-arkibo 2011-06-05 sa Wayback Machine. University of Minnesota Press ISBN 978-0-8166-4974-7
  7. "Syotaket" (sa Japanese). Syotaket. n.d. Hinango noong 2009-07-23.
  8. 8.0 8.1 "History of Syotaket" (sa Japanese). Syotaket. n.d. Sininop mula sa orihinal noong 2009-07-27. Hinango noong 2009-07-23. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (tulong)
  9. Pagliassotti, Dru (November 2008) 'Reading Boys' Love in the West' Particip@tions Volume 5, Issue 2 Special Edition
  10. "Juné Manga - Almost Crying". Juné Manga. Hinango noong 2009-07-23.
  11. McLelland, Mark (2000). Male homosexuality in modern Japan. Routledge. pp. 134, 138. ISBN 0-7007-1300-X.
  12. Michael, Christopher (May 2007). "Animated Discussion". The Walrus Magazine. Sininop mula sa orihinal noong October 12, 2007. Hinango noong June 4, 2009. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (tulong)