Sobekemsaf II

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search
Sekhemre Shedtawy Sobekemsaf
Paraon ng Sinaunang Ehipto
Pamumunoc.1570's BC, 17th Dynasty of Egypt
SinundanSobekemsaf I
KahaliliSekhemre-Wepmaat Intef

Prenomen: Sekhemre Shedtawy
Sḫm-Rˁ-šd-t3.w(j)
Mighty Re, savior of the two lands

M23L2
Hiero Ca1.svg
N5S42F30
N17
N17
Hiero Ca2.svg

Nomen: Sobekemsaf
Sbk m s3=f
Sobek protects him

G39N5
 
Hiero Ca1.svg
I4mV16
f
Hiero Ca2.svg


(Mga) konsorteNubkhaes
Mga anakSekhemre-Wepmaat Intef, Nubkheperre Intef
AmaSobekemsaf I

Si Sobekemsaf II (o mas angkop naSekhemre Shedtawy Sobekemsaf) ang hari ng Ikalabingpitong Dinastiya ng Ehipto nang ang Ehipto ay pinamunuan ng maraming mga hari. Ang kanyang pangalan sa trono na Sekhemre Shedtawy ay nangangahulugang "Makapangyarihan si Re, tagapagligtas ng Dalawang mga Lupain". [1] Pinaniniwalaan ngayon ng mga Ehiptologo na si Sobekemsaf II ama ng parehong sina Sekhemre-Wepmaat Intef at Nubkheperre Intef batay sa inskripsiyong nakaukit sa hamba ng pinto sa mga guho ng isang Ika-17 dinastiyang templo sa Gebel Antef na itinayo sa ilalim ni Nubkheperre Intef. Binanggit ng hamba ng pinto an gisang haring Sobekem[saf] bilang ama ni Nubkheperre Intef/Antef VII--(Antef na bugtong ni Sobekem...) [2] Siya ay may katiyakang ang prinsipe Sobekemsaf na pinatunayn bilang anak at itinalagang kahalili sa trono ni haring Sobekemsaf I sa Cairo Statue CG 386.[3] Ayon sa Abbott Papyrus ate Leopold-Amherst Papyrus na pinetsahan sa Taong 16 ni Ramesses IX, si Sekhemre Shedtawy Sobekemsaf inilibing kasama ng kanyang pangunahing reyna sa kanyang libingang maharlika.

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. Peter Clayton, Chronicle of the Pharaohs, Thames and Hudson Ltd, paperback 2006. p.94
  2. mentioned by Kim Ryholt: The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period c.1800-1550 B.C, pp.266-270 394 File 17/4.6 & p.270
  3. Daniel Polz, Der Beginn des Neuen Reiches. Zur Vorgeschichte einer Zeitenwende. Sonderschriften des Deutschen Archäologischen Instituts, Abteilung Kairo, 31. Berlin/New York: Walter de Gruyter, 2007. pp.49-50