Patinig

Mula sa Wikipediang Tagalog, ang malayang ensiklopedya
Jump to navigation Jump to search

IPA Chart - Vowel (in Tagalog).jpg

Ang isang patinig ay isang silabikong tunog sa pagsasalita na binibigkas nang walang anumang mahigpit sa vocal tract [1]. Ang mga patinig ay isa sa dalawang pangunahing klase ng tunog ng pagsasalita, ang iba ay ang katinig. Ang mga Vowel ay iba-iba sa kalidad, sa lakas at din sa dami (haba) . Sila ay karaniwang tininigan, at malapit na kasangkot sa prosodic pagkakaiba-iba tulad ng tono, intonation at stress .

Kahulugan[baguhin | baguhin ang batayan]

Mayroong dalawang komplementaryong kahulugan ng patinig, ang isa ay ponetiko at isa pa ay ponolohikal .

  • Sa kahulugan ng ponetiko, ang isang patinig ay isang tunog, tulad ng Ingles na "ah" /ɑː/ o "oh" //, na ginawa sa isang bukas na vocal tract ; ito ay median (ang hangin ay nakatakas sa gitna ng dila), ang bibig (hindi bababa sa ilan sa mga pagdaloy ng hangin ay dapat makatakas sa bibig), walang friction at patuloy.[2] Walang makabuluhang pagbuo ng presyon ng hangin sa anumang punto sa itaas ng glottis . Ang kaibahan sa mga katinig, tulad ng Ingles na "sh" [ʃ], na may koneksyon o pagsara sa isang punto kasama ang vocal tract.
  • Sa kahulugan ng ponolohikal, ang isang patinig ay tinukoy bilang silabiko, ang tunog na bumubuo sa tuktok ng isang pantig.[3] Ang isang katumbas na ponetikal ngunit di-silabiko ay isang semi-patinig. Sa mga oral na wika, ang mga ponetikong katinig ay karaniwang bumubuo sa rurok (nucleus) ng marami o lahat ng mga pantig, samantalang ang mga katinig ay bumubuo ng simula at (sa mga wika na mayroon sila) koda . Pinapayagan ng ilang mga wika ang iba pang mga tunog upang bumuo ng nucleus ng isang pantig, tulad ng silabiko (ibig sabihin, bokaliko) ang l sa salitang Ingles na table [tʰeɪ.bl̩] (kapag hindi isinasaalang-alang na may mahinang tunog ng patinig: [tʰeɪ.bəl] ) o ang syllabic r sa Serbo-Croatian na salita vrt [ʋr̩t] "hardin".

Ang ponetikong kahulugan ng "patinig (ibig sabihin, isang tunog na ginawa nang walang paghatak sa vocal tract) ay hindi palaging tumutugma sa ponolohikal na kahulugan (ibig sabihin, isang tunog na bumubuo sa rurok ng isang pantig). [4] Ang mga aproksimante [j] at [w] ay nagsasaad na ito: ang parehong ay walang magkano ng isang pagsikip sa vocal tract (kaya ponetikong tila sila ay tulad ng patinig), ngunit nangyayari ito sa simula ng mga pantig (hal. sa "yet" at "wet") na nagpapahiwatig na ponolohikong sila ay mga katinig. Ang isang katulad na debate ay lumilitaw kung ang isang salita tuad ng bird sa isang rhotic na diyalekto ay may isang kulay na r na patinig / ɝ / o silabikong katinig / ɹ̩ / . Ang Amerikanong linggwistang Kenneth Pike (1943) ay nagmungkahi ng mga terminong "vocoid" para sa isang ponetikong patinig at "patinig" para sa isang ponolohikal na patinig, [5] kaya ang terminolohiyang ito, [j] at [w] ay naiuri bilang vocoids ngunit hindi mga pating. Gayunpaman, sina Maddieson at Emmory (1985) ay nagpakita mula sa isang hanay ng mga wika na ang mga semi-patinig ay ginawa na may mas makitid na koneksiyon ng vocal tract kaysa sa mga patinig, at kaya maaaring ituring na mga katinig sa batayang iyon. [6] Gayunpaman, ang mga pagbigkas na ponetiko at ponemikong kahulugan ay magkakontra pa rin para sa silabikong / l / sa table, o ang silabikong nasal sa button at rhythm.

Artikulasyon[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang X-ray ni Daniel Jones na [i, u, a, ɑ].
Ang orihinal na patinig na may apat na gilid, mula sa pagsasalita ni Jones. Ang patinig na trapezoid ng modernong IPA, at sa tuktok ng artikulong ito, ay isang pinasimple na pag-render ng diagram na ito. Ang mga bala ay ang mga kardinal na mga puntos ng patinig. (Ang isang parallel diagram ay sumasaklaw sa harap at gitnang bilugan at pabalik na mga vowel na hindi nakapaligid. ) Ang mga selula ay nagpapahiwatig ng mga saklaw ng pagsasalita na maaaring makatuwirang maipo-transcribe sa mga kardinal na mga titik ng ula, [i, e, ɛ, a, ɑ, ɔ, o, u, ɨ], at di-kardinal [ə] . Kung ang isang wika ay mas kaunti kaysa sa mga katangiang ito ng vowel, [e, ɛ] ay maaaring pagsama sa [e], [o, ɔ] sa [o], [a, ɑ] sa [a], atbp. Kung ang isang wika ay tumutukoy sa higit pa, maaaring idadagdag ang [ɪ] kung saan magkakahiwalay ang [i, e, ɨ, ə], [ʊ] kung saan [u, o, ɨ, ə] bumalandra, at [ɐ] kung saan [ɛ, ɔ, a, ɑ, ə] bumalandra.

Ang tradisyunal na pagtingin sa produksyon ng patinig, na nakalarawan para sa halimbawa sa terminolohiya at pagtatanghal ng International Phonetic Alphabet, ay isa sa mga tampok na artikulat na tumutukoy sa kalidad ng patinig na tumutukoy sa iba pang mga vowel. Naitaguyod ni Daniel Jones ang cardinal vowel system upang ilarawan ang mga vowel sa mga tuntunin ng mga katangian ng taas ng dila (vertical dimension), dila backness (pahalang na dimensyon) at roundedness (lip articulation). Ang tatlong mga parameter na ito ay ipinapahiwatig sa eskematiko na may apat na panig na bokabularyo IPA na bokabularyo sa kanan. May mga karagdagang mga tampok ng patinig na kalidad, gaya ng ngalangala na posisyon (tunong na galing sa ilong), uri ng vocal fold panginginig ng boses (phonation), at dila ugat posisyon.

Ang paglilihi ng pagbigkas ng patinig ay kilala na hindi tumpak mula pa noong 1928. Sinabi ni Peter Ladefoged na "ang mga naunang phoneticians ... naisip nila ay naglalarawan ng pinakamataas na punto ng dila, ngunit hindi sila. Sila ay tunay na naglalarawan ng mga formant frequency. " [7] (Tingnan sa ibaba. ) Ang IPA Handbook concedes na "ang patinig na may apat na gilid ay dapat na itinuturing bilang isang abstraction at hindi isang direktang pagma-map ng posisyon ng dila." [8]

Gayunpaman, ang konsepto na ang mga katangian ng patinig ay pangunahing tinutukoy ng posisyon ng dila at lip rounding ay patuloy na gagamitin sa pedagogy, dahil nagbibigay ito ng intuitive na paliwanag kung paano ang mga vowel ay nakikilala.

Taas[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang taas ng patinig ay pinangalanan para sa vertical na posisyon ng dila na may kaugnayan sa alinman sa bubong ng bibig o ang siwang ng panga . Gayunpaman, ito ay aktwal na tumutukoy sa unang formant (pinakamababang lagong ng boses), abbreviated F1, na kung saan ay nauugnay sa taas ng dila. Sa mga saradong patinig, kilala rin bilang mga mataas na patinig, tulad ng [i] at [u], ang unang form ay pare-pareho sa dila na nakaposisyon malapit sa panlasa, mataas sa bibig, habang sa mga bukas na patinig, na kilala rin bilang mga mababang patinig, tulad ng [a], ang F1 ay pare-pareho sa panga bukas at ang dila ay nakaposisyon mababa sa bibig. Taas ay tinukoy sa pamamagitan ng kabaligtaran ng F1 halaga: Ang mas mataas ang dalas ng unang formant, mas mababa (mas bukas) ang patinig. [a]

Tinutukoy ng International Phonetic Alphabet ang pitong degri ng taas ng patinig, ngunit walang wika ang kilala upang makilala ang lahat ng mga ito nang hindi nakikilala ang isa pang katangian:

  • sarado (mataas)
  • halos sarado (halos-mataas)
  • saradong-katamtaman (mataas-na-katamtaman)
  • katamtaman (totoong katamtaman)
  • bukas-katamtaman (mababang-katamtaman)
  • halos bukas (saradong-mababa)
  • bukas (mababa)

Ang mga titik na [e, ø, ɵ, ɤ, o] ay kadalasang ginagamit para sa alinman sa saradong-kataman o totoong katamtaman na mga patinig. Gayunpaman, kung mas kailangan ang katumpakan, ang mga totoong-katamtamang patinig ay maaaring nakasulat sa isang pagbaba ng diacritic [e̞, ø̞, ɵ̞, ɤ̞, o̞] . Ang wika ng Kensiu, na sinasalita sa Malaysia at Taylandiya, ay hindi pangkaraniwang sa pagkakaiba sa totoo-sa kalagitnaan ng malapitan at bukas na mga vowel, nang walang anumang pagkakaiba sa iba pang mga parameter tulad ng pagsisikap o pag-ikot.

Bagaman ang Ingles ay naiiba sa anim na taas sa mga patinig nito, ang mga ito ay nagtutulungan sa pagkakaiba sa kawalang-kakayahan, at marami ang mga bahagi ng mga diptonggo. Lumilitaw na ang ilang mga varayti ng Aleman ay may limang taas ng patinig na tumutukoy sa malaya ng haba o iba pang mga parameter. Ang diyalektong Bavarian ng Amstetten ay may labintatlong mahaba patinig, na kung saan ay iniulat na makilala ang limang taas (sarado, saradong-karamtaman, katamtaman, bukas-katamtaman at bukas) bawat isa sa harap na di-pabilog, harap na bilugan, at mga patinig na likod na pabilog pati na rin ang isang bukas central vowel, para sa kabuuan ng limang taas ng patinig: / ie ɛ̝ ɛ /, / y ø œ ̝ œ /, / uo ɔ̝ ɔ /, / ä / . Kung hindi man, walang wika na kilala na tumutukoy sa higit sa apat na antas ng taas ng patinig.

Ang parameter ng taas ng patinig ay ang pangunahing tampok ng cross-linguistic ng mga vowel sa lahat ng sinasalita ng wika na sinaliksik hanggang ngayon ay gumagamit ng taas bilang isang tampok na kaibahan. Walang iba pang mga parameter, kahit na backness o rounding (tingnan sa ibaba), ay ginagamit sa lahat ng mga wika. Ang ilang mga wika ay may mga vertical na sistema ng patinig na kung saan ay hindi bababa sa isang antas ng phonemic, ang taas lamang ang ginagamit upang makilala ang mga vowel.

Kalikuran[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang mga ideyalistang dila ng mga posisyon ng mga kardinal na front vowel na may pinakamataas na punto na ipinahiwatig.

Ang pagkalikit ng patinig ay pinangalanan para sa posisyon ng dila habang nagsasalita ng isang patinig na may kaugnayan sa likod ng bibig. Tulad ng taas ng patinig, gayunpaman, ito ay tinukoy ng isang formant ng boses, sa kasong ito ang pangalawang, F2, hindi sa posisyon ng dila. Sa harap vowels, tulad ng [i], ang dalas ng F2 ay medyo mataas, na sa pangkalahatan ay tumutugma sa isang posisyon ng dila pasulong sa bibig, samantalang sa likod vowels, tulad ng [u], F2 ay mababa, na naaayon sa dila na nakaposisyon patungo sa likod ng bibig.

Ang International Phonetic Alphabet ay tumutukoy sa limang grado ng backback ng patinig:

  • harap
  • malapit na
  • sentral
  • malapit-likod
  • bumalik

Maaaring idagdag sa kanila ang front-central at back-central, naaayon sa mga vertical line na naghihiwalay sa central mula sa mga puwang ng vowel sa harap at likod sa ilang mga diagrams ng IPA. Gayunpaman, ang front-central at back-central ay maaari ring gamitin bilang mga terminong magkasingkahulugan sa malapit-harap at malapit-likod . Walang naiintindeng wika na tumutukoy sa higit sa tatlong antas ng kawalang-likha o may isang wika na naiiba sa harap ng mga vowels na malapit sa harap o hindi rin sa likod ng mga malapit.

Kahit na ang ilang mga Ingles na dialekto ay may vowels sa limang grado ng backness, walang nakakaalam na wika na nagpapakita ng limang grado ng backness nang walang karagdagang mga pagkakaiba sa taas o rounding.

Pabilugan[baguhin | baguhin ang batayan]

Binubuo ang Roundedness pagkatapos ng pag-ikot ng mga labi sa ilang mga vowel. Dahil ang labi rounding ay madaling nakikita, vowels ay maaaring karaniwang nakilala bilang bilugan batay sa pagsasalita ng mga labi. Acoustically, bilugan vowels ay kinilala sa pangkalahatan sa pamamagitan ng isang pagbaba sa F2, bagaman F1 ay bahagyang nabawasan.

Sa karamihan ng mga wika, ang roundedness ay isang tampok na reinforcing ng kalagitnaan sa mataas na pabalik vowels sa halip na isang natatanging tampok. Karaniwan, ang mas mataas na back vowel, mas matindi ang rounding. Gayunpaman, sa ilang mga wika, ang pagkakabukod ay independiyenteng mula sa likod, gaya ng Pranses at Aleman (na may mga harap na bilog na vowels), karamihan sa mga Uralic na wika (ang Estonian ay may pagkakaiba-iba para sa / o / at mga vowel sa harap), mga wika ng Turkic (na may pagkakaiba para sa front vowels at / u / ), at Vietnamese na may mga back vowels sa likod.

Gayunpaman, kahit na sa mga wikang iyon ay karaniwang may ilang mga phonetic correlation sa pagitan ng rounding at backness: ang front rounded vowels ay may posibilidad na maging mas front-gitnang kaysa sa harap, at likod unrounded vowels ay may posibilidad na maging mas back-gitnang kaysa sa likod. Kaya, ang pagkakalagay ng mga vowels na hindi nakalagay sa kaliwa ng mga vowel sa bilog sa IPA ay isang mapanimdim sa kanilang posisyon sa formant space.

Ang iba't ibang uri ng labialization ay posible. Sa gitna hanggang mataas na bilog na mga vowel ang mga labi ay karaniwang nakausli ("pursed") sa labas, isang kababalaghan na kilala bilang exolabial rounding dahil ang mga labi ng mga labi ay nakikita, samantalang sa kalagitnaan hanggang mataas na bilugan ang mga vowel sa harap ang mga labi ay karaniwang "naka-compress" ang mga gilid ng mga labi na nakuha at iguguhit sa bawat isa, isang hindi pangkaraniwang bagay na kilala bilang endolabial rounding. Gayunpaman, hindi lahat ng mga wika ay sumusunod sa huwarang iyon. Ang Japanese / u /, halimbawa, ay isang endolabial (naka-compress) na pabalik na patinig, at tunog ay lubos na naiiba mula sa isang Ingles exolabial / u / . Suweko at Norwegian ay ang tanging dalawang kilalang mga wika kung saan ang tampok ay kaibahan; mayroon silang parehong endo- at exo-labial malapit na vowels sa harap at malapit central vowels, ayon sa pagkakabanggit. Sa maraming phonetic na paggamot, kapwa ay itinuturing na mga uri ng rounding, ngunit ang ilang mga phoneticians ay hindi naniniwala na ang mga ito ay mga subset ng isang hindi pangkaraniwang bagay at nagpapahiwatig sa halip ng tatlong mga independiyenteng katangian ng bilugan (exolabial) at compressed (endolabial) at hindi napalibutan. Ang lip posisyon ng mga vowels na hindi nakapaligid ay maaari ring i-classify nang hiwalay bilang kumalat at neutral (ni hindi bilugan o kumalat). [10] Ang iba ay makilala ang mga naka-compress na bilog vowels, kung saan ang mga sulok ng bibig ay inilabas magkasama, mula sa compressed unrounded vowels, kung saan ang mga labi ay compressed ngunit ang mga sulok ay mananatiling bukod tulad ng sa spread vowels.

Harap, itinaas at binawi[baguhin | baguhin ang batayan]

Talaksan:Esling vowel chart.png
Front, itinaas at binawi ang tatlong sukat ng artikulat ng puwang ng patinig

Ang konsepsiyon ng dila gumagalaw sa dalawang direksiyon, mataas – mababa at front – likod, ay hindi suportado ng articulatory katibayan at hindi linawin kung paano articulation nakakaapekto patinig kalidad. Ang mga Vowels sa halip ay maaaring characterized sa pamamagitan ng tatlong mga direksyon ng paggalaw ng dila mula sa neutral na posisyon nito: harap, itinaas, at binawi. Ang mga vowel sa harap ( [i, e, ɛ] at, sa isang mas maliit na lawak [a, ɨ, ɘ, ɜ], atbp.), Ay maaaring pangalawa na kwalipikado bilang malapit o bukas, tulad ng sa tradisyonal na paglilihi, ngunit sa halip ang isang unitary na kategorya ng mga pabalik na vowel, ang muling pagpapangkat ng mga vowels na nakataas vowels, kung saan ang katawan ng dila papalapit sa velum ( [u, o, ɨ ], atbp), at retracted vowels, kung saan ang ugat ng dila papalapit sa pharynx ( [ ɑ, ɔ], atbp. ):

  • front
  • raised
  • retracted

Ang pagsapi sa mga kategoryang ito ay skeilar, na may mga mid-central vowel na nasa gilid sa anumang kategorya. [11]

Nasalisasyon[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang Nasalisasyon ay nangyayari kapag ang hangin ay nakatakas sa ilong. Ang mga vowel ay madalas na nasalisado sa ilalim ng impluwensiya ng mga kalapit na mga konsol sa ilong, tulad ng sa Ingles na kamay / hænd /. Gayunman, ang nasalised na mga vowel ay hindi dapat malito sa mga patinig ng ilong . Ang huli ay tumutukoy sa mga vowel na naiiba mula sa kanilang mga oral counterparts, tulad ng sa French / ɑ /. / ɑ /.

Ponasyon[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang pagsingaw ay naglalarawan kung ang vocal cords ay vibrating sa panahon ng pagsasalita ng isang patinig. Karamihan sa mga wika ay may tinig lamang na vowels, ngunit maraming mga Katutubong Amerikanong wika, tulad ng Cheyenne at Totonac, kaibahan tininigan at devoiced vowels. Ang mga vowel ay ginagamitan ng pagbulong. Sa wikang Hapon at sa Quebec Pranses, ang mga vowel na nasa pagitan ng mga walang bayad na mga konsonante ay madalas na ginugol.

Ang modal na boses, katakut-takot na boses, at humihinga na boses (murmured vowels) ay mga uri ng pagtawag na ginagamit nang magkakaiba sa ilang wika. Kadalasan, sila ay nagaganap sa tono o mga pagkakaiba ng stress; Sa wikang Mon, ang mga vowel na binibigkas sa mataas na tono ay ginawa rin na may katus na boses. Sa ganitong mga kaso, maaaring hindi malinaw kung ito ang tono, ang uri ng pagsasalita, o ang pagpapares ng dalawa na ginagamit para sa phonemic contrast . Ang kombinasyon ng phonetic cues (phonation, tone, stress) ay kilala bilang rehistro o rehistro ng complex .

Tenseness[baguhin | baguhin ang batayan]

Ginagamit ang tenseness upang ilarawan ang pagsalungat ng panahong mga vowel kumpara sa lax vowels . Ang pagsalungat na ito ay ayon sa kaugalian ay naisip na resulta ng mas mataas na tensyon ng laman, bagaman paulit-ulit na nabigo ang mga ponetikong eksperimento upang ipakita ito.[kailangan ng sanggunian] [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2019)">kailangan ng pagbanggit</span> ] Hindi tulad ng iba pang mga katangian ng kalidad ng patinig, ang tenseness ay naaangkop lamang sa ilang mga wika na may ganitong pagsalungat (pangunahin na mga wikang Aleman, eg Ingles ), samantalang ang mga vowels ng iba pang mga wika (eg Espanyol ) ay hindi maaaring inilarawan na may paggalang sa tenseness sa anumang makabuluhang paraan.   [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2019)">kailangan ng pagbanggit</span> ] Ang isa ay maaaring makilala ang Ingles tense kumpara sa lax vowels halos, na may spelling nito. Karaniwang nangyayari ang mga patinig na tanghaga sa mga salita na may pangwakas na tahimik na e, tulad ng sa asawa . Ang mga vowel ng Lax ay nangyayari sa mga salita nang walang tahimik na e, tulad ng banig . Sa Amerikanong Ingles, ang mga vowels ng lax [ɪ, ɛ, æ, ʊ, ʌ] ay hindi maaaring lumitaw sa mga nabantayang bukas na syllables. [12]

Sa tradisyunal na balarila, ang mga mahabang vowel kumpara sa mga maikling vowel ay karaniwang ginagamit, kumpara sa panahunan at lax . Ang dalawang set ng mga termino ay ginagamit ng iba sa pamamagitan ng ilang dahil ang mga tampok ay magkakatulad sa ilang mga iba't ibang Ingles.[kailangang linawin] Karagdagang Sa karamihan ng mga wikang Aleman, ang mga vowel ng lax ay maaari lamang mangyari sa saradong syllable . Samakatuwid, ang mga ito ay kilala rin bilang naka- check vowels, samantalang ang tensyon na vowels ay tinatawag na libreng vowels dahil maaari itong mangyari sa anumang uri ng pantig.[kailangan ng sanggunian] [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2019)">kailangan ng pagbanggit</span> ]

Posisyon ng ugat ng dila[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang advanced na wika root (ATR) ay isang tampok na karaniwang sa buong Africa, ang Pacific Northwest, at nakakalat iba pang mga wika tulad ng Modern Mongolian .[kailangan ng sanggunian] Ang kaibahan sa pagitan ng mga advanced na at retracted na ugat ng dila ay kahawig ng kaibahan ng tensyon ng tunog ng tunog, ngunit ang mga ito ay naiiba sa iba. Ang mga vowel ay nagsasangkot ng kapansin-pansin na pag-igting sa vocal tract.

Pangalawang pagkakakilanlan sa vocal tract[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang mga vowels na may pharyngealized ay nagaganap sa ilang mga wika tulad ng Sedang at ang mga wika ng Tungusic . Ang Pharyngealisation ay katulad ng sa pagsasalita sa retracted dahon root ngunit ay acoustically naiiba.

Ang isang mas malakas na antas ng pharyngealisation ay nangyayari sa mga wika ng Northeast Caucasian at ang mga wika ng Khoisan . Maaaring sila ay tinatawag na epiglottalized dahil ang pangunahing koneksyon ay nasa dulo ng epiglottis.

Ang pinakadakilang antas ng pharyngealisation ay matatagpuan sa strident vowels ng Khoisan languages, kung saan ang larynx ay itinaas, at ang pharynx constricted, upang ang alinman sa epiglottis o ang arytenoid cartilages vibrate sa halip ng vocal cords.

Tandaan na ang mga salitang pharyngealized, epiglottalized, strident, at sphterteric ay minsan ay ginagamit nang magkakaiba.

Rhotic vowels[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang Rhotic vowels ay ang "R-colored vowels" ng American English at ng ilang iba pang mga wika.

Acoustics[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang Spectrogram ng mga patinig na [i, u, ɑ]. Ang [ɑ] ay isang mababang patinig, kaya ang halaga ng F1 nito ay mas mataas kaysa sa [i] at [u], na mataas na patinig. [i] ay isang harap na patinig, kaya ang F2 nito ay mas mataas kaysa sa [u] at [ɑ], na mga likod na patinig.
An idealized schematic of vowel space, based on the formants of Daniel Jones and John Wells pronouncing the cardinal vowels of the IPA. The scale is logarithmic. The grey range is where F2 would be less than F1, which by definition is impossible. [a] is an extra-low central vowel. Phonemically it may be front or back, depending on the language. Rounded vowels that are front in tongue position are front-central in formant space, while unrounded vowels that are back in articulation are back-central in formant space. Thus [y ɯ] have perhaps similar F1 and F2 values to the high central vowels [ɨ ʉ]; similarly [ø ɤ] vs central [ɘ ɵ] and [œ ʌ] vs central [ɜ ɞ].
The same chart, with a few intermediate vowels. Low front [æ] is intermediate between [a] and [ɛ], while [ɒ] is intermediate between [ɑ] and [ɔ]. The back vowels change gradually in rounding, from unrounded [ɑ] and slightly rounded [ɒ] to tightly rounded [u]; similarly slightly rounded [œ] to tightly rounded [y]. With [a] seen as an (extra-)low central vowel, the vowels [æ ɐ ɑ] can be redefined as front, central and back (near-)low vowels.

Ang mga acoustics ng vowels ay medyo naintindihan. Ang iba't ibang mga katangian ng patinig ay natanto sa mga acoustic na pagsusuri ng mga vowel sa pamamagitan ng mga kamag-anak na halaga ng mga formant, mga tunog resonances ng vocal tract na lumilitaw bilang madilim na banda sa isang spectrogram . Ang tinig ng boses ay gumaganap bilang isang malagong lukab, at ang posisyon ng panga, labi, at dila ay nakakaapekto sa mga parameter ng malagong lukab, na nagreresulta sa iba't ibang mga formant na halaga. Ang mga acoustics ng vowels ay maaaring makita sa pamamagitan ng spectrograms, na nagpapakita ng acoustic enerhiya sa bawat dalas, at kung paano ito nagbabago sa oras.

Ang unang formant, na dinaglat na "F1", ay tumutugma sa pagbukas ng patinig (taas ng patinig). Ang bukas na mga vowel ay may mataas na frequency ng F1, habang ang mga malapit na vowel ay may mga mababang frequency ng F1, tulad ng makikita sa kasamang spectrogram: Ang [i] at [u] ay may mga katulad na mababang unang anay, samantalang ang [ɑ] ay may mas mataas na formant.

Ang ikalawang formant, F2, ay tumutugma sa front ng patinig. Ang mga pabalik na vowel ay may mababang frequency ng F2, habang ang mga front vowel ay may mataas na F2 frequency. Ito ay napakalinaw sa spectrogram, kung saan ang front vowel [i] ay may mas mataas na F2 frequency kaysa sa iba pang dalawang vowels. Gayunpaman, sa mga bukas na vowels, ang mataas na dalas ng F1 ay nagpapalakas din ng pagtaas sa F2 frequency, kaya ang isang alternatibong sukat ng frontness ay ang pagkakaiba sa pagitan ng una at ikalawang formant. Para sa kadahilanang ito, gusto ng ilang tao na magplano bilang F1 vs. F2   -   F1. (Ang dimensyong ito ay kadalasang tinatawag na 'backness' sa halip na 'frontness', ngunit ang terminong 'backness' ay maaaring maging counterintuitive kapag tinatalakay ang mga formant. )

Sa ikatlong edisyon ng kanyang aklat-aralin, si Peter Ladefoged ay nagrekomenda sa paggamit ng mga plots ng F1 laban sa F2   -   F1 upang kumatawan sa kalidad ng patinig. [13] Gayunman, sa ika-apat na edisyon, siya ay nagbago upang magpatibay ng isang simpleng balangkas ng F1 laban sa F2, [14] at ang simpleng balangkas na ito ng F1 laban sa F2 ay pinananatili para sa ikalimang (at huling) edisyon ng aklat. [15] Inihahambing ni Katrina Hayward ang dalawang uri ng mga plots at nagtapos na ang paglalagay ng F1 laban sa F2   -   F1 "ay hindi masyadong kasiya-siya dahil sa epekto nito sa paglalagay ng gitnang mga vowel", [16] kaya inirerekomenda din niya ang paggamit ng isang simpleng balangkas ng F1 laban sa F2. Sa katunayan, ang ganitong uri ng balangkas ng F1 laban sa F2 ay ginagamit ng mga analista upang ipakita ang kalidad ng mga vowel sa malawak na hanay ng mga wika, kabilang ang RP, [17] [18] ang Queen's English, [19] American English, [20] Singapore English, [21] Brunei English, [22] North Frisian, [23] Turkish Kabardian, [24] at iba't ibang katutubong wika sa Australya. [25]

Ang mga R-kulay na vowel ay nailalarawan sa pamamagitan ng pagbaba ng mga halaga ng F3.

Ang pag-ikot sa pangkalahatan ay natanto sa pamamagitan ng pagbaba ng F2 na may kaugaliang mapalakas ang pagbabalik ng patinig. Ang isang epekto nito ay ang mga pabalik na vowel ay karaniwang karaniwang bilugan habang ang mga front vowel ay karaniwang hindi napalilibutan; ang isa pa ay ang mga bilog na mga vowel ay may posibilidad na magplano sa kanan ng mga vowel na hindi nakaligtaan sa mga vowel chart. Iyon ay, may dahilan para sa paglalagay ng mga pares ng patinig sa paraan ng mga ito.

Prosody at intonation[baguhin | baguhin ang batayan]

Bilang karagdagan sa pagkakaiba-iba sa kalidad ng patinig tulad ng inilarawan sa itaas, ang mga vowel ay nag-iiba bilang isang resulta ng mga pagkakaiba sa prosody . Ang pinakamahalagang mga variable ng prosodic ay pitch ( pangunahing frequency ), loudness ( intensity ) at haba ( tagal ) Gayunpaman, ang mga tampok ng prosody ay karaniwang itinuturing na hindi nalalapat sa patinig mismo, ngunit sa pantig na kung saan ang vowel ay nangyayari. Sa ibang salita, ang domain ng prosody ay ang pantig, hindi ang segment (patinig o consonant). [26] Maaari naming ilista sandali ang epekto ng prosody sa bahagi ng patinig ng isang pantig.

  • Pitch: sa kaso ng isang pantig tulad ng 'cat', ang tanging tininigan na bahagi ng pantig ay ang patinig, kaya ang patinig ay nagdadala ng impormasyon sa pitch. Ito ay maaaring may kaugnayan sa pantig na kung saan ito ay nangyayari, o sa isang mas malaking kahabaan ng pagsasalita na kung saan ang isang likas na tabas ay kabilang. Sa isang salita tulad ng 'tao', ang lahat ng mga segment sa pantig ay sonorant at lahat ay lalahok sa anumang pagkakaiba-iba ng pitch.
  • Kalakasan na tunog: ang variable na ito ay tradisyonal na nauugnay sa linggwistikong stress, bagaman ang iba pang mga kadahilanan ay kadalasang kasangkot sa ito. Lehiste (ibid) ay nagpapahiwatig na ang stress, o loudness, ay hindi maaaring nauugnay sa isang solong segment sa isang pantig na nakapag-iisa sa natitirang pantig (p 147). Nangangahulugan ito na ang tunog ng patinig ay kasabay ng lakas ng pantig na kung saan ito nangyayari.
  • Haba: mahalaga na makilala ang dalawang aspeto ng haba ng patinig . Ang isa ay ang phonological pagkakaiba sa haba na ipinakita ng ilang mga wika. Ang Hapon, Finnish, Hungarian, Arabic at Latin ay mayroong dalawang-way phonemic contrast sa pagitan ng maikli at mahabang vowels . Ang wika ng Mixe ay may tatlong-daan na kaibahan sa maikling, kalahating mahaba, at mahabang vowels. [27] Ang iba pang uri ng pagkakaiba-iba ng haba sa mga vowel ay hindi naiiba, at ang resulta ng kaparehong pagkakaiba sa pagsasalita: ang mga vowel ay may posibilidad na mapalawak kapag sa isang pagkabalisa na pantig, o kapag ang pagbigkas rate ay mabagal.

Monophthongs, diphthongs, triphthongs[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang tunog ng patinig na ang kalidad ay hindi nagbabago sa paglipas ng tagal ng patinig ay tinatawag na isang monophthong . Ang mga monophthongs ay tinatawag na "dalisay" o "matatag" na mga vowel. Ang isang tunog ng patinig na dumadaloy mula sa isang kalidad patungo sa isa pang ay tinatawag na isang diphthong, at isang patinig na tunog na kumikilos nang sunud-sunod sa pamamagitan ng tatlong katangian ay isang triphthong .

Ang lahat ng mga wika ay may mga monophthong at maraming mga wika ay may mga diphthong, ngunit ang triptonggo o mga tunog ng patinig na mayroon mang mga target na kalidad ay retibong bihira na cross-linguistical. Ang Ingles ay may kabuuhang tatlong mga uri: ang patinig tunog sa hit ay isang monophthong / ɪ /, ang patinig tunog sa boy ay sa karamihan ng mga diyalekto isang diptonggo / ɔɪ /, at ang tunog ng patinig ng flower, / aʊər /, bumuo ng isang triptonggo o disyllable, depende sa dialect.

Sa phonology, diphthongs at triphthongs ay nakikilala mula sa mga pagkakasunud-sunod ng monophthongs sa pamamagitan ng kung ang tunog ng patinig ay maaaring masuri sa iba't ibang mga phonemes o hindi. Halimbawa, ang mga patinig tunog sa isang dalawang-pantig pagbigkas ng salita flower (/ flaʊər /) phonetically bumuo ng isang disyllabic triptonggo, ngunit ang mga phonologically isang pagkakasunod-sunod ng isang diptonggo (kinakatawan ng mga titik ⟨ow⟩ at isang monophthong (kinakatawan ng ang mga titik ⟨er⟩ Ang ilang mga lingguwista ay gumagamit ng mga term na diphthong at triphthong lamang sa phonemic na kahulugan.

Nakasulat na mga vowel[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang pangalan na "patinig" ay kadalasang ginagamit para sa mga simbolo na kumakatawan sa mga tunog ng patinig sa sistema ng pagsulat ng isang wika, lalo na kung ang wika ay gumagamit ng isang alpabeto . Sa mga sistema ng pagsulat batay sa alpabeto ng Latin, ang mga letra ay A, E, I, O, U, Y, W at kung minsan ang iba ay maaaring gamitin upang kumatawan sa mga vowel. Gayunpaman, hindi lahat ng mga titik na ito ay kumakatawan sa mga vowels sa lahat ng mga wika, o kahit na tuloy-tuloy sa loob ng isang wika (ilan sa mga ito, lalo na W at Y, ay ginagamit din upang kumatawan sa mga approximants ). Bukod dito, ang isang patinig ay maaaring kinakatawan ng isang sulat na karaniwang nakalaan para sa mga konsonante, o isang kumbinasyon ng mga titik, lalo na kung saan ang isang titik ay kumakatawan sa ilang mga tunog nang sabay-sabay, o sa kabaligtaran; Kasama sa mga halimbawa mula sa Ingles ang igh sa "thigh" at x sa "x-ray". Bilang karagdagan, ang mga extension ng Latin na alpabeto ay may tulad na mga independiyenteng mga titik ng ula, Ä, Ö, Ü, Å, Æ, at Ø .

Ang phonetic values ay magkaiba sa pamamagitan ng wika, at ang ilang mga wika ay gumagamit ng I at Y para sa consonant [j], halimbawa, paunang ako sa wikang Italyano o Romanian at unang Y sa Ingles. Sa orihinal na Latin na alpabeto, walang nakasulat na pagkakaiba sa pagitan ng V at U, at ang titik ay kumakatawan sa approximant [w] at ang vowels [u] at [ʊ] . Sa Modern Welsh, ang titik W ay kumakatawan sa parehong mga tunog. Katulad nito, sa Creek, ang titik V ay kumakatawan sa [ə] . Walang kinakailangang direktang isa-sa-isang sulat sa pagitan ng mga tunog ng patinig ng isang wika at ang mga titik ng patinig. Maraming mga wika na gumagamit ng isang anyo ng Latin na alpabeto ay may higit pang mga tunog ng patinig kaysa maaaring maipakita sa standard na hanay ng limang mga titik ng vowel. Sa spelling ng Ingles, ang limang titik na A E I O at U ay maaaring kumatawan sa iba't ibang mga tunog ng patinig, samantalang ang titik Y ay madalas na kumakatawan sa mga vowel (tulad ng halimbawa, "gym", "happy", o mga diphthong sa "cry "," thyme"); [28] W ay ginagamit sa kumakatawan sa ilang mga diphthongs (tulad ng sa "cow ") at upang kumatawan sa isang monophthong sa hiniram na mga salita " cwm " at " crwth " (kung minsan cruth).

Ang mga pagkakaiba sa pagbigkas ng mga titik ng vowel sa pagitan ng Ingles at mga kaugnay na wika nito ay maaaring mabibilang ng Great Vowel Shift . Pagkatapos ng imprenta ay ipinakilala sa England, at samakatuwid pagkatapos ng pagbaybay ay higit pa o mas mababa standardized, ang isang serye ng mga dramatikong pagbabago sa pagbigkas ng mga patinig phonemes ay nangyari, at patuloy sa kamakailang mga siglo, ngunit hindi nakalarawan sa sistema ng spelling. Nagdulot ito ng maraming hindi pagkakapare-pareho sa pagbabaybay ng mga tunog ng mga patinig ng Ingles at pagbigkas ng mga titik ng Ingles na mga patinig (at sa maling pagbigkas ng mga banyagang salita at mga pangalan ng mga nagsasalita ng Ingles).

Ang pagkakaroon ng mga pagbabago sa patinig ay dapat maglingkod bilang isang bandila ng pag-iingat sa sinuman na nagsisikap na bigkasin ang isang sinaunang wika o, sa katunayan, ang anumang tula (sa anumang wika) mula sa dalawang siglo na ang nakakaraan o mas maaga.

Mga sistema[baguhin | baguhin ang batayan]

Ang kahalagahan ng mga vowel sa pagkilala ng isang salita mula sa iba ay nag-iiba mula sa wika sa wika. Halos lahat ng mga wika ay mayroong hindi bababa sa tatlong phonemic vowels, karaniwang / i /, / a /, / u / tulad ng sa Classical Arabic at Inuktitut, bagama't ang Adyghe at maraming mga wika ng Sepik ay mayroong vertical vowel system na / ɨ /, / ə /, / a / . Ang ilang mga wika ay may mas kaunti, bagaman ang ilang mga Arrernte, Circassian, ang mga wika ng Ndu ay pinagtatalunan na may dalawa lamang, / ə / at / a /, na may [ɨ] pagiging epenthetic .

Ito ay hindi tapat na sabihin kung aling wika ang may pinakamaraming vowels, yamang depende ito sa kung paano ito binibilang. Halimbawa, ang mahaba vowels, mga vowel ng ilong, at iba't ibang mga phonation ay maaaring o hindi maaaring mabilang nang hiwalay; sa katunayan, maaaring paminsan-minsan ay hindi maliwanag kung ang ponon ay nabibilang sa mga vowel o mga konsonante ng isang wika. Kung ang mga bagay na ito ay binabalewala at ang mga vowel lamang na may nakatutok na mga letra ng IPA ('mga katangian ng vowel') ay isinasaalang-alang, kung gayon napakakaunting wika ay may higit sa sampu. Ang mga wikang Aleman ay may ilan sa mga pinakamalaking inventories: Ang Standard Danish ay may 11 hanggang 13 maikling vowels ( / (a) ɑ (ɐ) e ə ɛ io ɔ u ø œ y / ), habang ang Amstetten na diyalekto ng Bavarian ay naiulat na mayroon labintatlong mahaba vowels: / iː yː eː øː ɛː œ ː æ ː ː ː ː ɒ ː ɔː oː uː / .[kailangan ng sanggunian] Ang sitwasyon ay maaaring maging lubos disparate sa loob ng isang parehong wika family: Spanish at French dalawang malapit na nauugnay Romance wika ngunit Spanish ay may lamang limang purong patinig katangian, / a, e, i, o, u /, habang classical French may labing-isang: / a, ɑ, e, ɛ, i, o, ɔ, u, y, œ, ø / at apat na mga vowels ng ilong / ɑ /, / ɛ /, / ɔ / at / œ / . Ang mga wika ng Mon-Khmer ng Timog-silangang Asya ay mayroon ding mga malalaking inventories, tulad ng labing-isang vowels ng Vietnamese : / ie ɛ ɐ a ə ɔ ɤ o ɯ u / . Ang mga wikang Wu ay may pinakamalaking inventories ng Tsino; Ang Jinhui dialect ng Wu ay naiulat din na may labing-isang vowels: sampung pangunahing vowels, / iye ø ɛ ɑ ɔ ou ɯ /, kasama ang pinaghihigpitan / ɨ / ; ito ay hindi binibilang ang pitong vowels ng ilong. [29]

Ang isa sa mga pinaka-karaniwang vowels ay [a̠] ; ito ay halos unibersal para sa isang wika na magkaroon ng hindi bababa sa isang bukas na patinig, bagaman ang karamihan sa mga dialekto ng Ingles ay may [æ] at isang [ɑ] -at madalas ay isang [ɒ], lahat ng bukas na mga vowel-ngunit walang gitnang [a] . Ang ilang mga Tagalog at Cebuano ay may [ɐ] kaysa sa [a], at ang Dhangu Yolngu ay inilarawan bilang pagkakaroon ng / ɪ ɐ ʊ /, nang walang anumang mga vowel sa paligid. [i] ay karaniwan din, bagaman ang Tehuelche ay may mga vowels / eao / na walang malapit na mga vowel. Ang ikatlong patinig ng Arabic-type na tatlong-vowel system, / u /, ay mas mababa karaniwan. Ang isang malaking bahagi ng mga wika ng North America mangyari na magkaroon ng isang apat na-vowel system na walang / u / : / i, e, a, o / ; Ang mga Nahuatl at Navajo ay mga halimbawa.

Sa karamihan ng mga wika, ang mga vowel ay nagsisilbi upang higit na makilala ang magkakahiwalay na lexemes, sa halip na magkakaibang mga pormularyo ng inflectional na parehong lexeme gaya ng karaniwang ginagawa nila sa mga wikang Semitiko. Halimbawa, habang ang salitang Ingles na man ay nagiging mga men sa pangmaramihan, ang moon ay hindi isang ibang anyo ng parehong salita.

Mga salita na walang mga vowels[baguhin | baguhin ang batayan]

Sa rhotic dialects ng Ingles, tulad ng sa Canada at Estados Unidos, mayroong maraming mga salita tulad ng bird, learn, girl, church, worst matuto, wyrm, myrrh na ang ilang mga phoneticians pag-aralan na walang vowels, lamang ng isang syllabic consonant / ɹ̩ / . Gayunpaman, sinuri ng iba ang mga salitang ito sa halip na pagkakaroon ng roteic vowel, / ɝː / . Ang pagkakaiba ay maaaring bahagyang isa sa dialect.

May ilang mga salita na disyllabic, tulad ng cursor, kurtina , at pagong : [kɹ̩sɹ̩], [kɹ̩tn̩] at [tɹ̩tl̩] (o [kɝːsɚ], [kɝːtən], at [tɝːtəl] ), at kahit na ilang Isasama tatlong pantig, hindi bababa sa ilang mga accent, tulad ng purpler [pɹ̩.pl̩.ɹ̩], hurdler [hɹ̩.dl̩.ɹ̩], gurgler [ɡɹ̩.ɡl̩.ɹ̩], at certainer [sɹ̩.tn̩. ɹ̩] .

Ang salita at madalas na kontrata sa isang simpleng ilong 'n, tulad ng sa lock' n key [ˌlɒk ŋ kiː] . Mga salita tulad ng kalooban, ay mayroon, at ay regular na kontrata sa 'aming bibigyan [l],' ve [v], at ni [z]. Gayunpaman, wala sa kanila ay binibigkas nang nag-iisa nang walang mga vowels, kaya hindi sila mga ponolohiyang salita. Ang mga salitang onomatopoeic na maaaring binibigyan ng nag -iisa, at walang mga vowel o ars, kasama ang hmm, pst !, shh !, tsk !, At zzz . Tulad ng sa iba pang mga wika, onomatopoeiae tumayo sa labas ng normal phonotactics ng Ingles.

May iba pang mga wika na bumubuo ng mga leksikong salita nang walang mga tunog ng patinig. Sa Serbo-Croatian, halimbawa, ang mga consonants [r] at [rː] (ang pagkakaiba ay hindi nakasulat) ay maaaring kumilos bilang isang pantig na nucleus at nagdadala ng tumataas o bumabagsak na tono ; Kasama sa mga halimbawa ang dila-twister na vrh brda vrba mrda at heograpikong mga pangalan tulad ng Krk . Sa Czech at Eslobako, alinman sa [l] o [r] ang maaaring tumayo para sa mga vowels: vlk [vl̩k] "lobo", krk [kr̩k] "leeg". Ang isang partikular na mahabang salita na walang vowels ay čtvrthrst, ibig sabihin "quarter-dakot", na may dalawang syllables (isa para sa bawat R). Ang lahat ng mga pangungusap ay maaaring gawin mula sa mga salitang tulad, gaya ng Strč prst skrz krk , ibig sabihin ay "dumikit ang isang daliri sa pamamagitan ng iyong leeg" (sundin ang link para sa isang sound file), at Smrž pln skvrn zvlhl z mlh "Ang isang morel na puno ng mga basang basa mula sa fogs ". (Narito zvlhl ay may dalawang syllables batay sa L; tandaan na ang preposition z ay binubuo ng isang solong katinig. Ang mga preposisyon ay ginagawa lamang ito sa Czech, at karaniwan silang nag-uugnay sa phonetically sa sumusunod na pangngalan, kaya hindi talaga kumikilos bilang mga salita ng patinig. ) Sa wikang Ruso, mayroon ding mga prepositions na binubuo ng isang solong katinig titik, tulad ng k "sa", v "sa", at s "sa". Gayunpaman, ang mga form na ito ay talagang kontraksyon ng ko, vo, at iba pa, at ang mga form na ito ay ginagamit pa rin sa modernong Ruso bago ang mga salita na may ilang mga tumpok ng katinig para sa madaling pagbigkas.

Sa Kazakh at ilang iba pang mga wikang Turkiko, ang mga salita na walang tunog ng patinig ay maaaring mangyari dahil sa pagbabawas ng mahina vowels. Ang isang karaniwang halimbawa ay ang Kazakh na salita para sa isa: beer, binibigkas [br] . Gayunman, kasama ng maingat na mga nagsasalita, ang orihinal na patinig ay maaaring mapangalagaan, at ang mga vowel ay laging napapanatili sa ortograpiya.

Sa Southern varieties ng Tsino, tulad ng Cantonese at Minnan, ang ilang mga monosyllabic na salita ay binubuo ng mga eksklusibong nasals, tulad ng [m̩˨˩] "no" at [ŋ̩˩˧] "limang".

Sa ngayon, ang lahat ng mga syllabic consonant na ito, hindi bababa sa mga leksikong salita, ay naging mga sonorante, tulad ng [r], [l], [m], at [n], na may kalidad na tinig na katulad ng mga vowel. (Maaari silang magdala ng tono, halimbawa. ) Gayunpaman, mayroong mga wika na may mga leksikong salita na hindi lamang naglalaman ng mga vowels, ngunit walang mga sonorante, tulad ng (non-leksiko) shh! sa Ingles. Kabilang dito ang ilang mga Berber na wika at ilang mga wika ng American Pacific Northwest, tulad ng Nuxalk . Ang isang halimbawa mula sa huli ay scs "seal taba" (binibigkas [sxs], tulad ng spelling), at sa isang mas mahabang isa ay clhp'xwlhtlhplhhskwts '(binibigkas [xɬp'χʷɬtʰɬpʰɬːskʷʰt͡s'] ) "siya ay nagkaroon sa kanyang pag-aari ng isang planta bunchberry". (Sundin ang link na Nuxalk para sa iba pang mga halimbawa. ) Mga halimbawa ng Berber kasama / tkkststt / "kinuha mo ito" at / tfktstt / "ibinigay mo ito". Ang ilang mga salita ay maaaring maglaman ng isa o dalawang mga consonant lamang: / ɡ / "be", / ks / "feed on". [30] (Sa Mandarin Chinese, ang mga salita at syllables tulad ng at zhī ay minsan inilarawan bilang mga syllabic fricatives at affricates phonemically, / ś / and / tʂ /, ngunit ang mga ito ay may isang tininigan segment na nagdadala ng tono. ) Sa wikang Japonic na Miyako, may mga salitang walang tinig na tunog, tulad ng ss 'dust', kss 'dibdib / gatas', pss 'araw', ff 'isang suklay', kff 'upang gawin', fks 'upang bumuo ', ksks ' month ', sks ' to cut ', psks ' to pull '.

Mga salita na binubuo lamang ng mga vowel[baguhin | baguhin ang batayan]

Hindi karaniwan para sa maikling mga salita sa gramatika na binubuo lamang ng mga vowel, tulad ng isang at ako sa Ingles. Ang mga leksikong mga salita ay medyo rarer sa Ingles at sa pangkalahatan ay nahahadlangan sa isang pantig: mata, pagkasindak, pagkakautang, at sa mga di-rhotic accents hangin, mineral, mali . Vowel-lamang salita ng higit sa isang pantig ay karaniwang mga banyagang mga pautang, tulad ng Ai (dalawang syllables: /ˈɑːi/ ) para sa may-kilíng na katamaran, o mga pangngalang pantangi, gaya ng Iowa (sa ilang mga accent: /ˈ..ə/ /ˈ..ə/ ).

Gayunman, ang patinig pagkakasunud-sunod sa hiatus ay mas malaya pinapayagan sa ilang iba pang mga wika, pinaka patanyag marahil sa Bantu at Polynesian wika, ngunit din sa mga Hapon at Finnic wika . Sa ganitong mga wika doon ay may mas malaking iba't ibang mga salita ng patinig-lamang. Sa Swahili (Bantu), halimbawa, mayroong isang 'to survey' at eua 'upang linisin' (parehong tatlong syllables); sa wikang Hapon, aoi青 い 'asul / berde' at oioi追 々 'unti' (tatlong at apat na syllables); at sa Finnish, aie 'intention' at auo 'open!' (parehong dalawang syllables), bagaman ang ilang mga dialects pagbigkas sa mga ito bilang aije at auvo . Ang Hawaiian, at ang mga wikang Polynesian sa pangkalahatan, ay may mga hindi pangkaraniwang malalaking bilang ng mga salitang tulad, aeāea (isang maliit na berdeng isda), na tatlong syllable: ae.āe.a. Karamihan sa mahabang salita kasangkot uulit, na kung saan ay lubos na produktibo sa Polynesian: IOIO 'grooves', eaea 'hininga', uaua 'matigas' (lahat ng apat na syllables), auēuē 'pag-iyak' (limang syllables, mula sa UE (UWE) ', na nagsisitangis' ), uoa o uouoa 'false mullet' (sp fish, tatlo o limang syllables). Ang pinakamahabang tuloy-tuloy na pagkakasunud-sunod ng patinig ay sa Finnish na salita hääyöaie ("kasal gabi intensyon").

Tingnan din[baguhin | baguhin ang batayan]

  • Ingles phonology
  • Ang Great Vowel Shift
  • Inherent vowel
  • Listahan ng mga ponetikong paksa
  • Mater lectionis
  • Scale of vowels
  • Talaan ng mga vowel
  • Pagkokonekta ng patinig
  • Mga salita na walang mga vowels
  • Mga salita na walang mga konsonante
  • Zero consonant

Mga Tala[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. According to Peter Ladefoged, traditional articulatory descriptions such as height and backness "are not entirely satisfactory", and when phoneticians describe a vowel as high or low, they are in fact describing an acoustic quality rather than the actual position of the tongue.[9]

Mga sanggunian[baguhin | baguhin ang batayan]

  1. Ladefoged & Maddieson 1996, p. 281.
  2. Cruttenden, Alan (2014). Gimson's Pronunciation of English (Eighth ed.). Routledge. p. 27. ISBN 9781444183092.
  3. Cruttenden, Alan (2014). Gimson's Pronunciation of English (Eighth ed.). Routledge. p. 53. ISBN 9781444183092.
  4. Laver, John (1994) Principles of Phonetics, Cambridge: Cambridge University Press, p. 269.
  5. Crystal, David (2005) A Dictionary of Linguistics & Phonetics (Fifth Edition), Maldern, MA/Oxford: Blackwell, p. 494.
  6. Padron:SOWL
  7. Ladefoged & Disner (2012) Vowels and Consonants, 3rd ed., p. 132.
  8. IPA (1999) Handbook of the IPA, p. 12.
  9. Ladefoged, Peter (2006) A Course in Phonetics (Fifth Edition), Boston, MA: Thomson Wadsworth, p. 189.
  10. IPA (1999), p. 13.
  11. John Esling (2005) "There Are No Back Vowels: The Laryngeal Articulator Model", The Canadian Journal of Linguistics 50: 13–44
  12. Ladefoged, Peter & Johnson, Keith. (2011). Tense and Lax Vowels. In A Course in Phonetics (6th ed., pp. 98-100). Boston, MA: Cengage.
  13. Ladefoged, Peter (1993) A Course in Phonetics (Third Edition), Fort Worth: Harcourt Brace Jovanovich, p. 197.
  14. Ladefoged, Peter (2001) A Course in Phonetics (Fourth Edition), Fort Worth: Harcourt, p. 177.
  15. Ladefoged, Peter (2006) A Course in Phonetics (Fifth Edition), Boston: Thomson Wadsworth, p. 189.
  16. Hayward, Katrina (2000) Experimental Phonetics, Harlow, UK: Pearson, p. 160.
  17. Deterding, David (1997). "The formants of monophthong vowels in Standard Southern British English Pronunciation". Journal of the International Phonetic Association. 27 (1–2): 47–55. doi:10.1017/S0025100300005417.
  18. Hawkins, Sarah and Jonathan Midgley (2005). "Formant frequencies of RP monophthongs in four age groups of speakers". Journal of the International Phonetic Association. 35 (2): 183–199. doi:10.1017/S0025100305002124.
  19. Harrington, Jonathan, Sallyanne Palethorpe and Catherine Watson (2005) Deepening or lessening the divide between diphthongs: an analysis of the Queen's annual Christmas broadcasts. In William J. Hardcastle and Janet Mackenzie Beck (eds.) A Figure of Speech: A Festschrift for John Laver, Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum, pp. 227-261.
  20. Flemming, Edward and Stephanie Johnson (2007). "Rosa's roses: reduced vowels in American English" (PDF). Journal of the International Phonetic Association. 37: 83–96. doi:10.1017/S0025100306002817.
  21. Deterding, David (2003). "An instrumental study of the monophthong vowels of Singapore English". English World-Wide. 24: 1–16. doi:10.1075/eww.24.1.02det.
  22. Salbrina, Sharbawi (2006). "The vowels of Brunei English: an acoustic investigation". English World-Wide. 27 (3): 247–264. doi:10.1075/eww.27.3.03sha.
  23. Bohn, Ocke-Schwen (2004). "How to organize a fairly large vowel inventory: the vowels of Fering (North Frisian)" (PDF). Journal of the International Phonetic Association. 34 (2): 161–173. doi:10.1017/S002510030400180X.
  24. Gordon, Matthew and Ayla Applebaum (2006). "Phonetic structures of Turkish Kabardian" (PDF). Journal of the International Phonetic Association. 36 (2): 159–186. doi:10.1017/S0025100306002532.
  25. Fletcher, Janet (2006) Exploring the phonetics of spoken narratives in Australian indigenous languages. In William J. Hardcastle and Janet Mackenzie Beck (eds.) A Figure of Speech: A Festschrift for John Laver, Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum, pp. 201-226.
  26. Lehiste, Ilse, Suprasegmentals, M.I.T 1970, pp 42, 84, 147
  27. Ladefoged, P. and Maddieson, I. The Sounds of the World's Languages, Blackwell (1996), p 320
  28. In wyrm and myrrh, there is neither a vowel letter nor, in rhotic dialects, a vowel sound.
  29. Values in open oral syllables Error in webarchive template: Check |url= value. Empty.
  30. Audio recordings of selected words without vowels can be downloaded from "Archived copy". Sininop mula sa orihinal noong 2009-03-20. Hinango noong 2009-06-19.CS1 maint: Archived copy as title (link).

Bibliograpiya[baguhin | baguhin ang batayan]

  • Handbook ng International Phonetic Association, 1999. Cambridge University  
  • Johnson, Keith, Acoustic & Auditory Phonetics, ikalawang edisyon, 2003. Blackwell  
  • Korhonen, Mikko. Koltansaamen opas, 1973. Castreanum  
  • Ladefoged, Peter, Isang Kurso sa Phonetics, ikalimang edisyon, 2006. Boston, MA: Thomson Wadsworth  
  • Ladefoged, Peter, Elements of Acoustic Phonetics, 1995. University of Chicago  
  • Ladefoged, Peter ; Maddieson, Ian (1996). Ang Mga Tunog ng Mga Wika sa Mundo . Oxford: Blackwell. ISBN   978-0-631-19815-4 .
  • Ladefoged, Peter, Vowels and Consonants: Isang Panimula sa Mga Tunog ng Wika, 2000. Blackwell   .
  • Lindau, Mona. (1978). "Vowel features". Language. 54 (3): 541–563. doi:10.2307/412786. JSTOR 412786.
  • Stevens, Kenneth N. (1998). Acoustic phonetics . Kasalukuyang pag-aaral sa lingguwistika (Blg. 30). Cambridge, MA: MIT.   ISBN   978-0-262-19404-4 .
  • Stevens, Kenneth N. (2000). "Toward a model for lexical access based on acoustic landmarks and distinctive features". The Journal of the Acoustical Society of America. 111 (4): 1872–1891. doi:10.1121/1.1458026.
  • Watt, D. at Tillotson, J. (2001). Isang spectrographic analysis ng patinig na fronting sa Bradford English. Ingles World-Wide 22: 2, 269-302. Magagamit sa http://www.abdn.ac.uk/langling/resources/Watt-Tillotson2001.pdf[patay na link]

Mga panlabas na kawing[baguhin | baguhin ang batayan]